ανθρώπινες σχέσεις

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ...

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

Δημοσίευσηαπό aspic » Τρί Μάιος 03, 2005 10:51 pm

Πάσχα στην άπω ανατολή,δέν λέει ρε άτομαντ.
Τι να σουβλίσεις εκεί;
Πάπια;

Εσύ που είσαι και της παράδοσης,πρέπει να τιμάς τα ήθη και τα έθιμα του τόπου και τις συνήθειες των ημερών και πρέπει να καταστρώνεις τα σχέδιά σου,σύμφωνα με αυτά.
Αλλοιώς τι πάσχα,τι διακοπές το καλοκαίρι,το ίδιο και το αυτό είναι.

Εγώ που λές,λόγω επαγγελματικών συνθηκών και αναγκαιοτήτων,φροντίζω να συμβουλεύομαι μήνες πρίν το εορτολόγιο και να καταστρώνω ανάλογα τα σχέδιά μου.
Επέλεξα λοιπόν από τον νοέμβριο ήδη,το χωράφι που έσπειρα τα κουκιά να το νοικιάσω δίπλα από το εξοχικό του καλιγά και το χωράφι που έσπειρα τον αρακά,δίπλα από τον άηγιώργη.
Έτσι λοιπόν τώρα που μέστωσαν οι καρποί,την κυριακή του πάσχα μάζευα τα κουκιά δίπλα από τον καλιγά που έκανε γλέντι τρικούβερτο και δευτέρα του πάσχα μάζευα τον αρακά δίπλα από το ξωκλήσσι του άηγιώργη που γιόρταζε.

Την κυριακή του πάσχα λοιπόν μόλις πήγε μεσημέρι,είχα τα αυτιά μου τεντωμένα,να ακούσω να με καλούν για κανένα ποτηράκι από δίπλα που γλεντάγαν πλουσιοπάροχα όπως είπαμε.
Αργούσαν όμως.
Τι στο διάολο, σκεφτόμουνα,σε γαιδούρια έπεσα φέτος (πέρσι που είχα νοικιάσει δίπλα στου νταβέλη,δέν λέω αμέσως με κάλεσαν,αλλά δέν έμεινα ευχαριστημένος απο το κρέας τους.Ήταν άνοστο,μάλλον βουλγάρικο θα αγόρασαν και έτσι φέτος επέλεξα τον καλλιγά,που ήταν χρόνια στην αμερική,έχει κάνει περιουσία,είναι μερακλής ο άνθρωπος και ψωνίζει τα καλύτερα).
Παράτησα λοιπόν τις ρίζες που μάζευα κουκιά στην μέση του χωραφιού και άρχισα να μαζεύω στο μέρος που συνόρευε μαζί τους.Κάθε τόσο δε τα παράταγα και πήγαινα δήθεν να αδειάσω τα κοφάκια στο αυτοκίνητο περνώντας δίπλα από το διαχωριστικό συρματόπλεγμα,μπάς και με δούν και με καλέσουν επιτέλους.

Τίποτα όμως.
Η ώρα πήγαινε μία και κάτι,τα αρνιά είχαν ροδοψηθεί και κανένας τους δέν με είχε καλέσει ακόμη.Και είχα μιά πείνα,άλλο πράγμα (σηκωνόμαστε τα χαράματα οι αγρότες και πεινάμε νωρίς).
ʼ ρε πούστη μου σκέφθηκα,πάλι θα αναγκαστώ να μεταχειριστώ το κόλπο για να με καλέσουν στο τραπέζι τους.
Βαράει και ο ήλιος,ειμαι και κουρασμένος,αλλά τέλος πάντων....

Έτσι λοιπόν έβαλα σε ενέργεια το σχέδιό μου και άρχισα να βαδίζω σάν μισοζαλισμένος,παραπατώντας που και πού.Πάντα έπιανε αυτό το κόλπο όποτε χρειάστηκε να το κάνω τα προηγούμενα χρονια και ισχυριζόμενος ότι είμαι υποτασικός και μου έπεφτε η πίεση απο τον ήλιο,πάντα προθυμοποιούνταν οι καλοί χριστιανοί συνάνθρωποι να μου δώσουν ένα ποτήρι κρασί και κανένα μεζέ να μου ανέβει η πίεση.Και εγώ βέβαια,την άραζα εκεί και ντερλίκωνα κανονικά.

