ανθρώπινες σχέσεις

ΕΓΩ ΚΑΙ ...ΤΑ ΥΠΟΔΗΜΑΤΑ ΜΟΥ

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

ΕΓΩ ΚΑΙ ...ΤΑ ΥΠΟΔΗΜΑΤΑ ΜΟΥ

Δημοσίευσηαπό asxeti » Δευτ Σεπ 12, 2005 8:55 pm

Ισα που προλαβαίνω παιδια ,
να σας διηγηθω και εγώ μια ιστοριούλα πριν ευοδωθει η αυριανή πρώτη μέρα στη νεα δουλειά και αρχίσω να υποφέρω πάλι απο έλλειψη χρόνου ....Αμην!

( Βρε Ατομαντ, πως μου μπήκε μια ιδέα τώρα για σένα και τις συναλλαγές σου με το Θεό?...Οχι βέβαια οτι τους δίνω και μεγάλη σημασία, γιατί απο τέτοιες συναλλαγές έχω κανει κι εγώ.....
Ουουου , ουκ ολίγες.
Βέβαια εκ των υστέρων διαπίστωνα , πως οτι είχα ζητήσει απο το θεό , αργά ή γρήγορα είχε καλή έκβαση αλλα το κουπί το τράβαγα πάντα εγώ και όχι ο Θεός ρε γαμωτο.
Εκτός κι αν........Ωχ αυτά τώρα, είναι υπόθεση άλλου θέματος και με τις αμπελοφιλοσοφίες θα ξεχάσω αυτό που είχα να σας διηγηθώ).


Και για να εξηγηθούμε ...

η ιστορία είναι πρόσφατη (η μνήμη μου έτσι κι αλλοιώς δύναται να περιγράψει μόνο πρόσφατα γεγονότα ) είναι αληθινή και νομίζω πως έχει και ηθικό δίδαγμα
( βοηθείστε με μόνο, να το προσδιορίσω να μη ρεζιλευτώ! )

Η κυρία λοιπόν που λέτε, σένια και περιποιημένη βρίσκεται σε κεντρικό σημειον του βορείου προαστίου
( ξέρετε , εκείνο που το ράβουν και το ξηλώνουν ολημερίς και ολονυχτίς, έτσι ωστε να διαχέεται το χρήμα μέσα απο τα ανοίγματα και τα κλεισίματα των οδών, για να μη "φρακάρει" συγκεντρωμένο σε χέρια ολίγων) .

Αναζητούσα λοιπόν - εγώ, η κυρία - εναγωνίως ενα ταξί ,
να με μεταφέρει εις την οικίαν μου μερικά τετράγωνα μακρόθεν του σταθμού, αλλα φευ !
( ταιριάζει ρ επαιδιά αυτο το ...φευ εδώ ή άδικα χάρηκα που τόβαλα ? ) .

Φυσικά και θα μπορούσα να διασχύσω αυτα τα ολίγα τετράγωνα δρόμου πεζοπορώντας, αλλα έλα ντε, που είχα την φαεινή ιδέα,
εκείνη την ημέρα να ενυποδυθώ τα ψηλοτάκουνά μου για να αναδείξω αρκούντως την θηλυκότητά μου?
Μονο που κάθε φορά που πάω να αναδείξω την έρμη τη θηλυκότητα, δια αυτού του τρόπου, αναδεικνύονται ταυτόχρονα και τα γνωστά πονάκια σε πόδια και μέση , για να μου υπενθυμίζουν οτι κάποιο λάθος πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στη θηλυκότητα και τη βάναυση μεταχείριση του σώματός μου.
Αποφασίζω λοιπόν να προχωρήσω καταπίνοντας τον πόνο μου ,σωματικό και πνευματικό.

Ελα όμως που τα ψηλοτάκουνα σε κάθε απόπειρα αλλαγής βήματος , φυλακίζονταν εν μέσω των διάκενων που άφηναν τα παραδοσιακά τουβλάκια του βορείου προαστίου ?
Κόλαση το περπάτημα!

Προς στιγμήν σκέφτηκα, τί ωραία που θα ήταν αν περπατούσα ξυπόλητη...
Αν μη τι άλλο, ηταν βέβαιο οτι θα πήγαινα στο σπίτι μου, πετώντας.

Και τί στο διάολο όμως ?...
ποιός μπορούσε να μου στερήσει αυτή τη χαρά?....

Μα ποιός άλλος ?

Ο φόβος μου για την εικόνα!
Ο φόβος μου για την εικόνα που θα παρουσίαζα στους άλλους!

"Μια βλαμμένη κυρία ντυμένη, στη τρίχα αλλα δίχως τα παπούτσια της..."

Τελικα το σκέφτηκα απο δω ,το σκέφτηκα απο κει και αποφάνθηκα..
-Να πάει να γ......εί και η εικόνα και οι άλλοι ...

