ανθρώπινες σχέσεις

ΑΝΤΕ, ΜΙΛΗΣΤΕ ΓΙΑ ΟΣΑ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΔΕ ΜΙΛΟΥΣΑΤΕ

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

ΑΝΤΕ, ΜΙΛΗΣΤΕ ΓΙΑ ΟΣΑ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΔΕ ΜΙΛΟΥΣΑΤΕ

Δημοσίευσηαπό kathy » Τετ Σεπ 21, 2005 11:19 pm

Αν δεν αλλάξει τόπικ, δε γίνεται τίποτα.

Εγώ αυτή τη στιγμή περιέργως δεν έχω να πω κάτι, πέρα απ'το ότι συμφωνώ με το φίλο φιλ και ότι νομίζω οι περισσότεροι σήμερα εξέφρασαν μια ανάγκη.

Επίσης, μπορεί εδώ να είναι όλα εικονικά, αλλά είναι απίστευτο το τι μπορούμε να μάθουμε.
Πόσες φορές στη ζωή μας δεν έτυχε να μαλώνουμε με έναν άνθρωπο και σημαντικό για μας και να μην ακούει ο ένας τον άλλο?
Να αρνούμαστε και να τον δούμε ακόμα, να μη βγαίνουμε καθόλου απ'τον εαυτό μας, απ'την οπτική μας, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που μπορεί εδώ κάποιος να χτυπιέται για μέρες στη δική του οπτική.
Πόσες φορές δεν έτυχε στη ζωή μας να μην αποδεχόμαστε κάποιον απλά και μόνο επειδή έχει διαφορετικό τρόπο ζωής, διαφορετικά γούστα, διαφορετικά όνειρα?
Πόσες φορές δεν έτυχε να νιώσουμε απειλή από κάποιον απλά και μόνο επειδή είναι πιο ωραίος, φαίνεται πιο έξυπνος, πιο μορφωμένος, πιο πλούσιος, πιο ευτυχισμένος, πιο κάτι από μας ή απλά επειδή τον γουστάρουμε?

Είμαστε όλοι κλεισμένοι στη δική μας πραγματικότητα και αρνούμαστε επιμελώς να πεταχτούμε για λίγο μέχρι την πραγματικότητα των άλλων.
Και γι'αυτό το λόγο, οι ανθρώπινες σχέσεις πεθαίνουν και σίγουρα το βλέπετε γύρω σας και το είδατε κι εδώ σ'ένα εικονικό χώρο και μάλιστα, τραγική ειρωνία, εκεί που απ'έξω γράφει ανθρώπινες σχέσεις.

Και το μόνο που έχουμε μάθει να κάνουμε απέναντι σ'αυτή την απειλή, που λέγεται πραγματικότητα των άλλων είναι να θυμώνουμε, να φωνάζουμε, να κλαίμε μόνοι μας, να ζηλεύουμε, να γινόμαστε ειρωνικοί, υπερόπτες, να κλεινόμαστε στον εαυτό μας.
Αυτό ακριβώς που λίγο πολύ όλοι κάνουμε ανά καιρούς εδώ όταν τα βρούμε δύσκολα.
Ενώ θα μπορούσαμε πολύ απλά να δεχτούμε την δική μας πραγματικότητα, να την αγαπήσουμε, να τη βελτιώσουμε όσο μπορούμε.
Και να δοκιμάσουμε να πάμε μια βόλτα στην πραγματικότητα του άλλου και αυτό είναι κάτι που αμοίβει με πολύ όμορφα συναισθήματα.
Και αυτό επίσης το κάνουμε εδώ.

Ο άνθρωπος σήμερα ζει σε μια κατάσταση που έχει επανειλλημένως περιγραφεί εδώ μέσα και έχει αναλυθεί και έχει φιλοσοφηθεί.
Και είναι μια πραγματικότητα σκληρή και η ίδια του η φύση, δηλαδή είναι σκληρή.
Θέλει σεξ, επικοινωνία, δημιουργία, έχει εγωισμό, όρια, συναισθήματα που ορμάνε ξαφνικά και τον κυριεύουν, έχει τάσεις εξάρτησης, φόβους, απωθημένα, ενοχές, λαχτάρα, τα χίλια δυο έχει...
Μέσα σε όλον αυτόν τον πόλεμο, γιατί πόλεμος είναι, καθημερινά πολεμάμε τον εαυτό μας, τους άλλους, την κοινωνία, τα απρόοπτα της ζωής, γιατί να μην του αξίζει να νιώσει όμορφα συναισθήματα?

Είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει για τον εαυτό του και μόνο αυτός μπορεί να το κάνει και κανένας άλλος για κείνον.
Και μόνο μέσα απ'τους άλλους μπορεί να το κάνει και όχι μόνος του.

Μ'αρέσει που δεν είχα και τίποτα να πω...ελπίζω να συγχωρέσετε την ακατάσχετη συνεχή πολυλογία μου, αλλά μαθαίνω πάρα πολλά εδώ και θέλω να τα γράφω, να τα διαβάζω, να τα καταλαβαίνω κι εγώ καλύτερα.
Και εκεί έξω στον πόλεμο να τα εφαρμόζω.

Ίσως είμαι ακόμα μικρή και ρομαντική, αλλά ρε γαμώτο, πείτε κι εσείς που είστε μεγαλύτεροι και με περισσότερες εμπειρίες στη ζωή, κάνω λάθος?
Ονειρεύομαι κάτι ανέφικτο?

Αν κάτι έμαθα καλά εδώ είναι πως ο άνθρωπος δε σταματάει σε καμιά ηλικία να ονειρεύεται.
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό balamos » Πέμ Σεπ 22, 2005 9:10 am

Έγραψε ο Ασπικ
Quote
Και τελικώς για όσους από μάς, μπήκαμε εδώ να πάρουμε λίγο αέρα πέρα από τις συμβάσεις και τις αναγκαιότητες του πραγματικού,να μιλήσουμε λίγο ελεύθερα και ωραία ρε αδελφέ και κοντεύουμε να πάθουμε ασφυξία.
Unquote

Έγραψε και ο ατομαντ.
Quote
Η εξυπνάδα ορισμένων ανθρώπων εδώ μέσα (και εμού μη εξαιρουμένου – γιατί να το κρύψουμε άλλωστε) φαίνεται πως δυσκολεύει, γι' αυτούς, τα πράγματα, οδηγώντας τους σε αδιέξοδα που χρονίζουν και στα οποία τους καθηλώνει η επιμονή να ενστερνίζονται ιδέες πρόχειρα εγγυημένες από το πνεύμα του μάγου.
Αυτό έχει μεν την ικανότητα να διακρίνει τα αόρατα, όμως μ' έναν τρόπο που κάνει την προσέγγιση του βάθους να μοιάζει με άγκυρα.
Οι έξυπνοι κολλάνε στην άμμο.
Δηλαδή στις αντιξοότητες, που τις αναγνωρίζουν αμέσως ως θεωρητικές δομές απαραίτητες για την επίτευξη των ρεκόρ της σκέψης και, έτσι, απαιτητικές μεγάλων χρονικών παύσεων της δράσης.
Δυσκολεύονται να προχωρήσουν.
Δυσκολεύονται να αποχωριστούν τη σκιά του ιδανικού που η σπιρτάδα αντιλαμβάνεται σαν αντάξιό της και αρπάζουν, ως αποζημίωση γι' αυτή τη δυσκολία, το δικαίωμα να είναι ματαιόδοξοι.
Ο έξυπνος σκέφτεται τόσο έξυπνα ώστε δεν προλαβαίνει να ανασάνει σύμφωνα με το ρυθμό των εξελίξεων, παρά χτυπάει κεραυνοβόλα και βυθίζεται στην αναμονή μιας δυνητικής επαλήθευσης, ήδη συντελεσμένης φαντασιωσικά.
Μελετώντας τόσο επίμονα, εκεί, στη φαντασίωση, τη μωρία του κόσμου, η εξυπνάδα δανείζεται πολλά από το ύφος της ξεροκεφαλιάς.
Unquote

Και ο μασκοφόρος Μπαλαμός σας λέει





Το αληθινό ζήτημα είναι ο έρως όχι του δώρου αλλά του δωρίζειν.