Φέτος όμως τίποτα.
Ούτε αυτό το κόλπο απέδωσε.Μέχρι κάτω έπεσα και έκανα τον ψόφιο,αλλά κανείς δέν με πρόσεξε.
Έ άμα είναι αμερικάνοι οι άνθρωποι....

Έβαλα τότε σε εφαρμογή ένα καινούργιο σχέδιο που μόλις σκέφθηκα (ήταν μεγάλη η πείνα,τα αρνιά μοσχοβόλαγαν και το μυαλό αναγκαστικά δούλευε με χίλια).
Πήρα το σουγιά λοιπόν και γρατζούνισα λίγο το πόδι μου,κατόπιν έτριψα μερικές μαργαρίτες και χαμομήλια στο πρόσωπό μου για να δείχνω χλωμός και κίτρινος και με κραυγές αγωνίας πήδηξα το συρματόπλεγμα,τρέχοντας κατά πάνω τους και αγκαλιάζοντάς τους,φώναξα έντρομος: ΟΧΙΑ ΜΕ ΔΑΓΚΩΣΕ ΜΙΑ ΟΧΙΑΑΑΑΑΑΑ.ΣΩΣΤΕ ΜΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΠΑΣΧΑΛΙΑΤΙΚΑ ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΩΝ ΠΑΙΔΑΡΕΛΙ ΑΚΟΜΗ.....

Δέν μπορώ να πώ...τώρα δείξαν ενδιαφέρον οι άνθρωποι και όντως θέλησαν να με βοηθήσουν.
Να σε πάμε στο κέντρο υγειας ρε μπάμπη να σου κάνουν ορό,μου είπαν.
Όχι όχι,τους απάντησα εγώ,γιατί είμαι αλεργικός στο αντίδοτο και εξάλλου που να τρέχουμε τώρα στα νοσοκομεία μερες που είναι.
Να θα ρίξω λίγο κρασί στην πληγή να την απολυμάνω,θα πιώ και καμμιά μπυρα να κατουρήσω το δηλητήριο και εντάξει θα μαι.

Αυτό ήταν.
Αναγκαστικά με κάλεσαν οι άνθρωποι να κάτσω στο τραπέζι τους για λόγους πρώτων βοηθειών.Μισό λεπτό τους είπα και αφού έτρεξα στο αυτοκίνητο και πέταξα τα κουρέλια που φόραγα για την δουλειά, φόρεσα το ωραίο λευκό κοστούμι με το καουμπόικο καπέλο (φέτος το παιζα τζέφ μπρίτζες για να τιμήσω και τον καλιγα τον αμερικάνο.Πέρσι που ήταν πιο πρώιμο το πάσχα και έκανε ψύχρα ακόμη το έπαιζα σάρτρ με κασκώλ τραγιάσκα και παλτουδιά.Ήμουν λίγο ιδιόρυθμος όμως και δυσκολοκατανόητος στην συζήτηση και με κοίταγαν με μισό μάτι) και έτρεξα να πάρω την θέση μου στο τραπέζι .
Όλα στην συνέχεια πήγαν μιά χαρά.Πήρα στο κινητό και την καλή μου να έλθει γρήγορα γιατί θα κρυώσει το αρνί (αυτή το παιζε μίμι ρότζερς,ενώ πέρσι σιμον ντε μπωβουάρ.Είμαστε ταιριαστό ζευγάρι).
Φάγαμε και γλεντήσαμε όσο δέν έπαιρνε.Αλλά βέβαια εγώ έφυγα γρηγορότερα,αφού θα έπρεπε να συνεχίσω το μάζεμα των κουκιών.
Τι να κάνω;

Την επομένη μέρα που πήγα στον αρακά,τα πράγματα ήταν πιο εύκολα.
Αφού τέλειωσε η λειτουργία στο ξωκλήσσι του αηγιώργη,κατά τις μία μαζεύτηκαν οι παπάδες οι επίτροποι,οι ψαλτάδες και καμμιά τριανταριά ακόμη εκκλησιαστικοί παράγοντες με τις οικογένειές τους και υπό την συνοδεία ακορντεόν και κιθάρας,γλέντησαν παραδοσιακά στην πίσω αυλή της εκκλησίας.
Εκεί κατά τις μία,πήγα και εγώ από δίπλα.
Δέν περίμενα να με καλέσουν,ουτε χρειαζόταν να σκαρώσω κανένα κόλπο για να το κάνουν.
Εκκλησία είναι,για τον κοσμάκη υπάρχει και λειτουργεί,έχουμε δικαίωμα λοιπόν να πάμε και απρόσκλητοι.
Ωραία περάσαμε πάντως και εκεί.