Πήρα την απόφασή μου....να τους γράψω και τους δυό !
Και προχώρησα .......
Προχώρησα χωρίς τα παπούτσια μου !!

Και έφτασα σπίτι μου, πετώντας και χαμογελώντας απο ανακούφιση ..
Απο ανακούφιση που ξεφορτώθηκα τα ψηλοτάκουνα μου και κυρίως που έστειλα στο διάολο το άγχος μου για την ...εικόνα .

Ασε που υποψιάζομαι οτι ξεφορτώθηκα και το γνωστό όνειρο
(ένδειξη άγχους και αυτό?)
πως αντιλαμβάνομαι ξαφνικά οτι έχω βγεί στο δρόμο ξεχνώντας να φορέσω τα παπούτσια μου ! ..........Ε, και λοιπόν ?




Υ.Γ
Αν έχετε περιέργεια για τις αντιδράσεις των περαστικών,
να σας πώ , οτι εκτος απο βλέμματα, τίγκα στην απορία για το ποιόν μου,
υπήρχαν και κάποιες ευγενικές προσφορές για βοήθεια, δεδομένου οτι κατ αυτούς θα είχα κάποιο ατύχημα με τα παπούτσια μου.
Φυσικά αρνηθηκα ...
ήθελα να απολαύσω μέχρι τέλους, την επιλογή μου να περπατήσω ανευ των υποδημάτων μου.
asxeti
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 38
Εγγραφή: Κυρ Ιουν 05, 2005 2:23 pm

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Τρί Σεπ 13, 2005 3:47 pm

Είχα διαβάσει κάποτε ένα παραμύθι για κάποιον που φορούσε σιδερένια παπούτσια. Δε θυμάμαι καθόλου τι έλεγε.

Θα το ξανάφτιαχνα αυτό το παραμύθι με έναν τσαγκάρη που ολημερίς έραβε παπούτσια για τους ανθρώπους. Είχε και ένα γιο μεγαλομένον μέσα στο τσαγκαράδικο. Μια μέρα ο γιος σα να του είπε ότι δεν του άρεσε καθόλου να ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του και αυτός τότε σα πιο σοφός, του έφτιαξε ένα ζεύγος σιδερένια παπούτσια.
Πάρε τού είπε. Οταν λειώσουν τελείως τότε θα έχεις βρει και το επάγγελμα που σου ταιριάζει.

Πράγματι ο γιος τα φόρεσε και ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι. Περπατούσε- περπατούσε και τα παπούτσια δεν έλιωναν. Κάθε τόσο τα παρατηρούσε και αυτά άντεχαν. Μετά από χρόνια ολόκληρα παρατήρησε μόνο μια ελαφρά γυαλάδα στη σόλα, ωστόσο ήταν ακόμη γερή και κείνος έπρεπε να βαδίζει συνεχώς σύμφωνα με την εντολή του πατέρα του. Και συνέχιζε να περπατά. Ο ίδιος κουραζόταν πολύ μα τα παπούτσια ποτέ. Εκεί αιώνια, καθημερινά τον καλούσαν στο δρόμο.

Ηταν γέρος πια. Πολύ γέρος όταν τα παπούτσια έλιωσαν. Ηταν απολειφάδια μετά από χιλιάδες χιλιόμετρα που είχε διανύσει. Τότε τα έβγαλε, τα πήρε στο χέρι του και γύρισε στο πατρικό του πεζός....

Ο γερο-πατέρας του είχε πεθάνει μα το τσαγκαράδικο υπήρχε.
Ζώστηκε τη ποδιά και πήρε το σφυρί και τη σακοράφα κι άρχισε να ράβει παπούτσια για τους ανθρώπους....

Η φήμη του ξαπλώθηκε παντού για καλός τσαγκαράς και άνθρωποι έφταναν από παντού να του ζητήσουν να τους ράψει καλά παπούτσια.
Εκείνος τους έβαζε τότε να του δείξουν τα πόδια τους. Τα περιεργαζόταν προσεχτικά και ανάλογα τους έφτιαχνε και το παπούτσι που τους ταίριαζε.

Σε μερικούς έφτιαχνε μαλακά χαμηλά παπούτσια, άνετα που διευκόλυναν την περπατησιά. Από αυτούς έπαιρνε πολύ υψηλή αμοιβή ίσαμε δυο κότες σφαχτές ή ένα ολόκληρο κιούπι λάδι. Σε άλλους έδινε σιδερένια παπούτσια σαν κι αυτά που του είχε δώσει ο γερο-πατέρας του και από αυτούς δε ζητούσε τίποτα. Τους πήγαινε μέχρι τη πόρτα και μετά σταυροκοπιότανε γεμάτος σεβασμό, πιότερο για τα παπούτσια και το δρόμο που θα περπάταγανε παρά για τα ποδάρια που θα τα φορούσαν.

Ηταν όμως και κάτι άλλοι άνθρωποι που δεν τους λογάριαζε με τίποτις για πελατεία του. Αυτούς τους θωρούσε και τους ξεχώριζε από μακριά από τη περπατησιά. Είχαν πέλμα βαρύ, δάκτυλα χοντρά. Για σας έλεγε δεν έχω παπούτσια. Δε πα να τον παρακαλάγανε.....μήτε στο μαγαζί δε τους έμπαζε και οι άνθρωποι αυτοί δρόμο κανένα δε μπορούσαν πια να κάνουν. Ολημερίς γυρίζανε τα στενοσόκακα του χωριού, έμπαιναν στα ποτάμια να δροσίσουν τα ποδάρια τους από τις πληγές, μάζευαν τα βότανα να γειάνουν να φτιάξουν επιθέματα ....σαν τι να έκαναν αφού πουθενά δεν μπορούσαν να πάνε ξυπόλητοι....ήταν έτσι καταδικασμένοι από το βίτσιο του παπουτσή που δεν είχε ένα ζευγάρι για του λόγου τους. Τι να έκαναν; Μέχρι που να πήγαιναν; Αφού ο τσαγκάρης δεν είχε ορίσει προορισμό! Να προχωρούσανε μέχρι να λιώσουν τα πόδια; Δε γινότανε! Και μέχρι το γειτονικό χωριό να έφταναν πάλι ήταν αναγκασμένοι να περιμένουν ώσπου να γειάνουν οι πληγές και όταν έγειαναν με τίποτα δε το φανταζόντουσταν να συνεχίσουν και μέχρι το επόμενο χωριό αφού τα πόδια θα ξαναπληγώνονταν. Πιότερο συμφέρει έλεγαν να τα πληγώσουμε να επιστρέψουμε από κει που ξεκινήσαμε....κι έπαιρναν το δρόμο πίσω για το δικό τους το χωριό. Ετσι σκέφτονταν αγαθά τελείως και γύριζαν γύρω- γυρω πληγιάζοντας τα πόδια τους. Κι όμως αν αυτοί δεν έβλεπαν κανένα λόγο να περπατούν τα πόδια σιγά-σιγά προσαρμόστηκαν σε αυτό το αδιάφορο πήγαινε- έλα που δεν είχε σκοπό να λιώσει κανένα σίδερο και τα πόδια με τα χρόνια με το καιρό...σκλήρυναν. Η πατούσα τους έβγαλε φουσκάλες, ξαναέβγαλε μέχρι που το ποδάρι από κάτω πέτσιασε σα σόλα παπουτσιού έτσι που οι άνθρωποι να περπατούν πια σα να φορούν τα καλύτερα σανδάλια, τα καλύτερα υποδήματα του τσαγκαρά.

Στο χωριό τους είχαν πάρει είδηση πια και τους φώναζαν «οι σκληροπόδαροι»........τέτοιο βάδισμα, τέτοια απόσταση, να πηγαίνουν μέχρι τόσο μακριά....ποιος μπορούσε να το κάνει; Ποιος τσαγκάρης μπορούσε να τους εξασφαλίσει τέτοιο ζευγάρι;
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Χωρις παπούτσια

Δημοσίευσηαπό atomant » Τετ Σεπ 14, 2005 3:50 pm

Ετσι μπράβο Ντίανα

Τίμησες το ποστ της καινούργιας μας φίλης

(Είδες ασπικ... κρατήθηκα να μην ποστάρω πρώτος)



Ηρθε ο Μίλτος και καθάρισε την πίστα.

- Ζηλεύω τα πουλιά. Παραγγελιά, έκανε το μπουζούκι στο μικρόφωνο.

Ο Μήτσος σηκώθηκε από την καρέκλα του.

Μέχρι να φτάσει στην πίστα ήμασταν στο δεύτερο κουπλέ λόγω παρκισον.

Ανέβηκε και στάθηκε στη μέση, ακίνητος.

Χωρίς παπούτσια.

- Ζηλεύω τα πουλιά, γιατί έχουνε φτερά κι αλλάζουνε πατρίδα κάθε τόσο...

Παλιά, έλεγαν ότι το ζεϊμπέκικο χωράει σ' ένα τετράγωνο. Που θα πει: όποιος σηκωθεί να το χορέψει, θα σύρει τα βήματά του σ' ένα μικρό τετράγωνο ίσα με την πλάκα του πεζοδρομίου.

Οχι καραγκιοζιλίκια κι ακροβατικά μέσα στα γυαλιά

Ο Μήτσος έκανε τέσσερα βήματα.

Συρτά.

Αργά.

Με το μέτωπο να κοιτά το μουσαμά της πίστας.

Ορισε το τετράγωνό του κι ύστερα σήκωσε το κεφάλι του ψηλά, κατάματα στα φώτα.

Ανοιξε τα χέρια κι έβγαλε φωνή.


Ενα ωωωχ! που ανέβηκε από βαθιά, σαν να ήταν μέσα του μπανταρισμένο και ξετσούμισε.













Την ίδια ώρα, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού: εννιά το βράδυ.

Ο Mike Pitaris, τέταρτης γενιάς Ελληνας χωρίς γρυ ελληνικά, πάλευε στο πληκτρολόγιό του.

Τα δάχτυλά του χόρευαν στα πλήκτρα.

Στο ασπράδι του ματιού του κοκκίνιζαν σπασμένες φλεβίτσες.

Είχε κλείσει την πόρτα του εργαστηρίου και δούλευε από τα αξημέρωτα.

Ο Mike είχε πιει επτά καφέδες από το πρωί.

Είχε συνδέσει με τον υπολογιστή όλα τα εξαρτήματα του γραφείου, ακόμα και την καφετιέρα.

Δεν σήκωνε κεφάλι, μόνο πατούσε πλήκτρα κι έδινε εντολές.

Το φλιτζάνι κύλησε πάνω στη μεταλλική μπάρα και στάθμευσε τρία εκατοστά από το χέρι του.

Το ήξερε ότι τον εκμεταλλεύονταν, το είχε πάρει σχεδόν απόφαση.

Εκείνος έβγαζε την περισσότερη δουλειά, αλλά υπέγραφαν τις δημοσιεύσεις όλοι μαζί σαν ομάδα.

Στη συνέντευξη Τύπου ο καθηγητής Majers μίλησε εξ ονόματος όλων. Δούλευαν εδώ κι επτά χρόνια πάνω στο παρκινσονικό φάρμακο.

Οχι πια χάπι να λιγοστεύει το τρέμουλο, κανονική γιατρειά.

Βρήκαν τον τρόπο να επέμβουν στο γονίδιο.

Οι ενδείξεις έδειχναν ότι πλησίαζαν.

Θα ήταν η ανακάλυψη του 2013.

Κατά τις έντεκα, τον έπιασε ένα διαβολεμένο κέφι.

Εψαξε μουσικές στο δίκτυο. Οχι, δεν ήθελε μπιτάκια.

Χάιδεψε τα πλήκτρα και πάτησε στη μηχανή αναζήτησης τη λέξη zeimbekia.

Διάλεξε ένα παλιό τραγούδι «zilevo ta poulia» και το κατέβασε στο σκληρό του δίσκο.

Γύρισε στο βιντεοτηλέφωνο και κάλεσε τη Σαμάνθα.

Η μικροκαμωμένη ξανθόψειρα κοιτούσε παραξενεμένη το φίλο της στην οθόνη της συσκευής.

Πρώτη φορά άκουγε το τραγούδι, δεν ήξερε το χορό.

Εβλεπε τον Mike να ρίχνει χαμηλόκωλους πήδους, να υψώνεται κι ύστερα να ξαναπέφτει στη μοκέτα με φόρα, λες κι έκανε πους-απς. Ξελαρυγγιζόταν να τραγουδάει με μισόκλειστα μάτια και απίστευτο φάλτσο zilevo ta pouliaaa. 'Η κάτι τέτοιο.

Μέσα στη φασαρία δεν ξεχώριζαν τα λόγια.

Γέλασε δυνατά, κι ας είχε νευριάσει πρωτύτερα. Κι ας του είχε κλείσει στα μούτρα το τηλέφωνο, που θα έλειπε απ' το πάρτι . Της το είχε ξεφουρνίσει μασημένα, έπρεπε να τελειώσει τη δουλειά στο εργαστήριο, δεν θα προλάβαινε να είναι εκεί στην ώρα του. Λίγο πριν αλλάξει η ημέρα, ο τρελάρας έκανε την ηλεκτρονική εμφάνισή του.

Επεσε στα γόνατα και, τραγουδώντας αλαμπουρνέζικα, ζουμάρισε τη συσκευή στο μονόπετρο.
Πες ναι, παρακάλεσε.

Ασυζητητί, τώρα αμέσως θα διπλοκλείδωνε το εργαστήριο και θα τσακιζόταν να έρθει στο πάρτι.
Της έστειλε καλωδιακό φιλί και βγήκε από το δίκτυο.
Εριξε προσεκτικά το κουτί με το μονόπετρο στην τσέπη του βελουτέ σακακιού κι έδωσε φωνητική εντολή στον υπολογιστή να κάνει έναν τελικό έλεγχο στα αρχεία.


Φαγούρα στ' ακροδάχτυλα.


Μόλις έκλεισε τον υπολογιστή, ένιωσε πως τον έτρωγαν τα χέρια του.


Κρεμόντουσαν σαν πλαστικά.


Αρχισε δαχτυλισμούς στον αέρα κι έφερε μια φούρλα στο διάδρομο, βγαίνοντας.

Σύντομα θα έκαναν τις τελικές δοκιμές.

Με το καινούριο φάρμακο, τέλος το τρέμουλο.

Θα μπορούσε, επιτέλους, να κυνηγήσει εκείνη τη θέση ειδικού ερευνητή στο Ιδρυμα.

Φέτος θα ήταν η χρονιά του, ναι.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό asxeti » Τετ Σεπ 14, 2005 4:21 pm

dianathenes έγραψε:
Ηταν όμως και κάτι άλλοι άνθρωποι που δεν τους λογάριαζε με τίποτις για πελατεία του. Αυτούς τους θωρούσε και τους ξεχώριζε από μακριά από τη περπατησιά. Είχαν πέλμα βαρύ, δάκτυλα χοντρά. Για σας έλεγε δεν έχω παπούτσια.


Ντιανα κοιτάζω τα δάχτυλά μου και πολύ φοβάμαι οτι είμαι και εγώ...
"κατι άλλοι ανθρωποι".
Πρέπει όμως να κάνει μια εξαίρεση μαζί μου ο στριμμένος παπουτσής,
και να μου φτιάξει εκείνα τα σιδερένια παπούτσια,
γιατί αν περιμένω να περπατάω μέχρι να πετσιάσουν τα πέλματα μου,
με βλέπω να οδηγούμαι στην αιώνια ζωή , με πληγιασμένα πόδια.

Φοβάμαι πως δεν θα προλάβουν Ντιάνα...δεν θα προλάβουν να πετσιάσουν
asxeti
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 38
Εγγραφή: Κυρ Ιουν 05, 2005 2:23 pm

Δημοσίευσηαπό aspic » Τετ Σεπ 14, 2005 6:14 pm

(άντε ρε άτομαντ και σε περίμενα τρείς μέρες για να μπείς να ακολουθήσω και εγώ στο καινούργιο τόπικ.Τι χαζεύεις; την άλλη φορά στο είπα αυτό,επειδή μπήκες σφήνα στο ερωτευμένο δίδυμο εδώ μέσα. Και που είδες ότι είναι καινούργια φίλη η άσχετη; ο φίλγκουντ είναι δέν τον κατάλαβες;Έχουμε πολλούς ξυπόλητους εδώ μέσα νομίζεις; -τιμονιέρα με την γραφομηχανή,πρόσβαλλα τον φίλ.Τρέχα να μας βρίσεις και να διαμαρτυρηθείς).

Στο δρόμο καθώς οδηγούσε,ξαφνικά αισθάνθηκε τους επτά καφέδες όλης της μέρας που είχε πιεί,να αρχίζουν να κάνουν την δουλειά τους.
Σφίχτηκε και περίμενε να φτάσει στο πάρτι.
Μόλις του άνοιξαν,ανέβηκε φουριόζος σχεδόν τρέχοντας τις σκάλες απέναντι απο την είσοδο και έφτασε στην τουαλέτα.Πρίν μπεί μέσα,κατι άκουσε απο δίπλα,κάτι σάν γυναικεία φωνή,σάν την φωνή της σαμάνθας,αλλά επειδή κατουριόταν δέν έδωσε μεγαλύτερη σημασία και άνοιξε ορμητικά την πορτα να μπεί μέσα.
Όταν ανακουφίστηκε και την ώρα που έβγαινε και πάλι από την τουαλέτα στον διάδρομο,θυμήθηκε και πάλι τη φωνη που άκουσε πρίν και παρότι δέν ακούγονταν τίποτα τώρα,κατευθύνθηκε πρός το διπλανό δωμάτιο και έστησε αυτί.'Ακουγε κάτι ψίθυρους,πότε σάν βογγητά ποτε σάν χαχανητά,κάτι του θύμιζαν,άνοιξε τη πόρτα μπήκε μέσα και είδε την σαμάνθα να πηδιέται με τον θείο σάμ.

Βγήκε έξω και πάλι στον διάδρομο του ημιωρόφου,προχώρησε πρός τα ξύλινα κάγκελα,έριξε μιά επιπόλαιη ματιά κάτω σε αυτούς που διασκέδαζαν στην μεγάλη αίθουσα και πρόταξε το αριστερό του πόδι ελάχιστα μπροστά.
Και έτσι με μετέωρο στον αέρα το αριστερό του πόδι περιμένει,περιμένει,περιμένει και θα περιμένει για πάντα,άν εγώ τώρα δέν επέμβω στα πράγματα να κάνω μιά μικρή πολιτιστική παραχάραξη:
Είμαι δίπλα στον γενικό....τσάκ!....τον κατεβάζω,σκοτάδι.Σταματάνε μουσικές,σταματάνε γαμήσια σταματάνε τα πάντα.....τσάκ! τον ξανανεβάζω ,φώς και πάλι και λεω:
Φίλοι μου αμερικάνοι,εδώ,εμενα κοιτάτε,μήν ρωτάτε τι και πώς και να σας εξηγήσω δέν θα καταλάβετε.Απλώς θα κάνουμε μιά ψιλουπερβασούλα,και θα ακουστεί ένα ζειμπέκικο και μάλιστα της ευδοκίας.Μήν ανησυχείτε μπορεί να χορευτεί και σάν ροκ εν ρόλ,συνηθίζετε και στην ελλάδα τώρα τελευταία....ναι το ξέρω,ποιά ελλάδα,ποιό ζειμπέκικο,ποιός είμαι εγώ ποιοί είστε εσείς ποιός είναι ο κόσμος ποιό είναι το πεπρωμένο....κοιτάτε πάνω τον δυστυχισμένο,τέλος παρέμβασης:

ʼφησε το ποδι του και πάλι αργά να πέσει στο πάτωμα.Ούτε χαμηλόκωλοι πηδοι,ούτε να υψώνεται και να ξαναπέφτει τώρα,παρά κάθησε έτσι σκυφτός,με τους ώμους γυρτωμένους κοιτώντας το παπούτσι του,σέρνωντας ταυτόχρονα αργά μπροστά και το άλλο ποδι του και ένα......ώωωωωωχ!! ανέβηκε από βαθιά, σαν να ήταν μέσα του μπανταρισμένο και ξετσούμισε.
Και μετα,τίναξε πάνω το κεφάλι και κάνοντας τα χέρια του ημικύκλιο φώναξε:
ΓΑΜΙΕΤΑΙ Η ΣΑΜΑΝΘΑ ΓΑΜΙΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΟΛΟΣ.
Χωρίς να σταματήσει το αργό τελετουργικό χορό της απελπισίας του,έβγαλε το κινητό,συνδέθηκε με τον υπολογιστή του εργαστηρίου και έδωσε φωνητική εντολή να καταστραφούν όλα τα αρχεία του φαρμάκου.







































Την ίδια ώρα όμως που θα χε πάει έντεκα πιά,στην άλλη άκρη του ατλαντικού κτύπησε το κινητό του μίλτο:
--Τι θέλεις μωρή καριόλα,χορεύω τώρα.

--Ρε παιδάκι μου παράτα το χορό,δέν τα ακουσες στην τηλεόραση;Βρήκαν το φάρμακο για το πάρκινσον.Η καλή μας μητέρα θα γίνει καλά τώρα.

--Πώς;

Και τότε ο μίλτος πέταξε το κινητό και άρχισε να κάνει χαμηλόκωλους πήδους,να υψώνεται και να ξαναπέφτει.
Που ναξερε ότι ο ερευνητής ,χόρευε με ώχχχ και αμάν αμάν τώρα.

(να τα κυκλωνουμε τα πράγματα άτομαντ για να μήν αποδράσουν).

(πάντως και εγώ πιστεύω άτομαντ,πώς ο ζειμπέκικος χορός,πρέπει να είναι αργός και λιτός,χωρίς φιγούρες και όντως να κινείται σε ένα μικρό τετράγωνο.Πρέπει να χορεύει κάποιος σέρνοντας τα πόδια του,σάν να φοράει τα σιδερένια παπούτσια της διανάθενας,σάν να είναι ετοιμοθάνατος,σάν να θέλει να μπεί μέσα στη γή.
Διότι πολλές φορές άσχετη,η εικόνα αυτή η ίδια είναι και η ουσία.Η φόρμα είναι και το περιεχόμενο.Και μιά ωραία κυρία με θηλυκότητα,πρέπει να περπατάει κομψά και να αναδεικνύει το σώμα της.
Για αυτό μήν το ξανακάνεις αυτό και περπατάς σάν την κυρά φωφώ που γυρνά ξυπόλυτη απο τη λαική,με τις πρησμένες της πατούσες.
Σκέψου εκεί πάνω που μένεις κιόλας στους πλούσιους,να πέρναγε κανάς φραγκάτος που να του άρεσες,αλλά να μήν σου έδινε σημασία γιατί θα νόμιζε πώς είσαι κοντή.
Διώχνεις την τύχη σου με τις μαλακίες που κάνεις.
ʼσχετη είσαι; )
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό asxeti » Τετ Σεπ 14, 2005 9:05 pm

aspic έγραψε:
Διότι πολλές φορές άσχετη,η εικόνα αυτή η ίδια είναι και η ουσία.Η φόρμα είναι και το περιεχόμενο.



Τέτοια λετε και δεν μπορώ να ...κυκλωσω με τίποτα γαμωτο!
Πάλι τρύπα θα αφήσω με τους κουραμπιέδες που μουρθαν στο μυαλο...

Ηταν εκείνη τη χρονιά που μου χάρησαν κάτι φόρμες για κουραμπιέδες.
Τί αστεράκια, τί φεγγαράκια, τι στρόγγυλα τί τρίγωνα, τί τετράγωνα...
Ναι , θα έκανα ακόμη και τετράγωνους κουραμπιέδες ..

Και βιάστηκα να περάσω στο φορμάρισμα.
Και τους φορμάρισα ..
και έγιναν ονειρεμένοι.

Εμενε μονο να τους δοκιμάσω
Και τους δοκίμασα...
και ακόμη φτύνω !
Είχα βάλει αλάτι αντί για ζάχαρη γαμω τη τύχη μου !
asxeti
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 38
Εγγραφή: Κυρ Ιουν 05, 2005 2:23 pm

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Τετ Σεπ 14, 2005 9:53 pm

τι να μου πειτε εμενα ρε για παπουτσια !

ο παππους μου ηταν τσαγκαρης μεχρι θανατου !

μπηκε στο νοσοκομειο ταχα για τσεκ απ και βγηκε ταβλα !

ημουνα στο σχολειο και καναμε προβες για την παρελαση της 28ης οκτ.

με φωναξαν εξω απ' τη γραμμη και μου ειπαν οτι πηρανε τηλ απ το σπιτι μου να φυγω απ το σχολειο ! απ' τη χαρα μου κοντεψα να παθω εγκεφαλικο ...

τρεχω στο σπιτι και βρισκω τον πατερα μου να πινει καφε ...

"τι εγινε?"
"πεθανε ο παππους..θα ερθει κι ο αδερφος σου και θα φυγουμε "
σιωπη

"καλα πως πεθανε ?"
"ηταν αρρωστος και δεν επαιρνε τα χαπια του"
"αφου δουλευε μεχρι προχθες..δεν πηγε για τσεκ απ?"
"δε σας το ειπαμε για να μην στεναχωρηθειτε"

αρχισα να κλαιω...ηθελα να τον δω
τον θυμηθηκα πανω σ'ενα ποδηλατο , πανω στην ακρεκλα με δερματινη ποδια στα ποδια , σφυρακι στο χερι και καρφακια στο στομα να μου μιλαει μεσα απ' τα δοντια για το σπιτι τους στο τσανακαλε ,για την ορφανια του και την προσφυγια , για τα καστρα που ανεβαινε πανω για να κανει καμαρες με κατουρο στα κεφαλια των περαστικων , για τις περιπετειες του με τ'αλογο οταν πηγαινε να δει τη γιαγια σ' ενα χωριο εικοσι χλμ μακρυα ...περνουσε τρια ποταμια για να παει...για τον πολεμο και το μαγαζι που του εκαψαν οι γερμανοι γεματο δερματα ,...θυμηθηκα τα παχινιδια του με τα γατια και τα σκυλια ,για τις φορες που μας τουρουτουσε να κανουμε παρελαση...

παρελαση ...αυτος που μ'εβαζε να κανω παρελαση με ειχε γλυτωσει απ' την υποχρεωση να κανω παρελαση...

"ειχε αρτηριοσκληρωση ...οι φλεβες του ηταν χαλια απ' τα κρυοπαγηματα που επαθε στην αλβανια "

εκλαιγα και προσπαθουσα να καταλαβω γιατι δεν θα ξαναβλεπα ποτε τον παππου μου

προσπαθουσα να θυμηθω το προσωπο του και δεν μπορουσα να το φερω μπροστα μου και τσατιζομουνα και θυμων με τον εαυτο μου και με τους γονεις μου που δεν μου ειχαν πει την αληθεια ...που δε με ειχαν παει να τον δω στο νοσοκομειο ....τους μισουσα γι αυτο με ολη τη δυναμη της παιδικης ψυχης που νοιωθει αδικημενη και εξαπατημενη ...


πηραμε το λεωφορειο και πηγαμε στο χωριο ...η μανα μου ειχε παει εκει κατευθειαν απ' το νοσοκομειο με το αυτοκινητο του θειου μου ...τα μικρα σχεδον μογγολικα ματια της γιαγιας μου τρεχανε και με μουσκεψε καθως με πηρε στην αγκαλια της και με φιλησε ...

δακρυα ,δακρυα που ηθελα να μη βλεπω ...πηγα και κλειδωθηκα στο μαγαζι...μια αποθηκη που ειχε για μαγαζι ο παππους μου...εκει ηταν η κασα με τις πορτοκαλαδες και μια ντουλαπα που καποτε ειχα ανακαλυψει μεγαλα μυστικα μεσα της ...κατω απο τα παλιορουχα μια τραπουλα με γυμνες και περιοδικα "ταχυδρομος" του θειου μου ,που τα διαβαζα κρυφα για να βλεπω τις γυναικες , ενω επινα κρυφα πορτοκαλαδα...

δεν μου εκανε καρδια τιποτα τωρα ...καθησα στην καρεκλα του παππου και φορεσα την ποδια του ..μαυρη δερματινη με ενα δαχτυλο δερματοκολλα κολλημενη πανω της ....κανενας δε μ'εβλεπε εκει μεσα ...πηρα τη φαλτσετα και σκαλιζα κατι παπουτσια που δεν ειχε προλαβει να διορθωσει ο παππους ...δε μ'εψαχνε κανεις κι αυτο μου εφτανε ....θα πρεπει να εκατσα πολλη ωρα εκει μεσα παρεα με τα παλια παπουτσια τα καρφακια τα σφυρια και τις φαλτσετες και για καποιο λογο ενοιωσα ομορφα ...σα να ηταν εκει μαζι μου ...σα να μην ειχε αλλαξει τιποτα....με πηρε ο υπνος στο πατωμα οπου με βρηκαν να κοιμαμαι ζωσμενος με την ποδια...διπλα σε κατεστραμενα παπουτσια ....πολλη ωρα μετα την κηδεια . Θυμαμαι οτι η μανα μου με φιλησε δακρυσμενη και δε με μαλωσε για τα παπουτσια που ειχα πετσοκοψει..."παλι καλα που δεν εφαγες κανα δαχτυλο " μου ειπε.
"ο παππους μ'εμαθε να δουλευω τη φαλτσετα και το σφυρακι ...να σου δειξω?"
"μπα! πότε? δε σου ειπα να μη λες ψεμματα ? "
μ' αγκαλιασε και μου ειπε οτι ο παππους μ' αγαπουσε..."το ξερω " της ειπα ..."κι εγω τον αγαπαω" !

φυγαμε την αλλη μερα και ξαναβρηκα τη θεση μου στην εκτη σειρα με μπλε παντελονι , μαυρο σκαρπινι , ασπρο πουκαμισο και μπλε πουλοβερ...
παρελασα ζωηρος ζωηρος , οπως ηξερα οτι θα ηθελε να με καμαρωσει ο παππους ...ηξερα οτι μ'εβλεπε απο τοτε που ημουν μεσ' την αποθηκη...δε μπορουσες να μου το βγαλεις απ' το μυαλο ...μη σας πω οτι θα μπρουσα να ορκιστω οτι τον ειχα δει να μου πεταει γαρυφαλλο απο το απεναντι πεζοδρομιο και να μου γνεφει να βρεθουμε μετα την παρελαση....αν υπηρχε χαρδαβελλας τοτε θα επαιρνα τηλεφωνο να του το πω....

ημουνα στην πεμπτη ταξη...την αλλη χρονια στην εκτη με βαλανε στη σημαια ! ειχα και ασπρα γαντια ! εκει να δειτε καμαρι ο παππους !


γι αυτο σας λεω ...τι να μου πειτε κι εσεις για παπουτσια ...ο παππους μου μ'εμαθε ...μονο που η μαμα εκρυψε τα κλειδια τυο μαγαζιου κι ετσι ουτε φαλτσετα ξαναπιασα για πολλα χρονια ουτε την τραπουλα με τις γυμνες και τους ταχυδρομους ξαναειδα γιατι πεταξαν ολη την παλιοντουλαπα ...κι αν πεις για τις πορτοκαλαδες "καλοτση" που ειχαν κερδισει και διεθνες βραβειο ...
αυτες ουτε τις μυριζα πια χωρις αδεια απ' τους μεγαλους.
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Τετ Σεπ 14, 2005 11:15 pm

μπράβο λεφτυ πολύ καλό! :D
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό asxeti » Τετ Σεπ 14, 2005 11:39 pm

Εχει δίκιο παντως o ασπικ που λεει οτι ....

"Πολλες φορές η εικόνα αυτη η ιδια είναι και η ουσία."


Αλλα υπάρχουν και κάτι ελάχιστες φορές,
που βλεπεις την εικονα ενος αιμοβόρου τύπου
που κατασπαραζει συκωτια ,
να γράφει ...


και τότε η ουσία μπορεί θαυμασια να αλλαξει την εικόνα.
asxeti
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 38
Εγγραφή: Κυρ Ιουν 05, 2005 2:23 pm

Δημοσίευσηαπό LAMPA » Πέμ Σεπ 15, 2005 10:30 am

Δεν θυμάμαι αν την πρώτη φορά που το διάβασα σου έστειλα ένα ΜΠΡΑΒΟ


σίγουρα όμως το κουβάλαγα και σήμερα μου βγαίνει αβίαστα.


Μπράβο Λευτέρη.!!!
Άβαταρ μέλους
LAMPA
super member
 
Δημοσιεύσεις: 212
Εγγραφή: Παρ Αύγ 01, 2003 10:28 am

Επόμενο

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 4 επισκέπτες

cron