[/i]
Άβαταρ μέλους
balamos
new member
 
Δημοσιεύσεις: 11
Εγγραφή: Τετ Σεπ 21, 2005 1:03 pm

Δημοσίευσηαπό kathy » Πέμ Σεπ 22, 2005 9:37 am

To κοριτσάκι άφησε το ρομαντικό του μονόλογο, έβγαλε την αθώα του μάσκα και φόρεσε μια απ'τις πολλές άλλες που είχε στη ντουλάπα του.
"Ποιά να είναι πιο κατάλληλη σε αυτή την περίπτωση?" αναρωτήθηκε και πήρε μια στην τύχη.
Προχώρησε προς τη μεγάλη αίθουσα του φαγοποτείου.
Γύρω του παντού πεταμένα αποφάγια, αποστήματα, τσαλαπατημένα σεντόνια και τσαλαπατημένες μάσκες.
Είχαν μείνει λίγοι ακόμα σε κάποια τραπέζια και περίμεναν ποιός ξέρει τι.
Ο καυγάς είχε τελειώσει εδώ και μέρες και ο ένας άνθρωπος με τη μάσκα είχε φύγει εδώ και ώρα.
Ο άλλος φώναζε ακόμη και φαινόταν να έχει πιεί πολύ.
Οι γύρω του, δεν τον άφηναν να ηρεμήσει, όπως είναι συνήθως καλό να κάνουμε σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά συνέχιζαν να στέκονται πάνω απ'το κεφάλι του και να μουρμουρίζουν, να ρωτάνε τάχα με ενδιαφέρον τι συνέβη, να αγανακτούν γιατί τους χάλασε το γλέντι, να λένε ο καθένας τη τη γνώμη του και να θυμούνται με θλίψη όλους τους προηγούμενους καυγάδες, που ανά καιρούς είχαν χαλάσει αυτό το ωραίο φαγοποτείο.
Ο θυμωμένος άνθρωπος με τη μάσκα, με όλον αυτό τον πανικό πάνω απ'το κεφάλι του, θα συνέχιζε να παραμιλάει πολύ ώρα ακόμα.
Ήταν πολύ θυμωμένος και υποστήριζε με πάθος τη δική του αλήθεια, αλλά κάποια στιγμή ο θυμός θα του περνούσε και ίσως καταλάβαινε ότι σ'ένα καυγά υπεύθυνοι είναι πάντα και οι δυο, δεν υπάρχει θύμα και θύτης, καλός και κακός, αλλά το πιο βασικό ήταν να καταλάβει πως με τον καυγά έκανε κακό στον ίδιο του τον εαυτό και ήταν κρίμα, γιατί αυτός ο άνθρωπος με τη μάσκα, όταν δεν ήταν θυμωμένος και μεθυσμένος αγαπούσε πολλά πράγματα και κυρίως το γράψιμο.
Οι γύρω τώρα άρχισαν να μιλάνε για μυστικές συνομωσίες και αόρατους αθίγγανους εισβολείς.
Ναι, ήταν πολύ άσχημο που συνέβαινε κάτι τέτοιο.
Ναι, είναι πολύ άσχημο να βλέπεις χωρίς λόγο τα νύχια του άλλου, ναι είναι πολύ άσχημη η κακοήθεια, ναι κάποιοι άνθρωποι είναι ηλίθιοι και διασκεδάζουν αλλάζοντας μάσκες και κάνοντας τον απο μηχανής θεό και ίσως επειδή είναι απλά κομπλεξικοί και φοβούνται να δείξουν αυτό που είναι κι αυτό που έχουν.
Μπορεί επίσης να έχουν απλά πολύ κακή ιδέα για τη διασκέδαση ή πολύ άτοπο χιούμορ, αλλά αυτό είναι ένα θέμα που θα πρέπει να λύσουν μόνοι τους, γιατί και αυτοί οι άνθρωποι ακόμα κι αν τρίβουν τα χέρια τους όταν νομίζουν ότι χαλάνε το φαγοπότι και νομίζουν ότι κάνουν κάτι, συνεχίζουν να υποφέρουν απ'τη ζήλια τους, γιατί εκείνοι ίσως δεν έκατσαν ποτέ να φάνε και να πιούνε.
Και τώρα τι θα γινόταν άραγε σ'αυτό το άλλοτε τόσο ωραίο φαγοποτείο?
Θα μπορούσανε όσοι ακόμα το αγαπάνε, να βάλουν κανά χεράκι να μαζέψουν όλο αυτό το χάος γύρω τους.
Θα μπορούσαν επίσης, να γίνουν κυνηγοί φαντασμάτων και να αρχίσουν να κυνηγάνε τους αόρατους εισβολείς, αλλά ποτέ δε θα τους έπιαναν και μάλιστα θα τους έδιναν και μεγαλύτερη χαρά έτσι και μακάρι οι κομπλεξικοί άνθρωποι να χαίρονται που και που λίγο, αλλά καλό θα ήταν να χαίρονται με άλλα πράγματα.
Θα μπορούσαν και να σηκωθούν να φύγουν.
Αυτό που όλοι αυτοί οι άνθρωποι στο φαγοποτείο δεν είχαν καταλάβει τόσο καιρό ήταν η δύναμη που είχαν ΟΛΟΙ μαζί.
Αν αγνοούσαν ΟΛΟΙ τους αόρατους εισβολείς, ίσως εκείνοι αναγκάζονταν να αλλάξουν παιχνίδι και να βρουν κάτι πιο έξυπνο ή να αναρωτηθούν τελικά, γιατί εγώ δεν παίζω και γουστάρω να χαλάω το παιχνίδι των άλλων?
Αν αγνοούσαν ΟΛΟΙ τους καυγάδες, οι καυγάδες δε θα έπαιρναν μεγάλη έκταση, γιατί δε θα υπήρχαν κριτές να πουν ποιός έχει δίκιο και ποιός όχι και οι καυγαδιζόμενοι θα κοιτούσαν λίγο πίσω απ'τον καυγά.

Ουφ, είπε το κοριτσάκι.
"Τόσο καιρό με πρήζουν ότι όλο αυτό είναι εικονικό και τώρα προσπαθούν να προστατέψουν κάτι που δεν υπάρχει.
Αφού ό,τι φτιάχνουν εκείνοι, είναι το μόνο που υπάρχει κάθε στιγμή και αυτό είναι το ωραίο αυτού του παιχνιδιού.
Και ζητάω και συμβουλές, τρομάρα μου, απ'αυτούς γιατί έχουν λέει μεγαλύτερη πείρα...
Τόσο καιρό εκεί έξω ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ ΑΚΟΜΑ, ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΧΩΡΙΣ ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΚΟΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΠΙΣΩ ΑΠ'ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ Η ΖΗΛΙΑ?
Και καλά, εγώ αγωνίζομαι για να φτιάξει ο καθένας τον εαυτό του, αυτοί αγωνίζονται εναντίον της ζήλιας του άλλου?
Ποιός νίκησε ποτέ τη ζήλια, την κακοήθεια και τα απωθημένα του άλλου?
Ποιός είναι ονειροπόλος τελικά και δον κιχώτης?"
Και έχουν σου λέει και πείρα..."

και μετά από λίγο το κοριτσάκι βαρέθηκε να παίζει την κουμπάρα μόνο του και έβαλε μια τσιριχτή φωνή γύρω του:

ΞΥΠΝΑΤΕ
θα μείνουμε νηστικοί και σήμερα??
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό kathy » Πέμ Σεπ 22, 2005 10:08 am

"Μα για ποιά ζήλια και ποιά κακοήθεια μιλάς, ρε βλαμένο, αφου εσύ πιστεύεις ότι όλοι είναι καλοί κατά βάθος ή μάλλον όλοι ότι όλοι έχουν όμορφα πράγματα μέσα τους.
Η κακοήθεια είναι βαριά κατηγορία και πόσο μάλλον σ'ένα χώρο εικονικό, που το κακό είναι εικονικό και όλα είναι χάρτινα", είπε ξαφνικά ο ταβερνιάρης.

Το κοριτσάκι έμεινε λίγο σκεφτικό.

"Εντάξει,ας μη βιαστούμε να κατηγορήσουμε για κακοήθεια, είναι βαριά λέξη.
Η ζήλεια, όμως, δεν είναι κάτι που όλοι έχουμε?
Στη μια της όψη είναι θαυμασμός.
Στην άλλη είναι κακία.
Κι εδώ μιλάμε για τη ζήλεια του συμμετέχειν.
Φυσικά, αυτή η ζήλεια δε θα έπρεπε να υπάρχει μιας και η αλάνα είναι τεράστια και τους χωράει όλους.
Οπότε, μερικά παιδάκια αν θέλουν τόσο, που μάλλον θα θέλουν, γιατί αν δεν ήθελαν, δε θα ήταν εδώ στην αλάνα, αλλά θα έπαιζαν κάπου αλλού με τις κούκλες ή τα αυτοκινητάκια τους, ας κατέβουν να παίξουν.
Μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν σ'αυτήν την αλάνα, να τρέξουν, να κάνουν κωλοτούμπες, να νιώσουν ελεύθερα παιδάκια και χωρίς καμια μαμά πίσω τους να φωνάζει.
Απλά είναι μάταιο για αυτά τα παιδάκια να κρύβονται πίσω απ'τα τεράστια δέντρα της αλάνας και να πετάνε πέτρες και να νομίζουν κι ότι κάτι κάνουν.
Δεν ξέρω αν κι αυτά περνάνε καλά κατά βάθος.
Αυτό που μάλλον δεν έχουν καταλάβει καλά είναι ότι η αλάνα τους χωράει όλους.
Κουτσούς, κουφούς, στραβούς, μεγάλους, μικρούς, με ένα χέρι, με δυο κεφάλια, με μισό αυτί.
Όπως και η ζωή.
Γιατί όλοι έχουν τα στραβά τους σε αυτή τη ζωή και ας κάτσει επιτέλους ο καθένας να κοιτάξει τα στραβά τα δικά του, αφού μόνο αυτά μπορεί να δει και μόνο αυτά μπορεί να φτιάξει"

Και ας βγούμε, ρε γαμώτο όλοι να παίξουμε, άι σιχτιρ πια!!!!!!"
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό asxeti » Πέμ Σεπ 22, 2005 10:16 am

Αχ , βρε Κάθυ....γλυκύτατη Κάθυ!
Μόλις πριν λίγο είχα διαβάσει το νεο σου θέμα και είπα...
Α , ωραία ! τώρα μπορώ να ξεφύγω λίγο απο το΄διπλανό θέμα με τους καυγάδες.
Οχι όμως γιατί με ενόχλησε ο καυγάς, όχι...
Ηθελα να ξεφύγω απο το μασκοφορεμένο μαγειροφαγοποτείον του ασπικ
ρε Κάθυ...
Αυτό με ενοχλούσε περισσότερο κι απο τα χειρότερα βρισίδια !

Και εσύ.....Τσουπ! ..πας και το μετακομίζεις εδώ!
Γαμω τη τύχη μου......
και είχα πρόθεση να μαγειρέψω για να φάμε ρε Κάθυ...

Που να βρώ το κέφι μου τώρα?
Είναι που δεν έχω και χρόνο για να το περιμένω γλυκειά μου....
Αλλα , πού θα πάει κάτι θα σκεφτώ μέχρι το βράδυ και θα μου ξανάρθει.


πρέπει να φάμε κάθυ ...
έχεις δίκιο πρεπει να φροντίσουμε με κάθε τρόπο να μη μείνουμε νηστικοί!

.
asxeti
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 38
Εγγραφή: Κυρ Ιουν 05, 2005 2:23 pm

Δημοσίευσηαπό balamos » Πέμ Σεπ 22, 2005 10:59 am

Κακό είναι να διαβάζεις τις ιστορίες απ' το τέλος.
Κακό είναι να τρέχει το μυαλό.
Δεν έχει νόημα το παραμύθι πια.
Είναι καλή και αγία η άγνοια, η επικίνδυνη ζαριά, το αγύριστο κεφάλι -αν είναι να επιτείνεις την έξαψη.
Η γνώση της ζωής που καθηλώνει τον άνθρωπο είναι απάνθρωπη.
Πρέπει να καίγεται ο άνθρωπος καθώς πέφτει η νύχτα.

Ηπια στα γρήγορα τον καφέ και βγήκα έξω. Είχα δακρύσει από θυμό. Αρνούμαι τα συναισθήματά μου. Μισώ τη στρογγυλότητα του νοικοκύρη. Το ωραίο μηδέν που όλο εγκαρτέρηση ολοκληρώνει. Ποτέ ας μην καλλιεργήσω τις ντομάτες μου. Ποτέ ας μην αγοράσω εξοχικό..

Περπατούσα έξαλλος μες στα ερείπια και στα χωράφια, μέχρι που ξεθύμανα.

Τώρα δεν ξέρω τι να κάνω. Αν και ξέρω. Θα ξεχάσω ξανά.


37% ανέβηκαν οι ντομάτες.

57% ανέβηκαν τα αχλάδια.

35% ανέβηκαν τα πεπόνια.

43% ανέβηκαν τα κολοκυ-θάκια.

Για τα αγγούρια οι γνώμες διίστανται!

Τσαμπα πραγμα στην καρότσα μου.
Μεταλλαγμένες ντομάτες με γονίδιο σαρανταποδαρούσας
Όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω.
Άβαταρ μέλους
balamos
new member
 
Δημοσιεύσεις: 11
Εγγραφή: Τετ Σεπ 21, 2005 1:03 pm

Re: ΑΝΤΕ, ΜΙΛΗΣΤΕ ΓΙΑ ΟΣΑ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΔΕ ΜΙΛΟΥΣΑΤΕ

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Πέμ Σεπ 22, 2005 11:52 am

kathy έγραψε:Είμαστε όλοι κλεισμένοι στη δική μας πραγματικότητα και αρνούμαστε επιμελώς να πεταχτούμε για λίγο μέχρι την πραγματικότητα των άλλων.
Και γι'αυτό το λόγο, οι ανθρώπινες σχέσεις πεθαίνουν και σίγουρα το βλέπετε γύρω σας και το είδατε κι εδώ σ'ένα εικονικό χώρο και μάλιστα, τραγική ειρωνία, εκεί που απ'έξω γράφει ανθρώπινες σχέσεις.





Σε καμία περίπτωση δεν θα δεχτώ ότι οι ανθρώπινες σχέσεις πεθαίνουν. Απλά μεταλάσσονται. Και όλοι μαζί ζούμε σε μια πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι πάντα μία από όποια σκοπιά κι αν την αντικρύζει κανείς και όποια περιγραφή κι αν της δίνει. Κλεισμένοι λοιπόν στην πραγματικότητα είμαστε όλοι μαζί, είτε ο χώρος είναι εικονικός είτε πραγματικός. Και η πραγματικότητα, όπως ακριβώς την καταγράφει η ιστορία ανά τους αιώνες, επειδή έχει να κάνει με την ανθρώπινη φύση και τη φύση γενικά έρχονται στιγμές που γίνεται αφόρητη. Απλά οι στιγμές των ανθρώπων δεν συμπίπτουν. Γι' αυτό όταν για κάποιον από μας η πραγματικότητα γίνεται αφόρητη για κάποιον άλλον ίσως είναι ευτυχισμένες στιγμές. Ακόμη κι η κακία είναι ανθρώπινη, φύση, και η ζήλεια και ο φθόνος. Κι επειδή όλοι μας γνωρίζουμε τους εαυτούς μας, φοράμε καμιά φορά και καμιά μάσκα για να ξεγελάσουμε εμάς τους ίδιους πρώτα και κύρια, και βέβαια, ίσως και χωρίς πρόθεση, ξεγελάμε και τους άλλους. Αυτό δεν είναι κακό. Ίσως έτσι αποκτήσουμε και μερικές καλές ιδιότητες, που θα ξεμείνουν σαν χνάρια της μάσκας πάνω μας.

Ας βάλουμε λοιπόν, ή ας βγάλουμε τις μάσκες, αναλόγως σε τι φάση διανύουμε την πραγματικότητα ο καθένας μας και ας μιλήσουμε...

Εξάλλου πάντα μιλάμε, γι' αυτό μην βάζεις ρε συ Κάθυ πινακίδες του στυλ, "μιλήστε για όσα δεν μιλούσατε"΄. Είναι σαν να αγνοείς την πραγματικότητα!
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό kathy » Πέμ Σεπ 22, 2005 12:19 pm

Χαμίνι, όλο αυτό που περιέγραψα δεν είναι ανάγκη να το πάρετε τοις μετρητοίς.
Στην ίδια πραγματικότητα ζούμε όλοι και την ξέρουμε.
Απλά μιλώντας έτσι ακραία ήθελα να τονίσω ένα πρόβλημα, που στη συγκεκριμένη αίθουσα συζητήσεων ήταν υποτονισμένο.
Όταν έγραφα για τους πρίγκηπες, η αφορμή ήταν αληθινοί προβληματισμοί για αληθινές σχέσεις που έβλεπα γύρω μου.
Και η συζήτηση κατέληξε στη φιλοσοφία.
Εμένα αυτό με βοήθησε να δω πάρα πολλά πράγματα που δεν είχα δει, αλλά το θέμα που έθιξα παρέμεινε τελικά υποτονισμένο.
Τον τίτλο τον έβαλα, γιατί κάπου το διάβασα, κάποιος είπε κάτι τέτοιο, δε θυμάμαι ποιός τώρα.
Και ήθελα να βάλω και κάτι γρήγορα για να ξεφύγουμε λίγο απ'όλα αυτά που όλους τους δυσαρέστησαν (χωρίς να λέω ότι εγώ κατάφερα τελικά να ξεφύγω και είχε δίκιο η άσχετη).
Όπως και να χει, εγώ πιστεύω πολύ στις ανθρώπινες σχέσεις, άσχετα αν λέω ότι πεθαίνουν.
Απλά με απογοητεύει η πραγματικότητα γύρω μου.
Τα πάντα γεμίζουν, οι σακούλες γεμίζουν, τα κέντρα διασκέδασης γεμίζουν, οι αίθουσες αναμονής των ψυχιάτρων γεμίζουν, οι τσέπες των δικηγόρων απ'τα διαζύγια γεμίζουν, οι αγγελίες για μπέιμπι σίττερ γεμίζουν και τελικά μάντεψε τι μένει άδειο...
Την εξογκώνω την πραγματικότητα για να τονίσω απλά κάτι που λίγο πολύ μας αφορά όλους.
Δεν ξέρουμε πως να δούμε τον άλλο απέναντι μας.

Επίσης, διανάθενα, πολύ με εμπνέεις τελευταία, και να σου πω και για τη γυναίκα που έβαλε ψεύτικα απίδια στην εποχή μας.
Τα στερεότυπα για τη γυναίκα είναι δυστυχώς δυο.
Ή η καθάρια μάνα, αλλά Παναγία ή η τσούλα, αλλά Εύα.
Και η γυναίκα στην εποχή μας έχει αντιληφθεί πως παίζει κάπου στη μέση.
Και έχει χάσει λίγο τη μπάλα.
Και ο άντρας επίσης.
Δεν ξέρει πως να παίξει μπάλα.
Αυτά προς το παρόν, σου είπα διανάθενα, έχει ζουμί το πράμα και μ'έγραψες, βρες κανένα Καραγάτση τώρα να μας πεις, γιατί τα φύλα έχουν χάσει τη μπάλα και παίζουν αποπροσανατολισμένα και χαμένα σ'αυτό το απέραντο γήπεδο που λέγεται έρως???
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό asxeti » Παρ Σεπ 23, 2005 9:51 am

kathy έγραψε:
Είμαστε όλοι κλεισμένοι στη δική μας πραγματικότητα και αρνούμαστε επιμελώς να πεταχτούμε για λίγο μέχρι την πραγματικότητα των άλλων.


Ενώ θα μπορούσαμε πολύ απλά να δεχτούμε την δική μας πραγματικότητα, να την αγαπήσουμε, να τη βελτιώσουμε όσο μπορούμε.
Και να δοκιμάσουμε να πάμε μια βόλτα στην πραγματικότητα του άλλου και αυτό είναι κάτι που αμοίβει με πολύ όμορφα συναισθήματα.



kathy έγραψε:
ΕΝΑ ΦΟΡΟΥΜ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ ΕΙΝΑΙ.
Ένα μέρος να ΣΥΖΗΤΑΣ, όχι να υπάρχεις.

Κοιτάξτε να περνάτε καλά στην πραγματική σας ζωή, να θυμώνετε εκεί που πρέπει και να φέρεστε καλά στους ανθρώπους που αγαπάτε.





Κάθυ,
γλυκειά γλυκύτατη Κάθυ,
είδες πόσο μπερδεμένα είναι όλα τελικά στο μαγειροφαγοποτείον ?
Θες να φας μια μπουκιά ψωμί και δεν ξέρεις πως και απο που να την ζητήσεις.
Βλέπεις τον κόσμο που πάει και έρχεται απο το μαγειρείο στη τραπεζαρία και τούμπαλιν και δεν μπορείς να καταλάβεις για πoιο λόγο κανουν τόση φασαρία για μια μπουκιά ψωμί.
Μια μπουκιά ψωμί που περιφέρεται απο δω και απο κει χωρίς να την αγγίζει κανείς.
Δεν γνωρίζεις καν αν υπάρχει ή είναι και αυτή μεταμφιεσμένη.
Και αραγε μπορεί κανεις να χορτάσει την πείνα του με μια μεταμφιεσμένη μπουκια ψωμί Κάθυ?

Εσύ όμως επιμένεις να την προσμένεις.
Πότε λαχταράς να είναι πραγματική και πότε συμβιβάζεσαι με την εικόνα της.

Λαχταράς να αγγίξεις τη πραγματικότητα του άλλου , να τον νοιώσεις , αλλα οι μάσκες δεν σου το επιτρέπουν Κάθυ.
Και προκειμένου να αποχωρήσεις απο το μαγειροφαγοποτείον,
προκειμένου να σηκωθείς απο το τραπέζι της προσμονής ,
αποφασίζεις να μείνεις και να ξεχάσεις τη πείνα σου.










Οπως βλέπεις Κάθυ,
βρίσκομαι και εγώ στο τραπέζι -προφανώς πεινασμένη- αλλα μη ξέροντας τί περιμένω να φάω..
μη ξέροντας καν τί θέλω να φάω....
γι αυτό και δεν επισκέπτομαι το χώρο του μαγειρείου.

Μου αρκεί να παραμένω καθισμένη στο τραπέζι , να χαζεύω το πλήθος να πηγαινοέρχεται , να αλλαζει μάσκες, να φωνάζει, να χαριεντίζεται , να θυμώνει , να κουράζεται , να κάθεται , να σηκώνεται και φτου κι απ την αρχή.
Πότε -πότε καταφέρνω και ξεπερνάω τη ντροπή μου και σηκώνομαι και εγώ , για να ξεμουδιάσω και να ανακατευτώ με το πλήθος.
Αλλοτε κρατώντας τη στραπατσαρισμένη μάσκα μου ανα χείρας και άλλοτε φορώντας την,
Αλλοτε περπατώντας ξυπόλητη και άλλοτε φορώντας τα ψηλοτάκουνά μου.
Μη με ρωτήσεις γιατί το κάνω Κάθυ..
Δεν ξέρω να σου πω..



Ισως να φταίει που ντρέπομαι να πλησιάσω την αλήθεια.
asxeti
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 38
Εγγραφή: Κυρ Ιουν 05, 2005 2:23 pm

Δημοσίευσηαπό feelgood » Παρ Σεπ 23, 2005 10:22 am

asxeti έγραψε:Ισως να φταίει που ντρέπομαι να πλησιάσω την αλήθεια.


αλλοι το λενε ντροπη
αλλοι φοβο
αλλοι πονο
κι ειναι ολα μαζι
...
Άβαταρ μέλους
feelgood
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 529
Εγγραφή: Τετ Ιούλ 21, 2004 11:46 am
Τοποθεσία: Athens

Επόμενο

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 3 επισκέπτες

cron