Τι να κάνω ρε παιδιά;
Τα σπαρτά δέν περιμένουν,ούτε έχουν πάσχα και αργίες.
Να μήν περάσω και εγώ κάπως εορταστικά όπως όλος ο κόσμος;
Είναι κακό που τα συνδυάζω δηλαδή,δουλειά και γλέντι;
Γιατί μερικοί με λένε γύφτο και δέν μπορώ να καταλάβω γιατί το λένε αυτό.
















Βέβαια για να μήν σου κάνω και τον καμπόσο άτομαντ ότι όλα τα σχεδιάζω σωστά από πρίν,να σου πω και την μαλακία μου ,αφού χωράφι για να φυτέψω την πατάτα νοίκιασα δίπλα από τον επιμορφωτικό σύλλογο,που στην πόλη μου αριστεροκρατείται.
Τι αριστεροστραβή είναι αυτή που έκανα;
Πώς δέν το πρόσεξα;

Καθόσον την πρωτομαγιά θα την γιορτάζουν πάλι στο σύλλογο με ξερό στραγάλι και τσίπουρο προπέρσινο που το πουλάνε στο φαρμακείο για εντριβές,είναι σίγουρο πώς άμα πάω στο χωράφι να βγάλω πατάτες πρωτομαγιά,θα με κοιτάνε με υποψιασμένο μάτι οι συλλογίτες,κυρίως το αριστερό.
Να δείς που θα κάνουν τα ίδια κόλπα και αυτοί,μπορεί και χειρότερα ακόμη απο τα δικά μου,για να μου φάνε τις πατάτες.Τους ξέρω εγώ,ίδια μυαλά έχουμε.
Για αυτό μαλάκας είμαι;Δέν πάω την πρωτομαγιά στη δουλειά.
ʼσε δέν πειράζει,θα ξενυχτήσω τις επόμενες μέρες και θα καλύψω την αργία.
Να μου φάνε τις πατάτες;
Αρκετά έδωσε ο αγρότης στο κόμμα.
Τέρμα, την πρωτομαγιά θα αργήσω και εγώ.
Θα βάλω από το πρωί το κοστούμι το λευκό και το καουμπόυκο καπέλο και θα το παίξω αμερικάνος όλη μέρα.
Θα το παίξω τζέφ.
Θα το παίξω ... Who they are the potatoes?
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό atomant » Τετ Μάιος 04, 2005 11:05 am

aspic έγραψε:Πάσχα στην άπω ανατολή,δέν λέει ρε άτομαντ.
Τι να σουβλίσεις εκεί;
Πάπια;

Εσύ που είσαι και της παράδοσης,πρέπει να τιμάς τα ήθη και τα έθιμα του τόπου και τις συνήθειες των ημερών και πρέπει να καταστρώνεις τα σχέδιά σου,σύμφωνα με αυτά.
Αλλοιώς τι πάσχα,τι διακοπές το καλοκαίρι,το ίδιο και το αυτό είναι.





Ετσι είναι Ασπικ αλλά οι επαγγελματικές υποχρεώσεις με εστειλαν εκεί.

Και πήρα μαζί και την οικογένεια ........

Λοιπόν την εποχή που φοιτούσα στο Γυμνάσιο , είχα επινοήσει ορισμένες εκκεντρικές μεθόδους για να διασκεδάζω τη μονοτονία· μια από αυτές ήταν να παρακολουθώ λέξη προς λέξη τα όσα έλεγαν οι καθηγητές με το ακουστικό κέρας ενός σχολαστικού ενδιαφέροντος.

Δεν μπορείς να φανταστείς τι ακούει κανείς όταν δεν ακούγεται τίποτα!

Καθώς ήμουν ο μόνος που παρακολουθούσα, ιδίως τις βαρετές αγορεύσεις, ήμουν επίσης ο μόνος που αντιλαμβανόταν ότι μερικοί καθηγητές, π.χ. ο μειλίχιος θεολόγος , διάβαζαν στις επετείους τον ίδιο λόγο πάντοτε, κάθε χρόνο, ξανά και ξανά.

Εχοντας συγκρατήσει συγκεκριμένες φράσεις, καταλάβαινα ότι ο άνθρωπος είχε μια συλλογή από φιξαρισμένες ομιλίες για την εκάστοτε περίσταση, που επανέρχονταν στη σκηνή ακριβώς όπως οι κινητές γιορτές.



Τότε ακόμη, επειδή η διαφορά ήταν εν δράσει, επειδή ο κόσμος άλλαζε στ' αλήθεια από στιγμή σε στιγμή, επιτρεπόταν να διαβάζει ο θεολόγος τον ίδιο λόγο κάθε χρόνο: σήμερα, επειδή η διαφορά έχει εκλείψει, οπότε οποιαδήποτε νύξη αυτής της απώλειας θεωρείται απειλητική, πρέπει η διακόσμηση να ποικίλει από χρόνο σε χρόνο, δηλαδή να συμφωνεί με το πνεύμα μιας σκηνοθετημένης ρευστότητας.

Και να τι εννοούσε ο Βισκόντι όταν είπε ότι «οφείλουμε να αλλάξουμε κάτι αν θέλουμε να μείνουν τα πράγματα ως έχουν».

Με αφορμή τα πιο πάνω θυμήθηκα περσι το Πασχα που πασχαλινό θέμα, ήταν τα Απόκρυφα Ευαγγέλια, ιστορίες και θρύλοι για την Αμωμο Σύλληψη της Παρθένου και για τα παιδικά χρόνια του Χριστού στις αλάνες.

Τώρα, θα άξιζε να τους πεις, αν δεν ήταν τόσο απαθείς και κουφοί, ότι όλα τα Ευαγγέλια είναι απόκρυφα, κατ' ουσίαν, για το λόγο ότι τέτοια, δηλαδή απόκρυφη, είναι η λειτουργία της μεταφοράς.

Θα άξιζε να τους θυμίσεις ότι όλες οι μεγάλες διηγήσεις μεταφέρουν τη σημασία τους μ' έναν τρόπο λυρικό και θεολογικό.

Αλλά ο κόσμος τους, κινούμενος με καύσιμο το μίσος προς τη μεταφορά, έχει προσκολληθεί στη μετωνυμία.

Ενδιαφέρεται να ρίξει επιστημονικό φως στα ευρήματα των τάφων, στην Ιερά Σινδόνη, στα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του Χριστού, σε κάθε τι που θα μπορούσε να τύχει αντικειμενικής πιστοποίησης, το πάθος της οποίας περνάει σήμερα τη φάση του παροξυσμού, κονιορτοποιώντας όλα τα νοήματα, ακυρώνοντας όλες τις συμβολικές λειτουργίες.

Και ιδού γιατί βρίσκουν από χρόνο σε χρόνο κάτι καινούριο που είναι τόσο παλιό όσο και το απεριόριστο ρεπερτόριο της μετωνυμίας.

Να και το ρούχο που φορούσε ο Παύλος τη στιγμή του οράματος.

Να και τα πέδιλα του Πιλάτου.

Απεναντίας, η μεταφορά, αιωνίως παρούσα όχι στην απόδειξη αλλά στην έλλειψη απόδειξης, μ' άλλα λόγια αιωνίως διαισθητική και ποιητική, εξανεμίζεται μία και μοναδική φορά στην Ιστορία, με το θάνατο του Πατέρα, του Θεού, του Υποκειμένου κ.τ.λ. Δεν μπορείς να την επαναφέρεις.

Δεν υπάρχει πια κενό (κενό του τάφου) ώστε να επιτραπεί η ψυχική γέννηση, το κενό είναι κατειλημμένο από κάποιον ηθοποιό του Χόλιγουντ που υποδύεται τον θεάνθρωπο.

Για τον κόσμο μας, το θέμα είναι, όπως εύκολα διαπιστώνει κανείς, να απωθήσει τα υπολείμματα του μύθου, που φυτοζωούν εδώ κι εκεί στις ρωγμές της νοσταλγίας, και να προκαλέσει, στη θέση τους, τις συνέπειες της υπεραναπλήρωσης, μ' έναν κατακλυσμό προσομοιώσεων.

