ανθρώπινες σχέσεις

ΠΡΙΓΚΗΠΕΣ

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

Δημοσίευσηαπό swos » Κυρ Οκτ 09, 2005 5:59 pm

Ο Βάτραχος




Θέλω να σε φιλήσω. Να σου δώσω ένα μικρό αλλά τόσο γλυκό φιλάκι. Δε θα σε γεμίσω κραγιόν βρε αγάπη μου. Είναι απο τα καλά της ρέβλον, έκανα και το τεστ με την χαρτοπετσέτα. Δείξε μου εμπιστοσύνη έστω και σε αυτό το ασήμαντο θέμα. Με κουράζεις βρε αγάπη μου, αλλά σε αγαπώ τόσο πολύ. Φοβάμαι να σε ρωτήσω αν γνωρίζεις πόσο σ'αγαπώ. Ακόμα και το βλέμμα σου μόλις ακούσεις την ερώτηση αυτή μπορεί να με στείλει στα ουράνια. Σε ένα σύννεφο επάνω στον ουρανό που θα βρέχει δάκρυα. Τα πικρά δάκρυα της Πετρα Φον Καντ. Και να σκεφτείς πως δεν έχω το μπούτι της Χανα για να ξεχαστείς.

Εσύ κοιμάσαι και το μυαλό μου τρέχει ίσα πέρα στον αγρό και σκέφτεται μονάχα εσένα βρε καρδιά μου. Γιατί εσύ είσαι η καρδιά.Μπορώ να σε κοιτάζω για ώρες, αλήθεια το λέω , μπορώ να φιλήσω και σταυρό. Πόσο θα ήθελα να ανοίξω την πύλη στο κεφάλι σου και να μπω στο όνειρο που βλέπεις αυτή τη στιγμή. Φαίνεσαι τόσο ανακουφισμένος..Αυτή που σου κάνει κόλπα στο όνειρο πρέπει να τα κάνει καλά. Θα της μαδήσω το μαλλί τρίχα τρίχα. Δε θέλω όμως να σε ξυπνήσω. Στα όνειρά σου μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Απλά θέλω να μπω μέσα για να σε καταλάβω. Ξέρεις, στα όνειρα δεν υπάρχουν μυστικά. Είναι ασήμαντες λεπτομέρειες.

Θα ξυπνήσεις και θα μουτρώσεις ξανά. Θα ζητήσεις με αγένεια τον καφέ σου, ίσως δεν μου πεις και μια καλημέρα. Τόσο πολύ κοστίζει μια καλημέρα ? Και ενα γαμοχαμόγελο σαν αυτα που μοίραζες την πρώτη φορά που μου έκανες έρωτα. Ή έστω σαν αυτό που βλέπω τώρα στο πρόσωπό σου στην υποκλοπή του ονείρου σου. Και μόλις τελειώσει ο καφές, θα αρχίσει η μέρα σου. Και ο δικός μου γολγοθάς. Στα μέτρα της καθημερινότητας πάντα, μη γίνομαι και αχάριστη με τη ζωή. Θέλω όταν φτερνίζομαι να μου λες (υ)γείτσες.

Δεν έχω όπλο αλλά σκότωσα τα όνειρά μου. Δεν ξέρω καλό σημάδι αλλά τα πέτυχα με τη μία. Δεν πήγα σχολείο ποτέ αλλά κάνω κοπάνα από το σφουγγάρισμα και καβαλάω τη σκούπα πετώντας στα οράματά μου. Δεν λέω καλά τα ανέκδοτα, αλλά όλες οι φίλες μου γελάνε με τα καμώματά μου. Που λέω ότι σε αγαπώ και ότι είμαι ερωτευμένη μαζί σου. Ξέρω τι μπορεί να με έκανε ευτυχισμένη, αλλά δεν τολμώ να το ξεστομίσω.

Η ωρα περασμένη, η ζωή πέρασε και δεν ακούμπησε. Αλλά τι λέω θέε μου? Δική μου απόφαση ήταν. Ναι δική μου, θυμάσαι? Μάχη μεγάλη έδωσα για να είμαι μαζί σου. Τότε που οι αδερφάδες μου λέγανε πως δεν κάνεις για μένα. Που η μάνα μου ευχές και κατάρες μου έδινε για την απόφασή μου. Τότε ένιωσα τόσο δυνατή. Λυτρώθηκα, και στάθηκα στα πόδια μου. Έσκυψα να σε φιλήσω και απο ένας άσχημος βάτραχος, έγινες το πριγκηπόπουλό μου. Το καμάρι μου. Το παράσημο της μάχης που έδωσα..

-Μωρό μου καλημέρα!
- Καφέεεεεεε
username swos
password 12345

Ελα, δοκίμασε
Άβαταρ μέλους
swos
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 27
Εγγραφή: Τρί Απρ 22, 2003 12:27 am

Δημοσίευσηαπό elix » Πέμ Οκτ 13, 2005 9:18 am

Μιας και μιλάμε για πρίγκηπες...
...να και ο δικός μου

…Ηταν ένας πολύ περίεργος πρίγκηπας!
Θα μπορούσε να πει κανείς πως δεν ήταν καν πρίγκηπας-ισως λοιπόν να είναι ακόμα πρίγκηπας επειδή κανείς δεν είπε έτσι, και επειδή ίσως δεν έτυχε ακόμα κανείς να διεκδικήσει το πριγκηπάτο του και για ποιό λόγο άλλωστε...-
...Ηταν ένα τόσο δα μικρό πριγκηπάτο!
Χώραγε μάλιστα σε ένα διαμέρισμα με τρία δωμάτια- το ένα όπου θα έπρεπε να κοιμάται και που σπάνια κοιμότανε,
το άλλο με ένα μεγάλο καναπέ όπου κοιμόταν ενω δεν έπρεπε και το τρίτο ένα γραφείο όπου ρύθμιζε τις υποθέσεις των υπηκόων του...-
...Ηταν κάτι παράξενοι υπήκοοι!
Ολοι υποθετικοί και όλο κι έρχονται.
Μα κάποτε θα φτάσουν με μικρά υποθετικά βηματάκια.

...Ετσι λοιπόν έχουμε ένα περίεργο πρίγκηπα, σε ένα τόσο δα πριγκηπάτο και με υποθετικούς υπηκόους.
Εδώ θα χτίσουμε την ιστορία μας,
...που ξεκινάει με ένα χτύπημα στην πόρτα,
...και που όπως πάντα, επειδή ο υπηρέτης έλειπε, υποθετικός και αυτός, άνοιξε μόνος του την πόρτα,
... και που όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, εμφανίστηκε μια αλεπού,
...που φυσικά ήταν ντυμένη στα κόκκινα, τι άλλο θα μπορούσε να είναι.
-Ελα καλή μου-της είπε απλά-σε περίμενα.
Η αλεπού πολύ απόρησε,
...χρόνια έψαχνε ένα πρίγκηπα να της πει έτσι απλά, σε περίμενα-τόσοι και τόσοι μεγαλόσχημοι πρίγκηπες και με μεγάλα πριγκηπάτα μάλιστα, την υποδέχονταν μέχρι τώρα με τιμές και μεγαλεία και υποσχέσεις και μεγάλα λόγια {ξέρεις, αυτά, που είναι γλυκά στα αυτιά και ξεγελούν τις ανόητες αλεπούδες, σκέφτηκε στιγμιαία και που ποτέ εγώ δεν τα πίστεψα ευτυχώς}-

και έτσι διάβηκε το κατώφλι.
…………….
Για κάποιο τρίτο, ένα παρατηρητή-που από δω και πέρα θα είναι μαζί μας και που δεν έχει και ιδιαίτερη παρατηρητικότητα- η αλεπού είναι το ίδιο, αν όχι και παραπάνω, περίεργη όσο και ο πρίγκηπας.
...φοράει πραγματικά ένα πανέμορφο φόρεμα, μα, να, σαν ταλαιπωρημένο φαίνεται και σαν τασαλακωμένο και αν το προσέξεις καλά, παρατηρητή, σαν να έχει κάτι πρασινάδες, σαν σε χορτάρι να έχει πέσει, μα σε ένα χορτάρι με παράξενο πράσινο χρώμα...
...το χρώμα που έχουν τα φυτά που φυτρώνουν ανάμεσα στα βράχια, κοντά στη θάλασσα, θα μου πεις, το ξέρω και το είδα πριν από σένα-και σίγουρα προτιμάω να έχω τον ανώδυνο ρόλο σου και όχι του πρίγκηπα, που θα πονέσει γιατί ζει με τις αισθήσεις όλες και το πράσινο χρώμα στο κόκκινο φόρεμα τον θλίβει, τον τυρανάει και τον κατατρύχει γιατί μπορεί και να το προκάλεσε{ κατά μία εκδοχή, που σύμφωνα με αυτή, ήταν ο ίδιος που την έσπρωξε, κατά μια άλλη όμως, εξίσου πιθανή, ήταν στο σκάφος και έκανε σέρφινγκ και απλώς το είδε,
το πέσιμο το είδε και έφυγε γιατί προτίμησε την ελευθερία της θάλασσας με το απέραντο γαλάζιο, χωρίς κόκκινο και πράσινο}-
Η αλεπού στεκότανε απορημένη.
Ο καλός της πρίγκηπας λοιπόν έφυγε με το σκάφος και ο ψυχρός παρατηρητής ήταν στο μπαλκόνι!
Δεν το άντεξε αυτό.
Πήγε στο μπάνιο, έβγαλε το φόρεμα, το πέταξε στο καλάθι και, ολόγυμνη και πανέμορφη, πήγε και ξάπλωσε στο κρεβάτι.
...παρατηρητή, κρατάω το ρόλο του πρίγκηπα γιατί μόνο αυτός μπορεί να πάει στο δωμάτιο με το κρεβάτι...
...όπου η πανέμορφη καλή του, ακόμα απορημένη, ολόγυμνη, χωρίς σκεπάσματα περιμένει,
...εγώ, ο πρίγκηπας που η πανέμορφη καλή μου με περιμένει ολόγυμνη και απορημένη αλλά γιατί απορημένη;
Γιατί απορημένη καλή μου; τη ρωτά πριν ξαπλώσει πλάϊ της.
Εγώ σε ρωτώ.
Γιατί καλή μου;
Εσύ έβαλες τα χέρια στο στήθος σου, και μίλησες.
Εγώ καλή σου;
Με καλείς με την πιο ερωτική προσφώνηση, την πιο τρυφερή, την πιο πολύτιμη που την λέει κανείς για μια γυναίκα στη ζωή του, γιατί;
Πως με ξέρεις;
Πως με έμαθες;
Από αυτά που σου λέω;-θα ξέρεις φαντάζομαι, ένα σωρό αλεπούδες κείτονται στα βράχια που ανάμεσά τους φυτρώνουν φυτά με παράξενο πράσινο χρώμα που βάφει το φόρεμά τους και γιαυτό το βγάζουν και ξαπλώνουν στο κρεβάτι-
Από τι άλλο με ξέρεις;
Από τα βράδυα και τις νύχτες που δεν ξέρεις τι κάνω;
Από τα μεσημέρια που κοιμάμαι και μπορεί και να μην κοιμάμαι;

Ομως θα σε αγαπήσω να το ξέρεις!

Ο πρίγκηπας, δηλαδή εγώ, σηκώθηκε από το κρεβάτι.
...πήγα στο γραφείο όπου με περίμεναν υπομονετικά οι υποτιθέμενοι υπήκοοί μου.
...όλοι μαζί μου φώναξαν:
Πρίγκηπα- πρώτη φορά με φώναξαν με κεφαλαίο Π-, μην ακούς πλάνα λόγια!
...και εκεί που πήγαν να με πείσουν...
ένα μικρό αλεπουδάκι-στο πριγκηπάτο μου έχω και μικρά αλεπουδάκια-
μου μίλησε ψιθυριστά στο αυτί...
...και μου είπε...
Πρίγκηπα, σου λέει αλήθεια!
Πήγαινε ξανά στο κρεβάτι, πλάϊ της. Βγάλε την απορία από το βλέμμα της, αγάπησέ την και κάνε της έρωτα.
Ετσι έκανα.

....................


ΥΓ. Ξαναδημοσιευμένο πριν καιρό
Άβαταρ μέλους
elix
new member
 
Δημοσιεύσεις: 12
Εγγραφή: Τετ Σεπ 21, 2005 3:26 pm

Δημοσίευσηαπό kathy » Τετ Οκτ 19, 2005 6:20 am

Πως αποχαιρετάμε τους πρίγκιπες για να φτιάξουμε τη ζωή μας

(από αληθινό περιστατικό οδηγημένο σε κάποια υπηρεσία ψυχικής υγείας)

Ένας άνθρωπος χάνει τον άνθρωπο του.
Ξαφνικά στη θάλασσα.
Όλα ξεκινάνε από ένα ψάρεμα.
Ο ψαράς δε γυρίζει ποτέ.
Το σώμα του δε βρίσκεται ποτέ.
Κι ο σύντροφος του δεν το παίρνει ποτέ απόφαση.
Και για μια δεκαετία περιμένει το φάντασμα.
Για μια δεκαετίαδεν αναγνωρίζει πως όλα τελείωσαν.
Για μια δεκαετία ψάχνει κάτι οριστικά χαμένο.
Κι έχει κι ένα παιδί να μεγαλώσει.
Για μια δεκαετία αρνείται να σταθεί στα πόδια του και μένει μόνο να ονειρεύεται τον πρίγκηπα, που θα έπρεπε πια από καιρό να έχει αποχαιρετήσει.

Τι κάνει λάθος?

Γιατί σκορπίζει τη ζωή του?

Όταν κάτι τελειώνει πρέπει να το παίρνουμε απόφαση.
Και να προχωράμε.
Ο εαυτός μας αξίζει περισσότερο από κάθε πριγκήπισσα και από κάθε πρίγκηπα και από κάθε όνειρο.
Ο εαυτός σου αξίζει περισσότερο από κάθε πριγκήπισσα, πρόσεχε τον.
Το παιδί μέσα μας θέλει συνέχεια φροντίδα και ισορροπία.
Θέλει έναν ενήλικα να το αναλάβει, να του παίρνει απ'το χέρι τα τσιγάρο.

Δεν υπάρχουν μισοί άνθρωποι.
Οι ισπανοί το λένε media naranja, δεν είναι αστείο?
Ο καθένας είναι το δικό του ολόκληρο ολοστρόγγυλο ζουμερό πορτοκάλι.
Αν κόβεται στα δυό, είναι γιατί ο ίδιος παίρνει το μαχαίρι.
Όμως, είναι σχεδιασμένος από τη φύση του να είναι ένα ολόκληρο ολοστρόγγυλο πορτοκάλι, που σαν πλανήτης μπορεί να ταξιδεύει ελεύθερο στο σύμπαν της ζωή.

(αφιερωμένο)
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Τετ Οκτ 19, 2005 9:04 am

kathy έγραψε:Όμως, είναι σχεδιασμένος από τη φύση του να είναι ένα ολόκληρο ολοστρόγγυλο πορτοκάλι, που σαν πλανήτης μπορεί να ταξιδεύει ελεύθερο στο σύμπαν της ζωή.


Αυτό κάθυ είναι επιστημονικά και φιλοσοφικά τεκμηριωμένο; Γιατί στο σχολείο μάθαμε πως οι πλανήτες για να μην εξοστρακιστούν στο άπειρο, στο τίποτα δηλαδή, για να έχουν τροχιά και να ταξιδεύουν (σιγά το ταξίδι δηλαδή, για περιστροφές απλά μιλάμε) χρειάζονται τη βαρύτητα, τη δύναμη της κεντρομόλου και της φυγόκεντρου... Είναι δηλαδή εξαρτημένοι...

Καλημέρα σας!
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό kathy » Τετ Οκτ 19, 2005 2:17 pm

Χαμίνι, λάθος μεγάλο αυτό με το σύμπαν που λες, όπως και η εξάρτηση μεγάλο λάθος.

Καταρχήν, το σύμπαν εγώ δε χρειάζεται να ξέρω πως λειτουργεί.
Δε με νοιάζει.
Θα πάω ποτέ?

Μου φτάνει να βλέπω τον ουρανό κι εκεί δεν υπάρχει καμία κεντρομόλος, παρά μόνο ένας μπλε ζωγραφικός πίνακας με λάμψεις.

Η εξάρτηση τώρα τι είναι?
Ένα εξιδανικευμένο σύμπαν, ένας ζωγραφικός πίνακας, που όμως δε σου αρκεί να τον βλέπεις, θέλεις να μπεις και μέσα, το θέμα είναι όμως, ότι ένας ζωγραφικός πίνακας, δεν ξέρω αν σας έχουν ενημερώσει, αποτελείται από δύο διαστάσεις μόνο.
Εσύ τώρα θέλεις ντε και καλά να κάνεις το δισδιάστατο, τρισδιάστατο.
Και για βλακείες λόγους κιόλας.
Νομίζεις πως μπορεί να σου δώσει τα πάντα.
Νομίζεις πως σε κάνουν δυνατό οι λάμψεις του.
Νιώθεις πως είσαι μικρός κοιτάζοντας το και πως δεν μπορείς να του αντισταθείς.

Και όταν δεν μπορείς ν'αντιμετωπίσεις τη ζωή σου, καταφεύγεις εκεί.
Το κοιτάς σα χαμένος, νομίζοντας πως στροβιλίζεσαι.
Ξύπνα...
Μπορεί να σε πάρει ο ύπνος και να ξυπνήσεις δέκα χρόνια μετά.
Πόσα χρόνια νομίζετε έχουμε για χάσιμο?
Χρόνια, όμως, αληθινά, όχι χρόνια που φτιάξαμε με όνειρα και παραισθήσεις.

Τώρα υπάρχουν και μερικοί εξαρτημένοι με περίεργη ψυχολογία.
Η κεντρομόλος δύναμη τους μπορεί να μην είναι τόσο η ανάγκη της εξάρτησης, η ανάγκη, δηλαδή να νιώσουν δυνατοί, αλλά το ότι δεν μπορούν να δεχτούν πως υπάρχει κάτι σ'αυτόν τον κόσμο, που θέλουν και δεν μπορούν να έχουν.

Και ποιός έχει όσα θέλει, αγαπητοί?
Μιας και συνηθίζετε τα υπερατλαντικά ταξίδια στη φαντασία, δεν πάτε καμια βόλτα μέχρι την Αφρική?
Βρείτε ένα φανταστικό παιδάκι με την κοιλιά τούμπανο και πείτε του τον πόνο σας.
Δώστε του πριν βέβαια μια φέτα ψωμί, να νιώσετε άνθρωποι.
Και μετά πείτε του τι θέλετε και δεν μπορείτε να έχετε, πείτε του για το πρόβλημα της εξάρτησης που σας βασανίζει τόσο.
Αν του δώσετε και δεύτερη φέτα ψωμί, μπορεί να σας πει και ότι σας καταλαβαίνει.

υπογραφή : unicef
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό kathy » Τετ Οκτ 19, 2005 2:24 pm

Αυτά απ'τη unicef, η κάθυ ετοιμάζει κάτι καλλιτεχνικό, αλλά τώρα πρέπει να την κάνει, θα το σκαρφιστεί στο δρόμο και αν της βγει καλό, θα σας το φέρει.

(σίγουρα δεν είμαι ψυχωτική?
μπορεί να πάρει ένας, οποιοσδήποτε υπαρκτός την ευθύνη και να μου πει, "όχι, δεν είσαι ψυχωτική"
ή "εντάξει, ψυχωτική δεν είσαι, το ξέρεις, αλλά σταμάτα να βλέπεις τόσες ταινίες?"
θα το εκτιμήσω δεόντως
σας παρακαλώ, δηλαδή
σας ευχαριστώ προκαταβολικά για την απάντηση, που κάποιος, δε γίνεται, θα με λυπηθεί και θα μου δώσει)

καλό σας μεσημέρι σε όλους
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Τετ Οκτ 19, 2005 2:30 pm

Κάθυ, έχω την εντύπωση πως εσύ κοιμάσαι και όταν θα ξυπνήσεις θα έχουν σίγουρα περάσει μερικά χρόνια.

Γι' αυτό σταμάτα να είσαι θυμωμένη. Παραδέξου την εξάρτηση (αν δεν σ' αρέσει η λέξη, άλλαξέ την βρε αδερφέ, πες την "αγάπη") και εκμεταλλεύσου την πριν σε εκμεταλλευτεί εκείνη. Αν πας κόντρα στους νόμους των ανθρώπων το πολύ πολύ να σε κλείσουν πίσω απ' τα σίδερα (τουλάχιστον εδώ που έχουμε "δημοκρατία"). Αν πας κόντρα στους νόμους της φύσης διαγράφεις την ύπαρξή σου. Και η φύση μας έφτιαξε αλληλοσυμπληρούμενους, εμείς πως θα ανακηρύξουμε ανεξαρτησία; Δεν έχουμε φτάσει ακόμη σε σημεία πνευματικότητας να μην έχουμε ανάγκη το συναίσθημα και την έκφρασή του...
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό kathy » Τετ Οκτ 19, 2005 2:42 pm

Χαμίνι, πολύ χαίρομαι που τα βρίσκουμε πάλι σαν καλές φιλενάδες.

Εγώ είμαι ξύπνια με το μάτι ορθάνοιχτο, αγαπητή, να το ξέρεις αυτό.

Για το θέμα της ψύχωσης, όμως, δε βλέπω κανένα γενναίο...

Και μιας και είπα κανένα, ρε κανένα, να σε ρωτήσω κάτι,
ποιά η γνώμη σου για τα περιοδικά?
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Τετ Οκτ 19, 2005 2:50 pm

Τελικά δεν είσαι ψυχωτική. Ηλίθια είσαι. Και άλλα πέντε φάσκελα σε μένα και σε όσους προσπάθησαν να συνομιλήσουν μαζί σου.
Τώρα έφτασες και στα τουμπανιασμένα παιδάκια της Αφρικής. Στο τέλος θα με πείσεις πως ξέρεις πως είναι όταν κάποιος χάνεται.
Θα περιμένω να γίνεις όμως η τουμπανιασμένη τους κοιλιά πρώτα, και μετά ίσως σε ακούσω.
Προς το παρόν, είσαι η Κάθυ με την απεριόριστη πρόσβαση στο ίντερνετ.
Και πού είμαστε ακόμη να λες.
Κι αν αποφασίσεις να με βρίσεις, κάντο καλύτερα αυτή τη φορά.
Ίσως είσαι η ευκαιρία μου για να νιώσω άνθρωπος.
Σ' ευχαριστώ από καρδιάς...
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό kathy » Τετ Οκτ 19, 2005 3:05 pm

κολλητηράκι, αυτός ο μπέκας, αν δεν είμαι ψυχωτική ή αν δε χρειάζεται να σταματήσω να βλέπω πολλές ταινίες, είναι άλλο πράγμα και τα στοιχεία που σε οδηγούν είναι όλα στην αρχή, ένα πράγμα, ρε γαμώτο, σε όλα τα αστυνομικά, στην πρώτη σελίδα...

τι μύτη, ρε γαμώτο, ούτε o μόργκαν φρίμαν στο seven...
(αν δε χρειάζεται να σταματήσω να βλέπω πολλές ταινίες, γιατί ψυχωτική δεν είμαι, αυτό σίγουρα)

φεύγω τώρα μην αργήσω πάλι, σας έχω πει ότι εδώ και πολλά χρόνια στους δρόμους δεν κυκλοφορώ χωρίς ακουστικά στ'αυτιά?

επίσης, επειδή πολύ μ'αρέσει αυτό το παιχνίδι, υπάρχει κι άλλος που μπορώ να βρω?
(αν δεν πρέπει να σταματήσω να βλέπω πολλές ταινίες και να περνώ πιο δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο μου)
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 4 επισκέπτες

cron