ανθρώπινες σχέσεις

Εισαι ο ... και λέγεσαι ...

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

Εισαι ο ... και λέγεσαι ...

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Πέμ Μάιος 12, 2005 2:37 pm

Ας βάλω λοιπόν ένα αδιάφορο και πληκτικό δείγμα "γραφής" μου. Για να μη νομίζετε πως δεν μπορώ να γράψω :shock:


Ε, λοιπόν προτιμώ τις φαντασιόπληκτες, φετιχιστικές και αντικοινωνικές εμμονές μου από Κυριακάτικα μεσημεριανά οικογενειακά γεύματα σε ταβέρνες με φίλους. Σιχτήρ!

Γιατί πρέπει να βρω την άκρη στην ιστορία του Βαβύλη; Γιατί πρέπει να λύσω τα προβλήματα της διαπλοκής; Γιατί πρέπει να είμαι ένας ώριμος, σκεπτόμενος άνθρωπος; Γιατί πρέπει να θάβω τον εαυτό μου κάτω από σωρούς απορρίματα και περιτώματα; Σιχτήρ!

Και ύστερα γιατί όταν γεμίσω την κοιλιά μου πρέπει να απαιτήσω εφ' όπλου λόγχη και προσοχή απ' τα άμοιρα, ιδρωμένα και με αγχωμένη φάτσα γκαρσόνια να μου φέρουν το λογαριασμό γιατί τα παιδιά με τραβάνε απ' το μανίκι, γκρινιάζουν, κρέμονται πάνω μου, απαιτώντας να φύγουμε τώρα για τις κούνιες... Κι εγώ να τα κυτάζω με μάτι αγριεμένο απορώντας που το σκηνικό αυτής της Κυριακάτικης διασκέδασης δεν είναι το φυσικό τους περιβάλλον...! Σιχτήρ!

Οι "αμμόλοφοι", ακόμη κι αν είναι σπαρμένοι με λογής λογής σκουπίδια και πλαστικά, που κάποια ξέρασε η θάλασσα και κάποια αφέθηκαν ως δώρο από φιλότιμους επισκέπτες, είναι κλάσεις ανώτερη Κυριακάτικη διασκέδαση. Με το καφεδάκι και τις πορτοκαλάδες μας, τα δεκατιανά μας και αυξανόμενης και της θερμοκρασίας, παγωτά σε κυπελλάκι... Ξεθάψαμε και το καλάμι του ψαρέματος (αν καταφέρω να το κάνω να δουλέψει, ανάθεμα την τεχνολογία...) και ξεκολλάμε σαλιγκάρια και πεταλίδες απ' τα βράχια. Ενίοτε βουτάμε τα παπούτσια, τα παντελόνια, έως και τους λαιμούς μας καμιά φορά στα ρηχά... Α, και τώρα που ακόμη δεν λούονται οι ορδές των βαρβάρων, αμολάμε και το σκύλο να τρέχει στην άμμο, στους θάμνους και να πλατσουρίζει γαβγίζοντας καβούρια...

ʼμα! Σας τις χαρίζω, συνάνθρωποι, τις Κυριακάτικες απολαύσεις σας! Κι όταν γεμίσουν οι παραλίες, θα πάρουμε τα όρη και τα βουνά.

Αμ πως!
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό atomant » Παρ Μάιος 13, 2005 11:17 am

Της εξοχής τα πρωινά θα τα βρούμε ξανά αγκαλιά στο κρεβάτι...

Και τα μεσημέρια!

Και τα απογεύματα!

Κατά τις έξι αποφασίζω να πιάσω τις κυριακάτικες εφημερίδες.

Εκείνη ξεφυλλίζει τα ένθετα περιοδικά, εγώ πασχίζω να διαβάσω τις πολιτικές σελίδες.

Ατέλειωτες σελίδες, ατέρμονες αναλύσεις, η διύλισις του κώνωπος τις περισσότερες φορές...



Το βράδυ πηγαίνουμε σε σπίτι φίλων που μόλις έχουν αποκτήσει μωρό.

Ο άντρας τα έχει ακόμα κάπως χαμένα, η γυναίκα βρίσκεται στις καλύτερες στιγμές της, όμορφη και πανευτυχής, αν και κατάκοπη.

Βγάζει το σουφλέ από το φούρνο και μας ζητάει συγγνώμη για λίγο, για να πάει να θηλάσει.

Τι γεύση να έχει άραγε το ανθρώπινο γάλα;

Κανένας ενήλικος δεν θα θυμηθεί ποτέ



ΥΓ. Πάντως Το πρωινό ξύρισμα, ιδίως μετά από τρεις μέρες, αποτελεί -νομίζω- μια από τις μεγάλες αντρικές απολαύσεις.
Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και θυμάμαι τον πατέρα μου. Εκείνος όμως έφτιαχνε τον αφρό σε μια λεκανίτσα και τον άπλωνε με το πινέλο κι επίσης κατάφερνε να χειρίζεται επιδέξια το ξυράφι, δίχως να βγάζει το τσιγάρο από το στόμα του.
Ετσι ήταν οι παλιοί...
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό Mythos » Παρ Μάιος 13, 2005 3:58 pm

atomant έγραψε:ΥΓ. Πάντως Το πρωινό ξύρισμα, ιδίως μετά από τρεις μέρες, αποτελεί -νομίζω- μια από τις μεγάλες αντρικές απολαύσεις.
Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και θυμάμαι τον πατέρα μου. Εκείνος όμως έφτιαχνε τον αφρό σε μια λεκανίτσα και τον άπλωνε με το πινέλο κι επίσης κατάφερνε να χειρίζεται επιδέξια το ξυράφι, δίχως να βγάζει το τσιγάρο από το στόμα του.
Ετσι ήταν οι παλιοί...


Ε, λοιπόν ρε ατομαντ (και μη με παρεξηγησεις φιλε μου) ο γερος σου πρεπει να ηταν κατι αναμεσα σε Γιωργο Φουντα και Χαμφρευ Μπογκαρτ, αλλοιως δεν εξηγειται το κινηματογραφικης αισθητικης "αρκολικι" του για το τσιγάρο.. :-)

Κατα τ' αλλα συμφωνω, "ετσι ηταν οι παλιοι".

Ακομα θυμαμαι τη βαρυα "διμουτσουνη" ξυριστικη μηχανη του συγχωρεμενου του γερου. Μια μικροσοκοπικη λεκανη, εριχνε ενα κομματι σαπουνι μεσα, εριχνε και ζεστο νερο και δουλευε το μιγμα με το πινελο μεχρι να αφρισει, πασαλειβοταν με σχολαστικοτητα και μετα επαιρνε τη σιδερενια μηχανη την ξεβιδωνε, ανοιγε το κουτι με τα ξυραφακια (Wilkinson, αν δεν με απατα φρικτα η μνημη) επαιρνε ενα, το ξεδιπλωνε με προσοχη απο το χαρτινο περιτυλιγμα του, το τοποθετουσε με επιδεξιες κινησεις στη σιδερενια βαση εβαζε απο πανω το επισης μεταλικο καλυμα και βιδωνε με "γερμανικη" σιγουρια και ακριβεια. (το "γερμανικη" μου ηρθε συνειρμικα γιατι υποψιαζουμε οτι η μηχανη πρεπει να ηταν γερμανικης κατασκευης οπως τα πιο πολλα τοτε και εξαιρετικα αξιοπιστα "Made in West Germany" γκάτζετς της μεταπολεμικης Ελλαδας, πριν φυσικα ξεπεσουμε στην ευτελεια των προιοντων μιας χρησεως, με κυριους προπομπους τους αναπτηρες "κρικετ" και τα ξυραφακια μπικ λιγο αργωτερα..)
Εντωμεταξυ η σαπουναδα ειχε ηδη μαλακωσει καπως τα αγριεμενα γενια (που τελουσαν μονιμως σε επιθετικη ετοιμοτητα για να αποκρουσουν τις επιθεσεις των, οχι και τοσο φιλικων προς την επιδερμιδα, στοιχειων της φυσης εκει εξω στην αγροτικη υπαιθρο), η σαπουναδα λοιπον ειχε ασκησει ολη τη "μαλακτικη" της δυναμικη, οποτε και αρχιζε το πραγματικο "γλεντι" μπροστα στον καθρεφτη. Ακομα και τωρα νομιζω οτι ακουω με αναμικτα συναισθηματα ανατριχιλιας και θαυμασμου το υποκωφο "χριτσ-χρατσ" της λεπιδας πανω στο ηλιοκαμενο δερμα. Καθομουν παραμερα και τον παρακολουθουσα αμιλητος, συνεπαρμενος καθως τεντωνε τα μαγουλα του και το σαγωνι του ειτε τραβωντας ειτε σπρχνωντας με την γλωσσα για να πετυχει την ιδανικη γωνια συγκλισης μεταξυ "ξηρου ακμης και επιδερμιδος" ωστε το αποτελεσμα να ειναι ανταξιο και ισως πιο αξιολογο απο αυτο του "σκληρου" της ζιλέτ στις διαφημίσεις.
(Υποθετω πως ειναι αυτονοητο και συνεπως μαλλον περιττο να προσθεσω οτι το πρωτο μου πρωιμα εφηβικο ξυρισμα εγινε φυσικα με την ηρωικη εκεινη μηχανη. Το μονο ισως που εχει καποιο ενδιαφερον εδω ειναι οτι επειδη το "εργαλειο" εκεινο δεν "αστειευοταν" και απαιτουσε προχωρημενη τεχνικη -για να μη 'πω τεχνη, η πρωτη εκεινη αποπειρα ειχε αιματηρες συνεπειες καθως αποδειχτηκε πανευκολο μαζι με το αθωο χνουδι να πετσοκοψω και το μαγουλο μου.) :wink:
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Παρ Μάιος 13, 2005 5:14 pm

atomant έγραψε:Της εξοχής τα πρωινά θα τα βρούμε ξανά αγκαλιά στο κρεβάτι...


Και τα μεσημέρια... και τα απογεύματα... και τις νύχτες!!!

Ανοιξιάτικη νύχτα με μπόρα και αέρα. Καταιγίδα. Η πόρτα της βεράντας ανοίγει και οι κουρτίνες πετάνε μέσα στο δωμάτιο. Και μπαίνουν μέσα με μανία οι σταγόνες της βροχής σαν ριπές, σαν ζηλιάρικα μάτια, πέφτουν στα πρόσωπα, στα κορμιά που αγκαλιάζονται. Στη λίμνη που σχηματίζεται μπροστά απ' τ' ανοιχτά φύλλα της πόρτας καθρεφτίζονται πάνω στο γαλάζιο φως της τηλεόρασης, που παραιτήθηκε απ' την προσπάθεια να τραβήξει την προσοχή, τα σύννεφα.

Έρωτας είναι πάθος, είναι λύσσα, είναι παράδοση άνευ όρων... αλλιώς είναι εμπαιγμός...
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Παρ Μάιος 13, 2005 11:40 pm

Μήπως Μύθε, όλα αυτά γίνονταν στην αυλή;
Σε κανένα καθρεφτάκι κρεμμασμένο πάνω στον ασβεστωμένο τοίχο με καρφί; Είχε και βρυσάκι από κείνα που τα γέμιζες με νερό από τη βρύση του χωριού. Μήπως διέκρινε το μάτι σου και τη λακουβίτσα που είχε σχηματιστεί από τα πόδια, πάντα στο ίδιο μέρος ξυριζόταν ο παππούς ...για χρόνια μέχρι που πέθανε. Φύλαξα τα σύνεργα σε μια τρύπα από μια πέτρα που έλειπε πάνω στο τοίχο....
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Τρί Μάιος 17, 2005 11:53 am

O δικός μου παππούς, στις διακοπές, πήγαινε για νερό στο πηγάδι, τότε που ήμουν 7-8 χρονών... στη Σαλαμίνα.

Φόρτωνε ένα ξύλινο καρότσι με δυο ρόδες με τενεκέδες, έβαζε κι εμένα μέσα και "τρέχα τρέχα οδηγέ". Στην επιστροφή, μούσκεμα απ' τα νερά περπατούσα χοροπηδώντας δίπλα του και συνήθως γυρίζαμε στο σπίτι με κλάμματα... Στο χωμάτινο δρόμο όλο και κάποια πέτρα που εμπόδιζε το απρόσεχτο βήμα μου μ' έριχνε με τα μούτρα και τα γόνατα καταγής...
Τα δάκρυα αναμιγνύονταν με τα χώματα απ' τα χέρια που σκούπιζα τα μάτια και το θέαμα ήταν ασύλληπτο... Έτσι κέρδιζα πρωινό φέτα ψωμί αλειμένη με βούτυρο και πασπαλισμένη με ζάχαρη... Κι εκείνος γι' ανταπόδωση κέρδιζε ανάγνωση απ' το μικρό ήρωα!!!

Πάνε χρόνια που έφυγε κι ακόμη νοσταλγώ την παιδική μου ηλικία μαζί του...
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Τετ Μάιος 25, 2005 10:35 am

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς, στα πιο μεγάλα λάθη κάνουν πίσω
Δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά κρυφτήκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων
"

Γι' αυτό και τις ξεχάσαμε. Δεν είχαν τίποτε άλλο να μας δώσουν. Τώρα με τα πανιά ανοιχτά σαλπάραμε και ταξιδεύουμε. Στην Κόλαση ίσως... αλλά καλύτερα εκεί. Είναι πιο αληθινά.

Έτσι κι αυτή η πόλη. Δεν έχει τίποτε να κρύψει. Μου δείχνει αδιάντροπα όλη την ασχήμια της κι αυτή είναι τελικά η ομορφιά της. Γιατί μέσα σ' αυτή την δυστυχισμένη πόλη, που υπεροπτικά συνεχίζει να υπάρχει και να μεγαλώνει, μπορεί κανείς καθαρά να δει, ΑΝ κάνει τον κόπο να κυτάξει, την ομορφιά που κρύβεται μέσα στον καθένα μας. Χωρις μεγεθυντικά γυαλιά, χωρίς την ψευδαίσθηση που σου αφήνουν τα γαλανά νερά στις διακοπές... Γιατί υπάρχει η ομορφιά, ας μην την παρακάμπτουμε!

Καλημέρα σας!!!
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Τρί Μάιος 31, 2005 1:53 pm

Πήρα μια πέτρα και τίναξα το χέρι όσο πιο δυνατά μπορούσα. Η πέτρα εκσφενδονίσθηκε κι εγώ έμεινα ανυπόμονα ακίνητη. Ακούστηκε να σπάει ένα τζάμι, γυαλιά να πέφτουν από ύψος σε τσιμέντο και μια παρατεταμένη κραυγή πόνου. Ααααααχ! Σκέφτηκα πως κάποιο κεφάλι άνοιξε, αίματα έτρεξαν σε κάποιο μέτωπο, κύλησαν μέχρι τα μάτια... Θυμήθηκα πως είναι να βλέπεις τον κόσμο μέσα από ένα κόκκινο πρίσμα... Ύστερα έκλεισα τα μάτια και τ' αυτιά μου με τα χέρια, να μην δω, να μην ακούσω τίποτε άλλο. Κι εξακολούθησα να στέκομαι ακίνητη. Μια μουσική απλώθηκε στον αέρα γύρω μου και το κεφάλι μου γέμισε από κόκκινα αστεράκια σε μαύρο φόντο. ʼκουγα ένα επίμονο ρυθμικό τακ-τακ, τακ-τακ και στον ίδιο ρυθμό ένιωθα το αίμα να χτυπάει στις φλέβες μου. Ήθελα να μιλήσω χωρίς λόγια και κάποιος να με ακούσει. Τι πολυλογία! Σκέψεις συνωστίζονται, συγκρούονται, αγωνίζονται να γίνουν λέξεις. Λέξεις ανάκατες, χωρίς νόημα ψάχνουν το υλικό να τις συνδέσει... Παραιτούμαι. Ξαπλώνω στο χώμα με τα χέρια πίσω απ' το κεφάλι και προσπαθώ να βρω το τέλος τ' ουρανού. Ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά. Όνειρα όλα βαμμένα γαλάζια... Οι πέτρες μου πληγώνουν τις φτερούγες, αλλά δεν φοβάμαι, δεν ανησυχώ. Όταν μάθεις πια να πετάς σου είναι έτσι κι αλλιώς άχρηστες...
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Τετ Ιουν 22, 2005 4:29 pm

Ένα μπαλκόνι πάνω από το νερό. Γαλάζιο, μάλλον τυρκουάζ νερό. Η αρμύρα φτάνει ως το ποτήρι μου και ποτίζει τα μάτια μου, το στόμα, τα ρουθούνια. Ζαλίζομαι απ' την προσπάθεια να μην ξεφύγω σαν μπαλόνι από παιδικό χέρι και να μείνω καθισμένη εκεί. Λόγια στ' αυτιά μου σαν τραγούδι και το τραγούδι διάφανο πέπλο στα λόγια.


Κι ύστερα;


Ένα μπαλκόνι μέσα στις πορτοκαλιές. Δεν αποπνέουν πια την αποπνικτική ευωδιά των λουλουδιών τους, που σε πνίγει σε θάλασσες μνήμης και η καρδιά ασφυκτιά και προετοιμάζεται για την έκρηξη. Ένα μπαλκόνι κάτω απ' τ' αστέρια κι ένα φεγγάρι δαγκωμένο. Πως; αναρωτιέται η ψυχή; Έτσι! δείχνει το σώμα κι επιστρέφουν το ένα μέσα στ' αλλο...


Μέχρι να κλείσουν τα μάτια...
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό 3ΤΛ » Παρ Ιουν 24, 2005 12:22 am

Ένα μουντό φως πλανιέται στον ορίζοντα και αναλύεται πάνω στα μαλιά σου. Κάθεσαι και κοιτάς σκεφτική τους πολύχρωμους ίσκιους που τρέχουν πλάι σου, άλλοι χαρούμενοι και φασαριόζικοι, άλλοι σκυθρωποί μα ενεργητικοί. Κυριαρχία του κίτρινου, πράσινου και κόκκινου από ανθρώπους που δεν εννοούν να δεχτούν την μοίρα τους. Πιο πέρα κυλάει ένα αχνοκόκκινο νερό σ' ένα έδαφος που αχνίζει από την υγρασία. Κολλάει στο σώμα σου και σε γεμίζει πάθος. Το μόνο που θες είναι να κυλιστείς σε μια αγκαλιά και να κολήσεις στην λάσπη της............


Ένα μικρό δωμάτιο σε κίτρινο χρώμα, μια πολυθρόνα Λουι σεζ και ένα παράθυρο με θέα σε μια πολύβουη αλλοπρόσαλη πόλη, που μοιάζει να βγήκε μέσα από ταινίες για το Φαρ Ουεστ. Ένα μικρό εριπωμένο σχεδόν κτίριο, μάλλον βιοτεχνία υφασμάτων, οι κολώνες του ρεύματος ορθώνονται περήφανες στα στενά δρομάκια όπου ξεκουράζεται οδοιπορώντας η ηδονή..............


Το φεγγάρι ήταν λαμπρό μ' ένα ιδιαίτερο χρώμα. Κίτρινο του χρυσού. Ξεπρόβαλε μέσα από κενά σε σύννεφα με περίεργα σχήματα που είχαν την μορφή Κινέζικων ιδεογραμμάτων. Η μουσική ήταν αχνή, τα μάτια μεγάλα και λάγνα, μα η σκέψη μου κυλούσε πάνω στις ακτίνες της σελήνης, ταξιδεύοντας σε τόπους γνώριμους, που ποτέ δεν πήγα και ούτε πρόκειτε ποτέ να επισκεφθώ...........
Επιτέλους!
3ΤΛ
super member
 
Δημοσιεύσεις: 310
Εγγραφή: Πέμ Ιουν 16, 2005 12:12 am

Επόμενο

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 3 επισκέπτες

cron