Αυτές, επειδή ακριβώς γεννιούνται στην καρδιά του απατηλού, πρέπει αδιάκοπα να πολιορκούνται από το άγχος της επαλήθευσης· όσο πιο βαθιά αισθάνεται ο άνθρωπος το σύμπαν να εξαϋλώνεται, τόσο λυσσάει για αποδείξεις τού ότι το αντικείμενο παραμένει χειροπιαστό.

Τέτοιος είναι και ο πυρετός του αγγίγματος, αυτή η τρέλα του απτικού πολιτισμού, του δικού μας, όπου όλα πρέπει δήθεν να αγγίζονται, όπως στην Αίγυπτο, βασίλειο του θανάτου, στα θεμέλια του οποίου η αφή είχε προνομιούχο θέση, πολύ πριν την ακοή (του εβραϊκού πολιτισμού) και την όραση (του ελληνικού).

Ζούμε στην οικουμένη της απτότητας, σ' ένα σύστημα στενών επαφών, μαγνητικών και εργονομικών, που παρηγορούν το αίτημα αποζημίωσης για το γεγονός ότι ο κόσμος έγινε ψευδαισθησιακός και έτσι δεν μπορείς να αγγίξεις στ' αλήθεια τίποτα και κανέναν.


Οι άνθρωποι αγγίζουν διαρκώς δίχως να αγγίζουν, «Νιώστε το χάδι!», «Ελα σε επαφή!», «final touch», «Keep in touch!» -καθεαυτό, το «touch!» είναι το σύνθημα που ανοίγει τις πόρτες διάπλατες, με πρώτη εκείνη ενος αιδεσιμότατου , που θεραπεύει τηλεοπτικά αρκεί ο ασθενής να αγγίξει την οθόνη αφού, εξυπακούεται, έχει ταχυδρομήσει το τσεκ του.

Τα παραπάνω τα γράφω, θα το μυριστήκατε, με αφορμή το άγγιγμα του Θωμά, που η ψυχή του έβλεπε με τα δάχτυλα -ακούς εκεί!!!!!!!!!!!














ΥΓ. Πάντως Αρνάκι ψήσαμε κάτι ξεχασμένοι Ελληνες που βρθήκαμε απο ανάγκη εκεί.
Η γαρδούμπα μου έλειψε.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό atomant » Τετ Απρ 19, 2006 2:36 pm

«Θα με θυμάσαι γιατί απεικόνισες την ψυχή μου με χρώματα...» λέω εκπαιδευμένος στον φόβο της απουσίας.
Κλείνω τις σημειώσεις μου παραμονή της Μεγάλης Πέμπτης , ενώ στο σπίτι κρατάει ακόμη τη μυρωδιά του Πάσχα με τα μαστιχοτσουρέκια και στο δεξί μου αυτί φυσά ένας θερμός παλιός άνεμος, που δεν μ' ενοχλεί πια ό,τι κι αν ψιθυρίζει.


Μου έρχονται στο νου ΟΛΑ αυτά καθώς πλησιάζει το Πάσχα των Ορθοδόξων κι όπου, θέλω να στείλω μια ευχή στα παιδιά του Υποστέγου πριν φύγω για Βροντάδο.


Και ειλικρινά, μετά από τόσα χρόνια δεν έχω κέφι ούτε να μεταποιήσω τα ήθη ούτε την απαίτηση να μένω πιστός σε ένα χώρο.

Και επειδή βαρέθηκα σ'αυτούς τους δύσκολους, για την αξιοπρέπεια ΟΛΩΝ ΜΑΣ, καιρούς, ο Απρίλης με τη φρεσκάδα του ήρθε σαν βάλσαμο.

Και σκέφτομαι, κρίμα που στα χρόνια που πέρασαν δεν αξιοποίησα τις δυνατότητές μου να κάνω ένα εξοχικό με κήπο, αμνοερίφια και κανά δυο ντόμπερμαν για τους Φαρισαίους.

Αν το είχα, ΕΚΕΙ θα περνούσα το ΠΑΣΧΑ με συγγενείς και φίλους...

Δυστυχώς, άλλα μυαλά είχα τότε κι άλλες ιδεολογίες.


ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ


Εικόνα
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό epsilon » Κυρ Μαρ 28, 2010 10:24 am

καλό πάσχα άτομαντ! πού να είσαι άραγε;

καλό πάσχα παιδιά! καλό πάσχα!
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Προηγούμενη

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron