ανθρώπινες σχέσεις

ΠΡΙΓΚΗΠΕΣ

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

Δημοσίευσηαπό kathy » Παρ Ιούλ 29, 2005 11:48 am

Λοιπόν, εντάξει, επειδή ήμασταν χάλια δυο μέρες δε σημαίνει ότι εγκαταλείψαμε και την πριγκηπόνησο. Τι μας περάσατε, τόσο εύκολα τα παρατάμε όλα και κχχχ?

Τώρα που θα έρθει και η τρου να μου μαγειρέψει όλα άλλαξαν, γιατί καλοί οι χουρμάδες, δε λέω, αλλά και κανένα γεμιστό δε με χάλαγε εδώ στη φύση.
Θα έρθει και η έψιλον και το ζκιάχτρο με τα σοκολατάκια, απ'τον κανένα δεν έχω και απαιτήσεις, ακόμα περιμένω αυτές τις καραβίδες και το χαμίνι θα έρθει με το μπλε λεωφορείο , που όμως δε θα ανατιναχτεί και ο τριτουλέας με ή χωρίς κότερο και με πολή ρακή και ο λέφτυ να έρθει, να φέρει και κανέναν εξωγήινο μαζί να γίνουμε επιστημονική φαντασία και ο μεσσήνιος να φέρει και τη λύρα και δεν ξέρω αν ξέχασα κανέναν, νομίζω οι άλλοι είναι διακοπές. Αλήθεια, αυτός ο άσπικ που χάθηκε, πότε θα έρθει να μας βρίσει λίγο να στανιάρουμε?
Και όποιος άλλος θέλει ας έρθει, δε θα στέλνω και ατομικές προσκλήσεις τώρα, ενήλικες είμαστε, δεν κάνουμε παιδικό πάρτυ.
Κάνουμε, όμως, αποχαιρετιστήριο πάρτυ με μπαλόνια. Την Κυριακή φεύγω, αν και τώρα κάτι άκουσα ότι χάλασαν κάτι πλοία, δε θέλω τέτοια τώρα, προσπερνώ την πληροφορία και συνεχίζω.

Ξαναγυρνάω, λοιπόν, για την τελευταία αναμέτρηση με τους αθανάτους συγγραφείς.

Καταρχήν, οι νομπελίστες με ειδοποίησαν ότι τελείωσαν το "Ελένη ΙΙ", αλλά θα το δώσουν, λέει μόνο στην έψιλον να το διαβάσει.
Μιλάει για μια ελένη που ταξίδευε με μια πιρόγα σ'ένα τούνελ κι άναψε κάτι φακούς, κάτι τέτοια, τέλος πάντων, εγώ δεν τους καταλαβαίνω τους ποιητές, το αφήνω στην ποιήτρια, που μας χάρισε χθες το τόσο ωραίο ποιήμα του βρακάρη.

Ο Ίψεν ας με συγχωρέσει, θα τον βάλω στη χειμωνιάτικη πολιτεία, τώρα δεν έχω χρόνο, κάτι θα κάνω με τους βρυκόλακες του και το λέφτυ, που του αρέσουν αυτά τα σκοτεινά, ίσως οι βρυκόλακες συναντήσουν τους εξωγήινους, θα δούμε, θα δούμε...

Και πάμε στον ιπτάμενο Οδυσσέα Κανένα, τον οποίο αφήνουμε να πετάει μέχρι να καταλάβει πως και το περπάτημα είναι ωραίο, ιδιαίτερα για κάποιους υψοφοβικούς σαν κι εμένα.

Ξαφνικά, όμως, κι ενώ εγώ φουσκώνω τα μπαλόνια για το πάρτυ και βλέπω τον Οδυσσέα Κανένα να πετάει σαν μπαλόνι, κάτι κινείται στη θάλασσα...
Ένας άντρας.
Βγαίνει απ'τη θάλασσα. Τα χάλια του τα μαύρα έχει κι αυτός, είναι γεμάτος γρατζουνιές και γδαρσίματα.
Ο Οδυσσέας?
Αφού ο Οδυσσέας πετάει σαν το μπαλόνι, ποιός είναι αυτός?
Κάτι κρατάει στο χέρι του, μια πανοπλία, ομηρικός είναι...
Βγαίνει απ'τη θάλασσα και έρχεται και σωριάζεται δίπλα μου.

"Συγνώμη, κύριε, δεν έχω και κανένα μπετατίν να σας δώσω, ακόμα περιμένω το φενιστίλ και τα παναντόλ απ'το ζκιάχτρο..."
"Δεν πειράζει, μην ανησυχείς, μια χαρά είμαι..."
"Ε, όχι και μια χαρά...λες και σας έχει σύρει άρμα είστε...ωχ, ο Έκτορας είστε!!"
"Μπίνγκο!"
"Καλέ εσείς δεν πεθάνατε? Και να ξέρετε ειδικά με εσάς στενοχωριόμουν απ'το γυμνάσιο...μη σας πω και πιο παλιά ακόμα, τότε που ξεφύλλιζα μια εικονογραφημένη Ιλιάδα, πριν καν μάθω να διαβάζω...ξέρετε πόσα χρόνια με στενοχωρείτε?"
"Κάθυ, παιδί μου, ήρθα να σου πω γιατί δεν πρέπει να στενοχωριέσαι για τους λογοτεχνικούς ήρωες"
"Α, εσείς είστε ο αγαπημένος μου ήρωας άρα"
"Φυσικά και είμαι εγώ, εδώ ο Αχιλλέας ήταν σαν τον Μπραντ Πιτ κι εσύ πάλι εμένα προτιμούσες. Αλλά ας μην αναλύσουμε αυτήν την ταινία, γιατί όταν βγήκε τα κόκαλα του Ομήρου έτριζαν σε όλη την πισίνα, για κανα μήνα δεν μπορούσαν να κοιμηθούν οι αθάνατοι"
"Βλέπω μια ανταγωνιστικότητα πάντως με τον Αχιλλέα, να πείτε στον κύριο Φρόιντ να σας το εξηγήσει αυτό, είναι κλασικό αντρικό χαρακτηριστικό"
"Α, μια που είπες Φρόιντ, είπε ότι παραιτείται από την περίπτωση σου, δεν ξέρει τι έχεις, πάντως ότι και να έχεις, να κάθεσαι να γράφεις πρωί, μεσημέρι, βράδυ και θα σου περάσει σιγά σιγά ή τουλάχιστον δε θα είσαι επικίνδυνη."
Μου δίνει κι ένα χαρτάκι με τη συνταγή του Σιγμούδιου.
"Και τώρα στο θέμα μας. Τον τελευταίο καιρό τρέχεις σαντρελή και προσπαθείς να αποτρέψεις αυτοκτονίες και δίκες, αλλά τΣάμπα κουράζεσαι, βρε παιδάκι μου..."
"τΣάμπα?"
"τΣάμπα, βέβαια. Νομίζεις η Αντιγόνη για παράδειγμα ζει?"
"Όχι?"
"Όχι, βέβαια...πόσοι σε διαβάζουν εσένα και πόσοι το Σοφοκλή? Στον τάφο του χρέους της είναι η Αντιγόνη"
"Αλήθεια ε? τΣάμπα χάρηκα...κρίμα...και ήθελε πολύ να πάει διακοπές η καημένη..."
"Το θέμα είναι ότι δεν πρέπει να στενοχωριέσαι για εμάς τους λογοτεχνικούς ήρωες, γιατί είμαστε κι εμείς αθάνατοι. Εμείς, βέβαια, είμαστε σε άλλη πισίνα και δεν το λέμε και παραέξω, γιατί έτσι χαλάει ο ρόλος μας, κατάλαβες..."
"Δεν υποφέρετε αιωνίως δηλαδή? Δεν υποφέρετε κάθε φορά που σας διαβάζει κάποιος?"
"Μια και καλή υποφέραμε όταν μας έγραφαν οι αθάνατοι, τώρα είμαστε κι εμείς αθάνατοι και δεν καταλαβαίνουμε τίποτα..."
"Αχ, πόσο χαίρομαι, αλήθεια...πολύ χαίρομαι, μπράβο..."
"Χαίρομαι που χαίρεσαι και άντε κατέβασε τον Οδυσσέα μπαλόνι τώρα από κει πάνω γιατί θα πάρει πάλι καμια ανάποδη ο Όμηρος και θα την πληρώσεις εσύ και για το Χόλιγουντ...Φεύγω κι εγώ, πάω στην Ανδρομάχη μου και στο παιδάκι μου..."
"Αχ, τι ωραία, πάντα σας οραματιζόμουν μια ωραία οικογένεια..."
"ʼντε, καλές διακοπές και φιλιά στους συμφορουμιστές σου"

Έκανε ένα μπλουμ ο Έκτορας και εξαφανίστηκε.
Μια ανακούφιση την πήρα τώρα, γιατί πολύ τον πονούσα αυτόν τον άνθρωπο, η βιαιότητα που υπέστη δεν περιγράφεται.
Ξέχασα να τον ρωτήσω τι κάνει ο Αχχιλέας.
Το χειμώνα πάλι.

Τώρα αμολάω τα μπαλόνια.

Πω πω, ξέρετε τι ωραία που είναι τα μπαλόνια πάνω απ'την πριγκηπόνησο...?
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό kathy » Παρ Ιούλ 29, 2005 11:56 am

Είναι κι ο λάμπας εδώ!!

Έλα λάμπα, στην πριγκηπόνησο, πετάμε μπαλόνια!!!
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Τετ Αύγ 03, 2005 11:32 am

Ο πρίγκηπας μεταμορφώθηκε σε βάτραχο... Μπλιαχ! Τι να γίνει. Κακούργα τύχη... Ευτυχώς που δεν με μεταμόρφωσε η μοίρα μου σε πριγκήπισσα κι έτσι έχω κάθε δικαίωμα να συναναστρέφομαι με μάγους, ξωτικά, αλήτες και ρεμάλια... Πως να το εξηγήσεις όμως στον πατέρα μου; Πως να του πεις ευχαριστώ και ταυτόχρονα να δείξεις πως όσα έκανε μόνο χαμένα δεν πήγαν; Κράτα πατέρα, έτσι είναι τα παιδιά. Είμαι περήφανη για σένα και για τον εαυτό μου!!!
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό kathy » Τετ Σεπ 14, 2005 12:47 pm

O άνθρωπος με τη γραφομηχανή έστριψε δυνατά την τιμονιέρα.
Μπορούσε πια να δει το νησί του...
Οι φίλοι του τα ψάρια βγήκαν στην επιφάνεια του νερού για να τον χαιρετήσουν.

"Που χάθηκες τόσο καιρό?" τον ρώτησαν

"Αφήστε...πήγα να φτιάξω σήριαλ...αλλά τι το ήθελα, βρέθηκα να παίζω εγώ σε σήριαλ...και με οργισμένους απ'τα προηγούμενα επεισόδια θεατές...
έφαγα και κάτι μήλα στο κεφάλι και κάτι αγαλματίδια, αλλά το ξέρετε το κεφάλι μου, είναι γερό...θα φταίει αυτή η ημικαταγωγή μου, μάλλον, την οποία τόσα χρόνια την είχα και λίγο ξεχασμένη..."

"Έτσι είναι η τηλεόραση..., του είπαν τα ψάρια. Καλωσόρισες πάντως"

Ο άνθρωπος με τη γραφομηχανή κατέβηκε απ'το ψαροκάικο.

Του είχε λείψει η ηρεμία του νησιού του.

Αλλά κι εκεί ήξερε ότι μπορεί να βαριόταν σύντομα.

"Θα έρθει κανένας εδώ? Απ'αυτούς απ'το σήριαλ?" ρώτησαν ανήσυχα τα ψάρια.

"Δεν ξέρω...δεν ξέρω πότε θα σταματήσουν να εκτοξεύουν αντικείμενα...είναι πολύ αποροφημένοι, νομίζω, απ'αυτή τη δουλειά και μάλλον δεν καταλαβαίνουν τίποτα"

"Όταν οι άνθρωποι θυμώνουν, έτσι κάνουν. Και τρομάζουν κι εμάς τα ψάρια. Αλλά κατά βάθος υποφέρουν κι οι ίδιοι, όταν αφήνουν το θυμό να τα σπάει όλα...γιατί όταν έχουν πια σπάσει ό,τι κρεβάτι και αγαλματίδιο έχουν και δεν έχουν, αρχίζουν και σπάνε αυτά που έχουν μέσα του...και είναι πολύ κρίμα, γιατί όλοι οι άνθρωποι έχουν πολύ ωραία πράγματα μέσα τους και δεν αξίζει να τα σπάνε έτσι..."

"Μα δεν είναι ο κόσμος ένα μπουρδέλο μεταμφιεσμένο σε κόσμο?"ρώτησε απορημένος ο άνθρωπος με τη γραφομηχανή.

"Καημένε άνθρωπε με τη γραφομηχανή...τίποτα δεν έμαθες απ'αυτή τη μαλακία που σπούδασες?
Ο κόσμος είναι μια συνεχώς εναλλαγόμενη μεταμφίεση.
Κάτω απ'τον όμορφο κόσμο κρύβεται ένα μπουρδέλο.
και κάτω απ'το μπουρδέλο ένας όμορφος κόσμος.
Και κάτω απ'αυτόν τον όμορφο κόσμο ένα άλλο μπουρδέλο.
Και πάει λέγοντας..."

"Σωστό κρεμμύδι, δηλαδή...και μέσα μέσα τι κρύβεται?"

"Ένας όμορφος κόσμος αναμεμειγμένος με ένα μπουρδέλο.
Το πράσινο των δέντρων είναι μπερδεμένο με το κόκκινο του μπουρδέλου"

"Και δεν ξεκαθαρίζονται ποτέ?"

"Αυτή είναι η μοναδική μαγεία του ανθρώπου, είπαν τα ψάρια και σαν να είχαν βαρεθεί λίγο τη συζήτηση. ʼντε, δε θα έρθει κανένας άλλος? Εμάς θα πρήζεις όλη μέρα κι όλη νύχτα?"

"Ειλικρινά δεν ξέρω...νομίζω πως θα έρθει όποιος πραγματικά ξέρει να παίζει με τη γραφομηχανή..."

Τα ψάρια έφυγαν.

Κι ο άνθρωπος με τη γραφομηχανή έμεινε να κοιτάζει την αγαπημένη του θάλασσα.

"Κοίτα να δεις τι μπορείς να μάθεις μέσα από ένα σήριαλ..." σκέφτηκε.

Ύστερα έβγαλε απ'την τσέπη του το πτυχίο του, με το οποίο λέγες μέρες πριν είχε δοκιμάσει να καθαρίσει το νεροχύτη του και το έκανε κομματάκια.

Κι ύστερα πήρε τη γραφομηχανή και περίμενε.
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό 3ΤΛ » Τετ Σεπ 14, 2005 3:46 pm

Να πάρει η ευχή! Μια χαρά ήμουν εδώ μόνος μου. Τι μου κουβαληθήκανε πάλι ταξιδιώτες - εξερευνητές? Ως συνήθως... ψάχνουν να βρουν τον παράδεισο που είναι μπροστά στη μύτη τους. Αλλά βέβαια, πως να τον δουν αφού έχουν.... πρεσβυωπία.
Καλύτερα μόνος μου. Εγώ, το ακρογιάλι και το κύμμα. Κι αυτή η θάλασσα... διάφανη γαλάζια! Σαν να κοιτώ τον ουρανό!
Ε καλά! Όχι και απόλυτα μόνος. Θυμάμαι.....

.... Τρια αγόρια και μια κοπέλλα. Κανείς τους δεν ξεπερνούσε τα είκοσι χρόνια. Δεν ξέρω πως είχαν έρθει εδώ. Κι αυτοί δεν είχαν αντιληφθεί την παρουσία μου - κρύβομαι με άνεση στα γνώριμα μέρη.
Το κορίτσι χρησιμοποιούσε όλα τα τερτίπια που τα αποκαλούμε "κάλεσμα του έρωτα". Ήταν χάρμα να το βλέπεις. Πότε λικνιζόταν στα κύμματα, πότε τεντωνόταν σαν παγώνι, πότε έβγαζε κάτι περιέργους αναστεναγμούς και πάντα η ματιά της ήταν υγρή, γεμάτη προσμονή και όνειρα.
Τα αγόρια πάλι κοιτούσαν μόνο αυτήν. Είχε χαθεί η ακρογιαλιά, η θάλασσα, ο ουρανός, απ' τα μάτια τους. Ο πόθος τους φαινόταν στο κορμί τους, μα έμοιαζαν σαν αθλητές που περιμένουν στην γραμμή εκκίνησης αλλά δεν υπάρχει αφέτης να τους δώσει το πρόσταγμα. Κι όμως δεν έκαναν τίποτα! Ο χρόνος κυλούσε βασανιστικά, θα πέρασε και μια ώρα....
Ε! Δεν άντεξα, βγήκα απ' την κρυψώνα μου και τους πλησίασα. - Ρε παιδιά, τους λέω, το κορίτσι θέλει αυτό που θέλετε κι εσείς. Να παίξει με το κύμα. Τι σιγομουρμουρίζετε τόση ώρα? Μόνο προσέξτε, πάρτε μαζί σας κι ένα γερό προφυλακτικό.
Απομακρύνθηκα όπως τους είχα πλησιάσει. Ύστερα από ελάχιστα δευτερόλεπτα, αφού κοιτάχτηκαν με απόγνωση στα μάτια, έφυγαν έντρομοι λες και τους είχα αποκαλύψει κανένα τρομερό υπαρξιακό μυστικό.
Το κορίτσι τους κοιτούσε να εξαφανίζονται, και η απελπισία ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της. Φαινόταν πως σκεφτόταν: Γιατί? Τι στραβό έχω πάνω μου?
Την πλησίασα και προσπαθούσα να την παρηγορήσω. Ήταν από την Βραζιλία και δεν μπορούσε να καταλάβει για ποιό λόγο τα ίδια τερτίπια που χάλαγαν τον κόσμο στην πολυσύχναστη παραλία της Κόπα Καμπάνα, με τα τεράστια κύμματα, δεν είχαν αποτέλεσμα σ' αυτό το μικρό και έρημο νησάκι. Τι μπορούσα να της πω? Προσπάθησα να της εξηγήσω πως δεν έφταιγαν οι παραλίες, ούτε το ότι αυτό το νησί δεν έχει μεγάλα κύματα, ούτε το ότι είναι πιο κοντά στον τροπικό του Καρκίνου, και κυρίως ότι δεν έφταιγε αυτή αλλά είναι ότι, είναι ότι, είναι ότι...... Ρε γαμώτο! Δεν μπόρεσα να βρω καμιά δικαιολογία!


Μόλις χθες κατάλαβα ότι είναι ότι τα τρια αγόρια δεν είχαν πάρει μαζί τις μάσκες τους. Αλλά τώρα, που να την βρω για να της το εξηγήσω.....


Τώρα που το ξανασκέφτομαι καλύτερα, μάλλον δεν είχαν πάρει μαζί τα γυαλιά τους.
Επιτέλους!
3ΤΛ
super member
 
Δημοσιεύσεις: 310
Εγγραφή: Πέμ Ιουν 16, 2005 12:12 am

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Δευτ Σεπ 19, 2005 12:59 pm

3ΤΛ έγραψε:........ Ρε γαμώτο! Δεν μπόρεσα να βρω καμιά δικαιολογία!


Μόλις χθες κατάλαβα ότι είναι ότι τα τρια αγόρια δεν είχαν πάρει μαζί τις μάσκες τους. Αλλά τώρα, που να την βρω για να της το εξηγήσω.....


Τώρα που το ξανασκέφτομαι καλύτερα, μάλλον δεν είχαν πάρει μαζί τα γυαλιά τους.



Μπα, εγώ νομίζω πως φταίει που είχαν πάρει μαζί τα μυαλά τους...

Αλλά τώρα που να τους βρεις να τους το εξηγήσεις; Που ξέρεις, μπορεί εξάλλου να το ανακάλυψαν κι από μόνοι τους...
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Δευτ Σεπ 19, 2005 3:51 pm

3ΤΛ έγραψε:
Απομακρύνθηκα όπως τους είχα πλησιάσει. Ύστερα από ελάχιστα δευτερόλεπτα, αφού κοιτάχτηκαν με απόγνωση στα μάτια, έφυγαν έντρομοι λες και τους είχα αποκαλύψει κανένα τρομερό υπαρξιακό μυστικό.




Δηλαδή εσύ τώρα μας λες 3τλ, ότι δεν ξέρεις γιατί έφυγαν;

Εφυγαν γιατί ήταν 3 και το κορίτσι ένα;
Οχι βέβαια, γιατί η σπανιότητα έχει συνήθως το αντίθετο αποτέλεσμα.

Εφυγαν γιατί το κορίτσι ήταν ασύμβατο με την ελληνική πραγματικότητα; Πολύ κραυγαλέο; Είχε διαφορετικό ερωτικό κάλεσμα δηλαδή από αυτό που έχουν οι ελληνίδες;

Οχι βέβαια. Δεν έφταιγε αυτό που δίσταζαν μιας και το ερωτικό κάλεσμα όποιο και κώδικα να χρησιμοποιεί, ένα σκοπό έχει παντού το ίδιο.Αρα;


Κατά τη γνώμη μου την ευθύνη την έχεις εσύ. Διότι έπαιξες το ρόλο του παρατηρητή σε μια διαδικασία που απαιτεί ιδιωτικότητα.

Και όταν λέω ιδιωτικότητα δεν εννοώ την απουσία τόσο του θεατή που παρατηρεί από τη γωνιά του αλλά τη κατάσταση εκείνη όπου ο παρατηρητής μετατρέπεται σε μάρτυρα αποκτώντας συμμετοχή στα δρώμενα. Οταν ανεβαίνει στη σκηνή και αναγνωρίζει στο πρόσωπο κάθε ηθοποιού το ρόλο του και τον κατονομάζει. Τότε η παράσταση λήγει και γίνεται ευτελής πραγματικότητα. Κατά κάποιο τρόπο ο χρόνος ο πλασματικός της παράστασης εξισούται με τον πραγματικό και οι ρόλοι εκχυδαίζονται. Η " προσποίηση" ( προς>ποίηση) εκπίπτει σε σκέτη " ποίηση" ( τετελεσμένο), ο υπο-κριτής ( προς> κρίση) γίνεται σκέτος κριτής, μάρτυρας δηλ. του ιδίου του εαυτού του. Γιατί νομίζεις είναι άτοπο το χειροκρότημα των θεατών κατά τη διάρεκεια της παράστασης; Μα διότι φέρνει τον ηθοποιό στη παλτεία, τον εξισώνει με το χρόνο, τόπο ( τη διάσταση) του θεατή- μάρτυρα.

Η παράσταση είναι επομένως διαδικασία " άδηλη" και μια τέτοια παράσταση όπου το κάθε φύλο έχει το ρόλο του, είναι και ο έρωτας. Θα έλεγα κατ εξοχήν.



( και κατά ......παραλία επίσης.... :lol: )
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό kathy » Σάβ Οκτ 01, 2005 6:02 pm

H μέρα ήταν μουντή και ο καιρός φθινοπωρινός. Στη μικρή πόλη δεν κυκλοφορούσε ψυχή, η παραλία ήταν άδεια και στους δρόμους πηγαινοέρχονταν μόνο κάποιοι βιαστικοί περαστικοί.
"Να πάμε στο κάστρο με τα πόδια", είπε εκείνος.
Εκείνη γύρισε το κεφάλι πάνω και κοίταξε το κάστρο πάνω απ'την πόλη.
Ξεκίνησαν ν'ανεβαίνουν τα σκαλιά στα μικρά σοκάκια. Όσο πιο πολύ ανέβαιναν τόσο πιο όμορφη, τόσο πιο μαγευτική γινόταν η πόλη από κάτω. Κι η άδεια παραλία μεγάλωνε κι η θάλασσα μεγάλωνε κι ένα πλοίο φαινόταν από μακριά να φτάνει.
ʼρχισε με μανία να βγάζει φωτογραφιές.
"Δεν έχεις βαρεθεί να βγάζεις φωτογραφίες? Αφού ποτέ δε βγαίνουν όπως τις θες..." τη ρώτησε.
Κούνησε το κεφάλι τάχα αδιάφορα.
'Ηξερε όμως πως είχε δίκιο.
Ποτέ δε θα χωρούσε η ομορφιά που έβλεπε στο μικρό της άλμπουμ.
Ωστόσο, κάθε φορά ξεχώριζαν κανά δύο και αυτές τις κοίταζε με περηφάνια, γιατί μπορούσε σ'αυτές να ξαναβρει την ομορφιά που για λίγα λεπτά συνάντησε το βλέμμα της.
Έστρεψε τη φωτογραφική της μηχανή στη θάλασσα.
Η θάλασσα ήταν πάντα ίδια, η κάθε στιγμή, όμως που την κοίταζε ήταν διαφορετική κι αυτό κανένας απ'τους γύρω της δεν καταλάβαινε ποτέ.
Ανέβηκαν κι άλλα σκαλιά.
Ένιωθε την καρδιά της να χτυπάει δυνατά και άρχισε να λαχανιάζει.
Προσήλωσε όλες τις αισθήσεις της στους χτύπους της καρδιά της.
Ναι, αυτοί οι ήχοι ακούγονταν στο σώμα της αδιάκοπα, ναι, ήταν ζωντανή.
Στάθηκαν λίγο σε μια πολεμίστρα.
Κοιτάχτηκαν στα μάτια και τα μάτια τους μίλησαν.
Ο αέρας φυσούσε στα πρόσωπα τους, η πόλη απλωνόταν στα πόδια τους άδεια, σαν να την έχτισαν κάποιοι κάποτε μόνο για εκείνη τη στιγμή.
Και το κάστρο επιβλητικό και μισοκρυμμένο στο πράσινο από πάνω τους.
"ʼντε, δε θα ανεβούμε?" τη ρώτησε.
Εκείνη το τράβηξε μια φωτογραφία.
"Καλύτερα να το θυμόμαστε έτσι. Αν πάμε πάνω, μόνο ερείπια θα βρούμε."
Δυσαρεστήθηκε λίγο, αλλά της έκανε το χατήρι.
"Γιατί, εσύ τι περίμενες να βρούμε? Πρίγκηπες και πολεμιστές και μάγους?"
"Ναι..." χαμογέλασε εκείνη.
ʼρχισαν να κατεβαίνουν.
"Αφού δεν πιστεύεις στα παραμύθια, γιατί συνεχίζεις να πιστεύεις στα παραμύθια?"
Μμμ, αυτό δεν το είχε σκεφτεί ποτέ της.
"Δεν ξέρω, είναι περίεργο...και στον άγιο βασίλη μικρή έγραψα γράμμα, όταν είχα πια βεβαιωθεί πως δεν υπάρχει..."
"Εγώ νομίζω πως απλά είσαι φλώρος και κουράστηκες και δεν άντεχες ν'ανέβεις άλλο...,την πείραξε, και τώρα θα λέμε φτάσαμε μέχρι εκεί και δεν ανεβήκαμε..."
Γέλασαν.
Ο αέρας τους χτύπαγε το πρόσωπο, η μικρή πόλη ήταν άδεια, η παραλία απέραντη, η στιγμή μόνο δική τους και το πλοίο θα είχε σίγουρα τώρα μπει στο λιμάνι.

Ναύπακτος 2005
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό swos » Τετ Οκτ 05, 2005 10:14 pm

Tην ξεχώρισα απο τη στάση αλλά που θάρρος για να της μιλήσω. Και αν της μιλούσα τι θα καταφερνα ? άλλη μια απόρριψη? ή απλά ενα ειρωνικό χαμόγελο ή μια μούτα απαξίας? ʼχαρη ανταμοιβή για μια τόσο θαρραλέα πράξη. Για στάσου όμως.. Τόσο σημαντικό θεωρείται να μιλήσεις σε μια νεράιδα? Γιατί δεν επρόκειτο για μια απλά όμορφη γυναίκα. Εδώ είχαμε να κάνουμε με νεράιδα.

Όμορφη είναι μια νύχτα, όμορφη είναι μια ανθισμένη αμυγδαλιά. Η νεράιδα είναι το κάτι άλλο. Είναι το η πιο γλυκειά και δροσερή ύπαρξη στο πλανήτη μας. ʼλλοτε θλιμμένη άλλοτε χαμογελαστή, δε χάνει ούτε σταγόνα της αύρας της. Μόλις την βλέπεις ακους τιτιβίσματα πουλιών. Αηδονιών.

Λέει ενα τραγούδι "που με έριξες μανουλα μου ,μέσα σε αυτό το βόθρο, είχα όνειρα για νταρντανιάν και με φωνάζουν πόρθο" . Το τραγούδι αυτό υπερκάλυπτε το τιτίβισμα. Η όψη μου κόκκινη σαν παντζάρι και η ψυχούλα μου να κρύβεται στο νευρικό χτύπημα του κομπολογιού μου.

Μαμα μ'αγαπάς? Είσαι ο πρίγκηπάς μου καμάρι μου.. Και πραγματικά έτσι ένιωθα. Ημουν πρίγκηπας βυθισμένος στον πιο βολικό θρόνο του κόσμου. Τη ζεστή αγκαλιά μιας γυναίκας που σε αγαπάει.

Είχα καιρο να κάτσω σε έναν τέτοιο θρόνο, και αυτή τη φορά έπρεπε να κάνω κάτι για αυτό. Ο θρόνος της μαμάς είναι απλά ενα ντέμο που σου δείχνει για ποια πράγματα αξίζει να κάνεις μια προσπάθεια να τα αποκτήσεις.

Έπρεπε να της μιλήσω. Να ακούσω τη φωνή της. Να την κοιτάξω στα μάτια απο πιο κοντά και να βουτήξω στη δίνη της. Δεν υπήρχε χρόνος για να ετοιμάσω τα κείμενα , ήμουν έτοιμος για ενα πριμα βίστα σόου. Ένα βήμα μακρυά της , ένα μήνυμα όμως χτύπησε την πόρτα της..

Κοντοστάθηκα..
Διάβασε το κείμενο.. Έλαμψε πιο πολύ το προσωπάκι της
Τελικά αυτή ήταν η αμοιβή μου για αυτά τα βήματα.

Επέστρεψα.
username swos
password 12345

Ελα, δοκίμασε
Άβαταρ μέλους
swos
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 27
Εγγραφή: Τρί Απρ 22, 2003 12:27 am

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Κυρ Οκτ 09, 2005 12:44 am

πέρα απο τυπικότητες και ευγένειες αντί οποιουδήποτε "καλώς ήλθες" ή WB καλέσαμε απόψε μια ομάδα γνωστών λαικών, ελαφρολαικών και άλλων καλλιτεχνών για να συνοδεύσουν την είσοδο..

Ελπίζουμε να μας συγχωρέσετε για την ομολογουμένως αδικαιολόγητη καθυστέρηση..



Κατα τη διάρκεια της παράστασης επιτρέπεται μόνο το κάπνισμα και η κατανάλωση αλκοόλ
Απαγορεύονται δια ροπάλου οι γέλωτες και οι ομιλίες.

Εκ της διευθύνσεως.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Μυστήριο κατάντησες για μένα
και τα ’χω αγαπούλα μου χαμένα
και το σφυγμό σου να ’βρω δεν μπορώ
γι αυτό με τυραννάς τόσον καιρό

ʼλλα μου λεν τα μάτια σου
και άλλα η καρδιά σου
ʼλλα μου λεν τα χάδια σου
και άλλα τα φιλιά σου

Παιχνίδια και καπρίτσια όλο κάνεις
γι αυτο κερδίζεις πάντα και δε χάνεις
παράξενα στα μάτια με κοιτάς
μα ούτε συ δε ξέρεις τι ζητάς

ʼλλα μου λεν τα μάτια σου
και άλλα η καρδιά σου
ʼλλα μου λεν τα χάδια σου
και άλλα τα φιλιά σου


Μαζί μου παίζεις θέατρο αράδα
Μια τέτοια κωμωδία δεν ξανάδα
Παράξενα στα μάτια με κοιτάς
μα ούτε συ δεν ξέρεις τι ζητάς


Tην ξεχώρισα απο τη στάση αλλά που θάρρος για να της μιλήσω. Και αν της μιλούσα τι θα καταφερνα ? άλλη μια απόρριψη? ή απλά ενα ειρωνικό χαμόγελο ή μια μούτα απαξίας? Αχαρη ανταμοιβή για μια τόσο θαρραλέα πράξη. Για στάσου όμως.. Τόσο σημαντικό θεωρείται να μιλήσεις σε μια νεράιδα? Γιατί δεν επρόκειτο για μια απλά όμορφη γυναίκα. Εδώ είχαμε να κάνουμε με νεράιδα.


(ΒασίληςΤσιτσάνης)
Έχεις κορμί αράπικο και μαύρα μάτια πλάνα
Η μάνα που σε γέννησε θα ήτανε τσιγγάνα

Γιαχαμπίμπι, γιαλελέλι, χόρεψέ μου τσιφτετέλι
Είσαι κούκλα μου τσαχπίνα, μια φελάχα αραπίνα
Γιαχαμπίμπι, γιαλελέλι, χόρεψέ μου τσιφτετέλι

Η ομορφιά σου μάνα μου φουντώνει το σεβντά μου
ελα γλυκιά σουλτάνα μου για πάντα στον οντά μου


Όμορφη είναι μια νύχτα, όμορφη είναι μια ανθισμένη αμυγδαλιά. Η νεράιδα είναι το κάτι άλλο. Είναι το η πιο γλυκειά και δροσερή ύπαρξη στο πλανήτη μας. Αλλοτε θλιμμένη άλλοτε χαμογελαστή, δε χάνει ούτε σταγόνα της αύρας της. Μόλις την βλέπεις ακους τιτιβίσματα πουλιών. Αηδονιών.

(Μάρκος Βαμβακάρης)
Τα ματόκλαδά σου λάμπουν βρε, σαν τα λούλουδα του κάμπου
Σαν τα λούλουδα του κάμπου βρε, τα ματόκλαδά σου λάμπουν

Τα ματόκλαδά σου γέρνεις βρε, νου και λογισμό μου παίρνεις
Νου και λογισμό μου παίρνεις βρε, τα ματόκλαδά σου γέρνεις

Τα ματάκια σου αδελφούλα βρε, μου ραγίζουν την καρδούλα
Μου ραγίζουν την καρδούλα βρε, τα ματάκια σου αδελφούλα

Τα ματάκια σου να βγούνε βρε, σαν και μένα δε θα βρούνε
Σαν και μένα δε θα βρούνε βρε, τα ματάκια σου να βγούνε


Λέει ενα τραγούδι "που με έριξες μανουλα μου ,μέσα σε αυτό το βόθρο, είχα όνειρα για νταρντανιάν και με φωνάζουν πόρθο" . Το τραγούδι αυτό υπερκάλυπτε το τιτίβισμα. Η όψη μου κόκκινη σαν παντζάρι και η ψυχούλα μου να κρύβεται στο νευρικό χτύπημα του κομπολογιού μου.

(Βαγγέλης Περπινιάδης)
Αααααααχ,
γιατί με διώχνεις άπονη
Ααααχ, και πάντα με πικραίνεις,
ααααααααααααααχ
αχ αχ


Τι σου ’χω κάνει και με διώχνεις σαν ζητιάνο
Είμαι φτωχόπαιδο, τι θέλεις να σου κάνω

Θέλεις να πεθάνω;;;

Δεν έχω να σου δώσω παλάτια και λεφτά
Εσύ αν έχεις πλούτη εγώ έχω καρδιά


Μη με πικραίνεις και τη φτώχεια μου θυμίζεις
Όταν με διώχνεις την καρδιά μου τη ραΐζεις

Θέλεις να πεθάνω;;;


Μαμα μ'αγαπάς? Είσαι ο πρίγκηπάς μου καμάρι μου.. Και πραγματικά έτσι ένιωθα. Ημουν πρίγκηπας βυθισμένος στον πιο βολικό θρόνο του κόσμου. Τη ζεστή αγκαλιά μιας γυναίκας που σε αγαπάει.


Είχα καιρο να κάτσω σε έναν τέτοιο θρόνο, και αυτή τη φορά έπρεπε να κάνω κάτι για αυτό. Ο θρόνος της μαμάς είναι απλά ενα ντέμο που σου δείχνει για ποια πράγματα αξίζει να κάνεις μια προσπάθεια να τα αποκτήσεις.


(Περιστέρης Σπύρος)
Πίνω και μεθώ, ωχ αμάν, μέρα-νύχτα τραγουδώ,
ωχ αμάν
Μέρα-νύχτα τραγουδώ

Και το ντέρτι μου, ωχ αμάν, στο μπουζούκι μου ξεχνώ
Και το ντέρτι μου, ωχ αμάν, στο μπουζούκι μου ξεχνώ

Γίνηκα μπεκρής, ωχ αμάν, μπελαλής και μερακλής, ωχ αμάν
Μπελαλής και μερακλής

Γιατί όλο λες, ωχ αμάν, κούκλα μου πως δε με θες
Γιατί όλο λες, ωχ αμάν, κούκλα μου πως δε με θες


Τα ματάκια σου, ωχ αμάν, και τα κορδελάκια σου, ωχ αμάν

Και τα κορδελάκια σου

Με τουμπάρανε, ωχ αμάν, πώς με κογιονάρανε
Με τουμπάρανε, ωχ αμάν, πώς με κογιονάρανε


Πώς μου τα ’φερες, ωχ αμάν, και μου την κατάφερες, ωχ αμάν
Και μου την κατάφερες
Πώς μου το ’σκασες, ωχ αμάν, μ’ ένα μάγκα το ’στριψες


Έπρεπε να της μιλήσω. Να ακούσω τη φωνή της. Να την κοιτάξω στα μάτια απο πιο κοντά και να βουτήξω στη δίνη της. Δεν υπήρχε χρόνος για να ετοιμάσω τα κείμενα , ήμουν έτοιμος για ενα πριμα βίστα σόου. Ένα βήμα μακρυά της , ένα μήνυμα όμως χτύπησε την πόρτα της..

(Καναρίδης Μανώλης)
Όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα
εγώ θα είμαι πολύ μακριά
και θα πιστέψεις πως δεν χωράνε
δύο αγάπες σε μια καρδιά


(-ρε μαλάκα ποιός διάλεξε να μπει αυτο το τραγούδι;! Δε ταιριάζει!
-Μου τα ζάλισαν ρε μαλάκα..
Κάλεσε, μου είπαν,όλους τους γνωστούς
-Ναι ρε μαλάκα αλλά και σένα δε σου κόβει;
-Ασε μας ρε μαλάκα..Φτάσαμε να διαλέγω τραγούδια για μουσικές επενδύνσεις σε παραγωγές βήτα και γάμα-τα κατηγορίας.Εγώ ρε μαλάκα που έχω τελειώσει και ενα Εθνικό Ωδείο γάμώ την τύχη μου!
-Οταν Αυτή σε χέσει για την παπαριά που έκανες τότε πες της ότι έχεις Δίπλωμα απο το Εθνικό πανίβλακα)

Όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα
τότε θα κλάψεις με μαύρο κλάμα

Πάντα με μάσκα εσύ μιλούσες
κι ήθελες να ’χεις δυο αγκαλιές
μα πού το βρήκες αυτό γραμμένο
εσύ να παίζεις με δυο καρδιές

Κι εδώ τελειώνει μια ιστορία
μ’ αυτό το γράμμα το θλιβερό
Δεν μετανιώνω που σ’ αγαπούσα
όμως λυπάμαι που σ’ αγαπώ





(Μανώλης Αγγελόπουλος)
Όσο αξίζεις εσύ κι η καρδιά σου η χρυσή
δεν αξίζουν μαζί ο ουρανός κι όλη η γη, όλη η γη
Όλοι οι άντρες ποθούν στην καρδιά σου να μπουν
κι επειδή μ’ αγαπάς, με μισούν, με μισούν, με μισούν


Μα εγώ σε σένα καλή μου χρωστάω και τη ζωή μου
Μου άλλαξες την ψυχή μου, τόσες συνήθειες κακές
Με χίλιες δυο τριγυρνούσα και τα λεφτά μου πετούσα
αλήτης θα καταντούσα, μα όλα αυτά μέχρι χθες

Όσο αξίζεις εσύ κι η καρδιά σου η χρυσή
δεν αξίζουν μαζί ο ουρανός κι όλη η γη, όλη η γη
Όλοι οι άντρες ποθούν στην καρδιά σου να μπουν
κι επειδή μ’ αγαπάς, με μισούν, με μισούν, με μισούν

Μα εγώ σε σένα καλή μου χρωστάω και τη ζωή μου
Μου άλλαξες την ψυχή μου, τόσες συνήθειες κακές
Με χίλιες δυο τριγυρνούσα και τα λεφτά μου πετούσα
αλήτης θα καταντούσα, μα όλα αυτά μέχρι χθες



Κοντοστάθηκα..
Διάβασε το κείμενο.. Έλαμψε πιο πολύ το προσωπάκι της
Τελικά αυτή ήταν η αμοιβή μου για αυτά τα βήματα.


Τίτλοι Τέλους


(Μαίρη Λίντα και στο μπουζούκι Μανώλης Χιώτης)

Με κυνηγούν τ’ αδέρφια σου και όλοι οι δικοί σου
Με κυνηγά κι η μάνα σου που μπλέχτηκα μαζί σου


Είμαι παιδάκι τσίφτικο κι εγώ θα καθαρίσω
Και μη χαλάς τα κέφια σου, θα ’ρθω μέσα στ’ αδέρφια σου
εγώ να τους μιλήσω


Να μη σε νοιάζει τίποτα και άσ’ τους να χτυπιούνται
και δεν χωρίζουνε πολλά καρδιές που αγαπιούνται


Με κυνηγούν τ’ αδέρφια σου, μα εγώ δεν τους φοβάμαι
και λόγο δεν θα δώσουμε, τι κάνουμε, πού πάμε
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron