ανθρώπινες σχέσεις

ξέρετε τίποτα για το ''ευ θνήσκειν'' ?

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Πέμ Δεκ 01, 2005 1:57 pm

Καλημέρα ʼσπικ αφέντη και τσουτσουλομύτη μας, που ματαίως επιθυμείς να με κάνεις να τσιμπήσω. ‘Εξουσιαστικό – αφελές – εκβιαστικό – απαξίωση’. Τα βρήκα μόνο μου, είδες; Θα πάρω την αφέλειά μου και θα σου αφήσω τα υπόλοιπα. Έχεις δώσει μάχη γι’ αυτά, το σέβομαι και επ’ ουδενί λόγο δε θα τα διεκδικήσω. ʼσε που είσαι και περίεργος! Παλιά συνεχώς με τσιγκλούσες να λέω τις απόψεις μου, τώρα μόνο την ιστορία με το θείο βρήκες να σχολιάσεις; Κι άκου λίγο, για δεν είναι τίμιο να παίρνει η μπόρα και το Χαμίνι, αλλά μάλλον κυκλοφορεί ιός κολλητικός κατά τον οποίο κάποιοι χρήστες βλέπουν να γράφονται πράγματα, που στην πραγματικότητα δε γράφτηκαν ποτέ από άλλους. Έτσι κι ο ʼσπικ, βλέπει να απαξιώνουμε τη θεωρητικολογία και μάλιστα, να έχουμε κατηγορίσει τους άλλους πως τίποτα άλλο δεν υπάρχει πίσω απ’ τα λόγια τους. Το Κολλητήρι όμως θυμάται πως ο ʼσπικ ανέλαβε να μας τακτοποιήσει εδώ μέσα, θύτες και θύματα, επομένως περιμένω να δω κι άλλα πολλά, που δεν είπα, δεν υπονόησα και δεν καταλόγισα σε κανέναν.
Κατά τα’ άλλα, έχεις απόλυτο δίκιο για το σόου του Μικρούτσικου, μιας και κρατάς πάντα το ρόλο του οικοδεσπότη και όποτε γράφεις, ανεβαίνει η τηλεθέαση.
Όσο για την ταινία, την έχω δει κι εγώ. Όμως εμένα με απαξιώνεις σε τέτοιους σχολιασμούς, και με αξιώνεις σε προσωπικές μου ιστορίες. Γι’ αυτό κι εγώ, μιας και μου το θύμισες, την επόμενη φορά θα σου χαρίσω την ιστορία του μπαντζανάκη μου!



‘Εσείς θα ΑΝΑΜΕΝΕΤΕ ακόμη σε μιά ανώτερη σκοπιμότητα της ζωής και στον ψηλό εγωισμό σας;
Πώς θα ξοφλήσετε αύριο;’

Υ.Γ. Λέω να χρησιμοποιήσω διατακτικές και κουπόνια. Προς το παρόν αναμένω να βρεθεί το α’ πληθυντικό της προσωπικής αντωνυμίας, αλλά μάλλον αυτό απαξιώθηκε μέχρι εξαφανίσεως…

Καλό μήνα σε όλους!
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό alexis » Πέμ Δεκ 01, 2005 3:20 pm

πολύ καλό το σενάριο του υγ2, άσπικ, βέβαια ίσως κάποιος σαν τον Αλμοδοβάρ θα έβαζε στο διπλανό κρεβάτι από την πιπίτσα τον Νίck που περιμένει να κάνει εγχείριση αλλαγής φύλου την επομενη και να βάζει τη νοσοκόμα δίπλα από το κρεβάτι του πόνου της πιπίτσας και πάνω στο μελλοντικό κρεβάτι του πόνου του Νικ να του παίρνει την τελευταία πίπα της ζωής του στα κρυφά χωρίς να αντιληφθεί ο Σάκης ο εραστής του Νίκ την όλη κατάσταση, μιας και ο Σάκης θα γλυκοκοιτάζει με το ένα μάτι τον φορτηγατζή και με το άλλο το μαιευτήρα που παρακολουθεί την πιπίτσα.
Ο Σάκης, σα μουλτινάσιοναλ μεταφορέας του ιου του εήτζ χώνεται παντού και σκέφτεται ότι όλος ο κόσμος θα γίνει καλύτερος και οι γιατροί θα βρουν το φάρμακο του έητζ αν κολλήσει όσους περισσότερους μπορεί και σκέφτεται ότι και όλοι οι άλλοι φορείς θα πρέπει να κάνουν το ίδιο και μάλιστα δημοσιοποιεί στο διαδίκτυο τις απόψεις του από διαφορετικά ίντερνετ καφε για να μην τον συλλάβει η αστυνομία για τις απαράδεκτες παρενέσεις του.



Ποιά είναι τα διαχωριστικά όρια στην νομική πολιτική υπόσταση των ανθρώπων;



Η ανεκτικότητα φέρνει πλούτο!
Το ξέρουν οι Ολλανδοί εδώ 400 χρόνια.
ναρκωτικά,ευθανασία,αλλαγή φύλου,κτλ.
Αν οι εκτρώσεις απαγορεύονταν στην Ελλάδα θα τις κάναμε στην Ολλάνδία, εκεί που τις ανέχονται για να π λ ο υ τ ι σ ο υ ν.
Το θέμα είναι μακροοικονομικό και συνδυάζεται άμεσα με το διαμεσολαβητή που αναφερθηκε σα άλλα ποστ.

Ξεπουλάς κονομας.
Δεν ξεπουλάς, δεν κονομας.

Διαμεσολαβητή χρησιμοποιείς για να γλιτώσεις χρήμα.
Αν μπορούσαμε να νικήσουμε του Τούρκους και αμερικάνους θα βάζαμε μεσολαβητή για την Κύπρο?

Αληθινοί αντιεξουσιαστες είναι οι αμερικάνοι που αντι να ρίξουν 100 συμβατικούς τόμαχοκ από τα νότια της Κρητης στην Αθήνα κάθονται και ασχολούνται χάνοντας χρόνο με ηλίθιες ηθικολογίες και διεθνή δίκαια.
Ασχολούνται με νομικές πολιτικές υποστάσεις κρατών(ακόμα).

Αντι να δείχνει η πρίνου τις φώτο με <πριν και μετά> έπρεπε να στέλνει δώρο κρέπες με διπλό τυρί σε όλη την Αθήνα.
Τ'οτε θα χεζόταν στο τάληρο.
Φιλικά
alexis
super member
 
Δημοσιεύσεις: 227
Εγγραφή: Τρί Ιαν 21, 2003 7:23 pm

Δημοσίευσηαπό alexis » Πέμ Δεκ 01, 2005 3:28 pm

δηλ
το μύθι είναι το εξής
ο άνθρωπος παρεμβαίνοντας στη φυσική εξέλιξη άνοιξε το κουτι της πανδώρας,και άνοιξε και αφορμές για κουβέντα και εδώ και αλλού.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν έχουμε σωστές απόψεις.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούμε να μετέχουμε των πολιτικών εξελίξεων, είμαστε αποκομένοι από την ουσία της δρώσας πολιτικής,είμαστε τα μπάζα που ρίχνουν οι πολιτικοί στα ρέματα της ιστορίας.Και αυτό είναι το τραγικό.Και αυτό είναι που αποτελεί κοινή βιωματική εμπειρία και αυτό θα πρέπει κατ εμε να απασχολεί τον άνθρωπο πολίτη,τον άνθρωπο που μετέχει του βιώματος της κοινωνικής ζωής.
alexis
super member
 
Δημοσιεύσεις: 227
Εγγραφή: Τρί Ιαν 21, 2003 7:23 pm

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Πέμ Δεκ 01, 2005 10:17 pm

Ναι, πολύ καλή η τελευταία εκδοχή του άσπικ, διότι συνδυάζει το δικαίωμα της αυτοδιαχείρισης ενός ατόμου, άμβλωση, με το παράγοντα τύχη.

Εχουμε μια γυναίκα.
Μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη.
Ενα ατύχημα.
Κάποιους τρίτους ( επιστήμη) που αποφασίζουν για το έμβρυο, ενάντια στη θέληση της γυναίκας που εν τω μεταξύ λόγω της κατάστασής της, χάνει τον έλεγχο.

Ομως δεν συμφωνώ με το συμπέρασμα που καταλήγεις Ασπικ.

Διότι το ότι είμαστε όλοι αποτέλεσμα τύχης είναι κάτι πολύ γενικευμένο και αόριστο.
Διότι θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι και οι γονείς μας, αν δεν είχαν γνωριστεί, αν δεν είχαν μια συγκεκριμένη βραδιά πλαγιάσει μαζί, δε θα είχαμε γεννηθεί

Οπως θα μπορούσαμε να πούμε, ότι και κάθε έγκυος γυναίκα που θα ΗΘΕΛΕ το παιδί, θα μπορούσε να πάθει ένα ατύχημα και να χάσει το παιδί ενάντια στη θέλησή της.

Το ότι η βούλησή μας επηρεάζεται ΚΑΙ από το παράγοντα Τύχη είναι επομένως κάτι δεδομένο που δε χρειάζεται απόδειξη.


Εκείνο που κατά τη γνώμη μου, έχει περισσότερο βάρος στην εκδοχή σου άσπικ, είναι το ΓΙΑΤΙ οι γιατροί αποφάσισαν κόντρα στη θέληση της γυναίκας και αν πράγματι αυτή τους η απόφαση θέτει τέτοιο θέμα.

Αυτό το « γιατί» λοιπόν που θα απαντούσε πιθανώς σε αυτό το προβληματισμό, το αντιπαρέρχεσαι βιαστικά λέγοντας:

«παρόλαυτά αποφασίζεται από τους γιατρούς να κρατηθεί σε μιά τέτοια κατάσταση πρός χάρην του μωρού ελπίζοντας να τα βγάλει πέρα σε μιά τέτοια ακραία κυοφορία»

(όπως δεν εξηγείς και γιατί είναι «αυτονόητο» να προσπαθήσουν να σώσουν το μωρό ακόμα και αν γνώριζαν τη θέλησή της )

κι έτσι περνάς στο ερώτημά σου:

«γιατι η απόφαση είναι έγκυρη και σεβαστή σε κάποιον που είναι υγιής ( εν προκειμένω, η πιπίτσα πριν το ατύχημα) και όχι και σε κάποιον που βρίσκεται στην εντατική ετοιμοθάνατος; ( η πιπίτσα σε αφασία)»

που νομίζω, δε θα ετίθετο καν αν είχες απαντήσει σε αυτό το πρώτο Γιατί.



Διότι άσπικ, το γεγονός ότι έχουμε την απόφαση της εγκύου πριν το ατύχημα και εν όσω καταλάβαινε, να μη κρατήσει το μωρό, ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει αναγκαστικά να γίνει άμβλωση. Διότι η έγκυος δεν ήθελε το παιδί εφ όσον αυτή ζούσε.

Τώρα όμως η κατάσταση διαμορφώνεται ως εξής:

Αν επιζήσει η γυναίκα μόνο, τίποτα δεν θα είναι κόντρα στη θέλησή της αφού το έμβρυο θα έχει πεθάνει.
Αν επιζήσει το έμβρυο μόνο, δεν θα υπάρχει η θέληση της γυναίκας πλέον


Έτσι και στις 2 περιπτώσεις δεν τίθεται το δεύτερό σου ερώτημα.

Αρα οι γιατροί σωστά δεν προχωρούν σε άμβλωση, όχι επειδή «ελπίζουν» όπως λες, να τα βγάλει το έμβρυο πέρα σε μια τόσο ιδιαίτερη κυοφορία. Ούτε βέβαια βασίζονται στο παράγοντα τύχη αλλά στα απλά μαθηματικά, το νόμο των πιθανοτήτων.

Διότι αν εξετάσουνε τις πιθανότητες βλέπουμε ότι είναι 50%- 50%.
Ενας από τους 2 θα πεθάνει.

Τώρα βέβαια θα μου πεις ότι άμα επιζήσουν και οι 2, η γυναίκα θα βρεθεί με ένα παιδί που δεν θέλει. Αλλά άσπικ, δεν είναι δυνατό να κάνουμε άμβλωση, τη στιγμή που ο θάνατος της γυναίκας ΔΕΝ είναι δεδομένος.

Αν πεθάνει η γυναίκα βέβαια θα συμπαρασύρει στο θάνατο το παιδί.
Αλλά δε θα θανατώσουμε το παιδί χωρίς να ξέρουμε τι θα γίνει.
Γιατί τότε θα έχουμε 2 νεκρούς, τη στιγμή που θα μπορούσαμε να έχουμε έναν.
Αρα εδώ έχουμε το δικαίωμα της ζωής τλχ ενός εκ των δυο.
Και αυτός που θα αποφασίσει θα είναι η φύση. Η κράση του καθενός εκ των δυο Και όχι η επιστήμη. Αυτή απλά εδώ υποβοηθά τη ζωή. Και όχι το θάνατο όπως στη περίπτωση της ευθανασίας.

( και στην ίδια τη γυναίκα αν επιζήσουν και οι 2 τελικά, αυτό θα πουν οι γιατροί, ότι δηλαδή δεν ήταν δυνατό να αφαιρέσουμε το έμβρυο χωρίς να ξέρουμε αν θα ζούσες τελικά και δε νομίζω ότι θα μπορούσε να πει κάτι...γιατί θα ήταν σα να ζητούσε να γίνει αυτό το έθιμο ορισμένων φυλών που όταν πεθαίνει ο άνδρας βάζουν μαζί και τη σύζυγο καταπατώντας έτσι το δικό της δικαίωμά στη ζωή)

Οπότε άσπικ, το ερώτημά σου

«Ποιά είναι τα διαχωριστικά όρια στην νομική πολιτική υπόσταση των ανθρώπων’;

μάλλον είναι άτοπο, τλχ στη συγκεκριμένη ιστορία που σκάρωσες.

Διότι δε τίθεται νομικό θέμα ΕΔΩ αφού ο νόμος των πιθανοτήτων τεκμηριώνει δικαίωμα ζωής σε έναν εκ των δυο.



Γι αυτό εξ άλλου και ο νόμος επιτρέπει την άμβλωση, όταν κινδυνεύει η υγεία της μητέρας

Στο παρελθόν, όταν οι γέννα ήταν πολύ πιο επικίνδυνο πράγμα απ ότι σήμερα, συχνά ετίθετο αυτό το ερώτημα από το γιατρό στον πατέρα: το παιδί ή τη μάνα;

Εδώ είναι τα δύσκολα......τα πολύ δύσκολα γιατί εδώ κάποιος πρέπει οπωσδήποτε να πεθάνει! Και δεν αποφασίζει η φύση αλλά ένας άνθρωπος.....





Και να πω και ένα τελευταίο.
Μετά από μια ορισμένη ηλικία, είναι γνωστό ότι επιβάλλεται πλέον, προκειμένω να μη γεννηθεί παιδί με σύνδρομο ντάουν, να γίνεται στην έγκυο παρακέντιση.
Οι πιθανότητες κατά τη παρεκέντιση να πεθάνει το έμβρυο με το αν δεν την κάνει να γεννηθεί παιδί με το σύνδρομο, είναι πάλι 50%- 50% και γι αυτό οι γιατροί προχωρούν στην επέμβαση.

Διότι σου λέει, αν την κάνουμε μπορεί να πεθάνει το μωρό αλλά αν δεν την κάνουμε μπορεί να γεννηθεί με σύνδρομο. Και προτιμούν επομένως ένα νεκρό μωρό παρά ένα άρρωστο μωρό.

Εδώ τι έχετε να πείτε;
Δεν είναι ευθανασία αυτό;
Ενα είδος άμβλωσης δια ιατρικούς λόγους, υπέρ της μητέρας νομοθετημένο στην «υγιή» κοινωνία μας.
Βέβαια, μπορεί να ισχυριστεί κάποιος, ότι είναι και υπέρ του εμβρύου, του μελλοντικού ανθρώπου που θα γεννηθεί άρρωστος. Αλλά γιατί εδώ δεν είναι έγκλημα όπως αναφέρθηκε, ενώ όταν είναι υγιές το μωρό είναι;

Αρα σωστά δεν υποστηρίζω ότι η επιστήμη μας έχει κάνει ήδη θεούς που αποφασίζουμε και ότι όλα αυτά τα ερωτήματα είναι κίβδηλα και ότι τα διαχειριζόμαστε κατά πώς θέλουμε κάθε φορά;


(Και ας μη ξεχνάμε και τον βάρβαρο Καιάδα που είναι όμως κάτι ανάλογο, δεν είναι έτσι; Πιο ωμός αλλά τότε δεν υπήρχε ακόμα η παρακέντιση...Βέβαια εδώ υπάρχει διαφορά, πολύ θεμελιώδης, διότι η «επέμβαση» γίνεται εν ζωή....οπότε πράγματι είναι έγκλημα που μπορεί να πάρει και την έκταση της γενοκτονίας, ανάλογα τις αντιλήψεις που έχει ο κάθε τρελοφασίστας περί υγείας και αναφέρομαι όπως το καταλάβατε στη γενοκτονία των εβραίων κι όχι μόνο....



.....και ας βάλω και στον βαθυγράφο το βαρύ πυροβολικό μου:
























όλα αυτά τα ερωτηματικά είναι αποτέλεσμα του εγωισμού του σύγχρονου ανθρώπου που προσπαθεί να επιβληθεί στη φύση....

καθότι αν χαθεί η μάνα, σε τόσο μικρό μήνα εγκυμοσύνης, το παιδί ΔΕΝ έχει καμιά απολύτως ελπίδα να επιζήσει.
Το συμπαρασύρει η μάνα του στο θάνατο.
Διότι η μάνα είναι η κούπα που το περιέχει.
Αν χαθεί η κούπα χάνεται και το περιεχόμενο.
Διότι η φύση είναι σοφή και δεν μας βάζει σε τέτοια ερωτηματικά.
Τα έχει κανονίσει μόνη της.
Μας έχει απαλλάξει......
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό feelgood » Πέμ Δεκ 01, 2005 11:05 pm

Ναι, πολύ καλή η τελευταία εκδοχή του ασπικ, είμαι σιγουρος πως θα κερδιζε το οσκαρ καλύτερου ξενόγλωσσου σεναρίου επιστημονικής φαντασίας και θα έσκιζε στο αμερικανικό μποξ οφις.
Τα ερωτήματα της ντιανας είναι αυτονόητα και αμείλικτα (προς τον -τρεμαμενο πια- σεναριογράφο).

Σε κάθε περίπτωση η επιθυμία της πιπιτσας -όπως και όλων μας- βασίζεται ΚΑΙ στην απόφαση και τις ενέργειες τρίτων. Ετσι, σε περίπτωση που προσπαθήσουμε -λόγου χάρη- ν αυτοκτονήσουμε μόνοι μας, εάν ξεψυχήσουμε πριν ερθει τ ασθενοφόρο πάει καλά. Εάν όμως βαριανασαίνουμε (χωρις συνειδηση) ο "τρίτος" που θα έρθει -κι ο οποίος στη περίπτωσή μας "χέστηκε" για τις επιθυμίες μας- θα κάνει τα πάντα για να μας κρατήσει -ως οφείλει- ζωντανούς.
Στην περίπτωση λοιπόν της πιπιτσας του ασπικ (η οποία αν ζήσει είμαι σίγουρος πως θα κάνει τα πάντα να τον εκδικηθεί που την περιέπλεξε σ ενα τέτοιο μακάβριο σενάριο), οι γιατροί ΔΕΝ θα κάτσουν να εξετάσουν τι σκατά θέλει η κυρία πιπιτσα ή ο "σπορος" που αναπτυσσεται μεσα της, αλλά πως διαβολο θα μπορεσουν να σωσουν όλους ή καποιους από αυτούς που έχουν στα χέρια τους.
Εάν δουν πως η κυρία πιπιτσα είναι "χαμένη" κι έχουν δυνατότητες να τη κρατήσουν μηχανικά θα το πράξουν χωρίς δεύτερη σκέψη (το οποίο βέβαια πρακτικά ΔΕΝ γίνεται) προκειμένου να έχουν την πιθανότητα να γεννηθεί ο "σπόρος". Εαν η κυρία πιπιτσα ανανήψει κι αποκτησει συνειδηση κι αισθήσεις, θα σεβαστούν την όποια επιθυμία της.

Να πάω και παραπέρα τη προσπάθεια να ριξει φως η ντιανα και να πω ακομα κατι.

Εξαιρώντας τη πιθανή μέλλουσα μητερα, ΟΛΟΙ οι τρίτοι (γιατροι, συζυγοι κλπ) σε περιπτωση που εχουν δικαιωμα επιλογης αναμεσα στη γυναικα και το παιδί ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ τη γυναίκα. Τουλάχιστον όσοι απο αυτους εγω τυγχανει να γνωριζω και να εχω συζητησει και να θεωρω πως εχουν μια συγκροτημενη λογικη στο κεφαλι τους παρόλο το συναισθηματικο διλλημα που προβάλεται εντονα.

Τουτο συμβαινει διοτι ο "σπορος" ΔΕΝ θεωρείται άνθρωπος με συνείδηση αλλά... "σπόρος". Ο μόνος που δικαιολογείται να τον θεωρήσει (και τον αισθάνεται) άνθρωπο είναι η κυοφορούσα η οποία στην περίπτωσή μας είναι διασωληνωμένη κι έτοιμη να παραδώσει το πνεύμα της... στον φιλο μας τον αγιο πέτρο.

"Το ότι η βούλησή μας -και οι πράξεις μας προσθέτω εγώ- επηρεάζεται ΚΑΙ από το παράγοντα Τύχη είναι επομένως κάτι δεδομένο που δε χρειάζεται απόδειξη", είπε η ντιάνα. Ακριβώς σαν το τάβλι. Εσύ τα σχεδιάζεις καλά αλλά ρώτησες το ζάρι αν σου φέρει ασσόδυο ή εξάρες? Κι αντε και το ζάρι σου κατσε, ξέρεις πως θα αντιδράσει ο αντίπαλος? Κι αν βάλει "τα κουλά" του ο "τρίτος" που παρακολουθεί για να "βοηθήσει"?

Οι παράγοντες κι οι παράμετροι αστάθμητοι και πολλοί για να μπορέσεις να τους υπολογίσεις όλους. Από την άλλη ΑΥΤΟ είναι που κάνει το παιχνίδι ενδιαφέρον και τελικά ότι ζούμε δεν υπόκειται σε καμμιά μοίρα ή "άνωθεν" σχεδιασμό. Ολα είναι αποτέλεσμα της στιγμής από παράγοντες που υπάρχουν ή προκύπτουν μια δεδομένη στιγμή κι επηρεάζουν με τη σειρά τους την επόμενη (στιγμή).

Τελειώνοντας να προσθέσω ένα πανάρχαιο ρητό που το έχω στο σκληρό μου δίσκο για να το αναφέρω σε κάποιες τέτοιες στιγμές που παρουσιάζονται στους συλλογισμούς μου: "χέσε ψηλά κι αγνάντευε (στη στιγμή)"!
...
Άβαταρ μέλους
feelgood
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 529
Εγγραφή: Τετ Ιούλ 21, 2004 11:46 am
Τοποθεσία: Athens

Δημοσίευσηαπό aspic » Παρ Δεκ 02, 2005 4:28 pm

Μπράβο κολλητηράκι.
Τον παίζεις καλά τον ρόλο του θύματος που πάμε να σε καταστήσουμε.
Τρέχεις να ξεφύγεις,βγάζεις νύχια και δόντια.
Και όχι τίποτα άλλο,αλλά με αυτά που κάνεις καυλώνεις και τον ανηψιό που είναι νέο παιδί πάνω στα ντουζένια του.
Χαμίνι κοίτα το κολλητηράκι να μαθαίνεις και εσύ.

Το λοιπόν κολλητήρι και άμεσα (όταν αναφέρεσαι στην φιλοσοφία των άλλων και στα αναγνώσματά τους) αλλά και έμμεσα (με το γενικότερο ύφος σου) απαξιώνεις την θεωρητικολογία των άλλων.
Αφού σε ξέρουμε πιά τόσο καιρό.
Που πάς να κρυφτείς;
Όσο για το παράπονο πώς δέν σου απαντάμε στα επιχειρήματά σου,τουλάχιστον εγώ,θα πρέπει να μπορώ και να καταλάβω ποιά είναι αυτά τα επιχειρήματα.
Δέν μπορείς να χρησιμοποιείς ιστορίες προσωπικές ή μή και πάνω σε αυτές να τεκμηριώνεις τα πράγματα.
Θυμίζεις παπάδες που ότι τους πείς,αναφέρονται στις γραφές.
Απο μιά ιστορία κυρίως αντλούμε ερωτήματα και προβληματισμούς και τα συμπεράσματα που θα καταλήξουμε θα πρέπει να είναι πολύ διακριτικά και προσεγμένα.

Έτσι λοιπόν διανάθενα (φύγε κολλητήρι θα τα ξαναπούμε στο άλλο τόπικ,έλα εσύ διανάθενα να σε περιλαβω τώρα,) πουθενά εγώ στην πιπιτσοιστορία δέν καταλήγω σε συμπεράσματα και ισχυρισμούς όπως μου λές.
Μόνο ερωτήματα κάνω,περιμένοντας να κάνετε και εσείς τα δικά σας.
Και επειδή ακριβώς δέν έχω κανένα επιχείρημα για τίποτα για αυτό και τα φορτώνω όλα στον κόκκορα στο τέλος.
Στην τύχη δηλαδή.

Έτσι τώρα λοιπόν συνεχίζω με σχόλια και ερωτήματα επί των θέσεών σου που κάποιες φορές μου φαίνονται αντιφατικές και κάποιες άλλες σάν αυτές να κρατάν η μιά την άλλη κρεμασμένες στο κενό (στο μόνο που συμφωνώ όμως σίγουρα είναι σε αυτό που λές ότι ήταν πολύ καλή η εκδοχή μου.
Ναι όντως πολύ καλή ήταν και αξίζει όσκαρ όπως σωστα συμπληρώνει και ο φίλ.
Μα πού τα σκέφτομαι ώρες ώρες αυτά τα πράγματα ο πούστης!!!!
Φτούμου να μήν με ματιάσω!!! ).

Λές λοιπόν διανάθενα:
Ομως δεν συμφωνώ με το συμπέρασμα που καταλήγεις Ασπικ.

Διότι το ότι είμαστε όλοι αποτέλεσμα τύχης είναι κάτι πολύ γενικευμένο και αόριστο.
Διότι θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι και οι γονείς μας, αν δεν είχαν γνωριστεί, αν δεν είχαν μια συγκεκριμένη βραδιά πλαγιάσει μαζί, δε θα είχαμε γεννηθεί

Οπως θα μπορούσαμε να πούμε, ότι και κάθε έγκυος γυναίκα που θα ΗΘΕΛΕ το παιδί, θα μπορούσε να πάθει ένα ατύχημα και να χάσει το παιδί ενάντια στη θέλησή της.

Το ότι η βούλησή μας επηρεάζεται ΚΑΙ από το παράγοντα Τύχη είναι επομένως κάτι δεδομένο που δε χρειάζεται απόδειξη.



Στην πρώτη σου παρατήρηση λοιπόν διανάθενα που με πιάνεις από την μύτη,καθόλου δέν είναι δεδομένος ο παράγοντας της τύχης έτσι που να μήν χρειάζεται απόδειξη όπως λές.
Μπορεί όλοι σχεδόν οι άνθρωποι να το ισχυριζόμαστε αυτό,αλλά δέν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία περίπτωση που άλλα λέμε και άλλα εννοούμε,αφού άν προσέξουμε καλύτερα τα λεγόμενα των ανθρώπων,εύκολα θα διαπιστώσουμε την σκοπιμότητα που δίνουν και στην τύχη.
Έτσι λοιπόν η τύχη χρειάζεται και αυτή τεκμηρίωση.
Και για να την τεκμηριώσουμε θα πρέπει να δείξουμε πώς η φορά ενός μικροσωματιδίου που θα έλεγε και ο αλέξης,δύναται να είναι δεξιόστροφη ή αριστερόστροφη και στην περίπτωση που η επενεργείσα δύναμη είναι θετική και στην περίπτωση που ειναι αρνητική.
Πιο απλά δηλαδή τα ζάρια που σωστά λέει ο φίλ, μπορεί να έλθουν και ασσόδυο και εξάρες είτε ο παίκτης επιθυμεί να έλθουν ασσόδυο,είτε επιθυμεί να έλθουν εξάρες.
Με πιάσατε ρε κουφάλες τι θέλω να πώ,ή κουνάτε το κεφάλι κοροιδευτικά;

Μόνον τότε λοιπόν αποδεικνύουμε ότι η τύχη είναι πράγματι τύχη και όχι κρυμμένη σκοπιμότητα που καθοδηγείται από μιά ανώτερη βούληση,όταν μόνο τότε θα μπορούσε να παρει και τις δύο τιμές,οποιαδήποτε να είναι η θέλησή μας.

Όμως στα παραδείγματα που λές διανάθενα,ένα ζευγάρι (έστω και άν γνωρίστηκε τυχαία ) η απόφασή του θα το φέρει σε ένα και μοναδικό μελλοντικό συμβάν .
Να κάνει ένα παιδί άν αποφάσισε να θέλει ένα παιδί,ή να ρίξει ένα παιδί άν αποφάσισε να ρίξει ένα παιδί (το να μήν συλλάβει καθόλου η γυναίκα παιδί δέν θεωρείται συμβα΄ν και δέν έχει κανένα πρόσημο-είναι ουδέτερο).
Δέν παίζει δηλαδή η περίπτωση να θέλει ένα παιδί,αλλά να μήν κάνει και κυρίως δέν παίζει η περίπτωση να μήν θέλει ένα παιδί και να αποκτήσει ένα παιδί.
Βλέπουμε ότι ο παίκτης που δέν θέλει το ασσόδυο λοιπόν,αποκλείεται να το φέρει.
Έτσι λοιπόν βλέπουμε μιά σαφή σκοπιμότητα,αφού έχουμε μιά και μόνο τιμή σε κάθε δύναμη.

Το ίδιο και στην γυναίκα που είναι έγκυος,θέλει το παιδί αλλα το χάνει σε ατύχημα όπως μας λές.Και σε αυτή την περίπτωση η τύχη απλώς παίρνει μιά τιμή.Διότι από τις περιπτώσεις, η γυναίκα θέλει παιδί και το χάνει,η γυναίκα θέλει παιδί και δέν το χάνει,η γυναίκα δέν θέλει παιδί και δέν αποκτά και και η γυναίκα δέν θέλει παιδί και αποκτά,βλέπουμε πώς και η τρία περίπτωση αλλά κυρίως η τέσσερα δέν είναι δυνατόν να συμβεί,είτε γίνει ατύχημα είτε όχι.
Ο παίκτης λοιπόν,δέν έχει όλα τα νούμερα στα ζάρια του και έτσι δέν μπορούμε να μιλήσουμε για τύχη παρά για σκοπιμότητα.
Το ότι η γυναίκα ήθελε παιδί αλλά το έχασε σε ατύχημα,αυτό δέν είναι τύχη,αλλά συμβάν.
Συμβάν που μπορούμε να το εξηγήσουμε,άν μετρήσουμε όλες τις παραμέτρους που έφεραν αυτό το αποτέλεσμα (συνθήκες του ατύχηματος).
Διότι άν υποθέσουμε ότι έπεσε πάνω στην έγκυο γυναίκα ένα αυτοκίνητο που δέν του πιάσαν τα φρένα επειδή είχε παραμελήσει ο οδηγός του να αλλάξει τακάκια,τότε καθόλου τύχη δέν είναι αυτό.
Θα μου πείς βέβαια πώς δέν ειναι τυχαίο γεγονός από την πλευρά του οδηγού,αλλά από την πλευρά της γυναίκας θα πρέπει να είναι.
Αποκλείεται θα σου απαντήσει ο αλέξης,διότι η θέση παρατήρησης από μόνη της δέν μπορεί να ορίζει κάτι σάν τυχαίο ή μή τυχαίο.Το τυχαίο θα πρέπει να είναι τυχαίο,από όποια γωνιά και άν το δούμε.
Ακόμη και στατιστικά,θα μπορούσαμε ωραία να αποδείξουμε πώς αυτό που συνέβη στην γυναίκα δέν είναι τυχαίο,παρά απόλυτα μετρήσιμο και ερμηνεύσιμο.
Η λανθασμένη μας αυτή αντίληψη,στο να εκλαμβάνουμε σάν τυχαίο κάτι που δέν είναι,ωφείλεται στο ότι μπερδεύουμε τα τυχαία συμβα΄ντα με τα ακούσια(αθέλητα) συμβάντα.
Όταν δηλαδή δέν μπορούμε σε κάποιον να καταλογίσουμε ούτε ευθύνη,αλλά και ούτε ανευθυνότητα για κάποια πράξη,τότε αυτή την πράξη την θεωρούμε τυχαία,συγκρίνοντας όμως ανόμοια μεγέθη.
Το πρόβλημα όμως αυτό της αντίληψής μας υπάρχει διότι ερχόμαστε αντιμέτωποι με τέσσερεις παράγοντες (δύο δυνάμεις και δύο αποτελέσματα),ενώ το μυαλό μας μπορεί να αντιληφθεί μόνο τρείς παράγοντες (δυό δυνάμεις και ένα αποτέλεσμα,ή μιά δύναμη και δύο αποτελέσματα).
Πρόβλημα και αυτό τετραδιάστατο όπως καταλάβατε.



Και συνεχίζεις:
Εκείνο που κατά τη γνώμη μου, έχει περισσότερο βάρος στην εκδοχή σου άσπικ, είναι το ΓΙΑΤΙ οι γιατροί αποφάσισαν κόντρα στη θέληση της γυναίκας και αν πράγματι αυτή τους η απόφαση θέτει τέτοιο θέμα.

Αυτό το « γιατί» λοιπόν που θα απαντούσε πιθανώς σε αυτό το προβληματισμό, το αντιπαρέρχεσαι βιαστικά λέγοντας:

«παρόλαυτά αποφασίζεται από τους γιατρούς να κρατηθεί σε μιά τέτοια κατάσταση πρός χάρην του μωρού ελπίζοντας να τα βγάλει πέρα σε μιά τέτοια ακραία κυοφορία»

(όπως δεν εξηγείς και γιατί είναι «αυτονόητο» να προσπαθήσουν να σώσουν το μωρό ακόμα και αν γνώριζαν τη θέλησή της )



Εδώ δέν έχω να απαντήσω πολλά.
Είναι αυτονόητο,επειδή είναι αυτονόητο και τα αυτονόητα δέν πρέπει να τα εξηγούμε,γιατί τοτε δέν θα μας μείνει χρόνος να εξηγήσουμε τα ακατανόητα.
Ποιός γιατρός δέν θα προσπαθούσε να σώσει ένα έμβρυο όταν η μάνα του χαροπάλευε;
Είναι αυτονόητο πώς να το κάνουμε.



Και συνεχίζεις:
κι έτσι περνάς στο ερώτημά σου:

«γιατι η απόφαση είναι έγκυρη και σεβαστή σε κάποιον που είναι υγιής ( εν προκειμένω, η πιπίτσα πριν το ατύχημα) και όχι και σε κάποιον που βρίσκεται στην εντατική ετοιμοθάνατος; ( η πιπίτσα σε αφασία)»

που νομίζω, δε θα ετίθετο καν αν είχες απαντήσει σε αυτό το πρώτο Γιατί.



Διότι άσπικ, το γεγονός ότι έχουμε την απόφαση της εγκύου πριν το ατύχημα και εν όσω καταλάβαινε, να μη κρατήσει το μωρό, ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει αναγκαστικά να γίνει άμβλωση. Διότι η έγκυος δεν ήθελε το παιδί εφ όσον αυτή ζούσε.

Τώρα όμως η κατάσταση διαμορφώνεται ως εξής:

Αν επιζήσει η γυναίκα μόνο, τίποτα δεν θα είναι κόντρα στη θέλησή της αφού το έμβρυο θα έχει πεθάνει.
Αν επιζήσει το έμβρυο μόνο, δεν θα υπάρχει η θέληση της γυναίκας πλέον


Έτσι και στις 2 περιπτώσεις δεν τίθεται το δεύτερό σου ερώτημα.

Αρα οι γιατροί σωστά δεν προχωρούν σε άμβλωση, όχι επειδή «ελπίζουν» όπως λες, να τα βγάλει το έμβρυο πέρα σε μια τόσο ιδιαίτερη κυοφορία. Ούτε βέβαια βασίζονται στο παράγοντα τύχη αλλά στα απλά μαθηματικά, το νόμο των πιθανοτήτων.

Διότι αν εξετάσουνε τις πιθανότητες βλέπουμε ότι είναι 50%- 50%.
Ενας από τους 2 θα πεθάνει.

Τώρα βέβαια θα μου πεις ότι άμα επιζήσουν και οι 2, η γυναίκα θα βρεθεί με ένα παιδί που δεν θέλει. Αλλά άσπικ, δεν είναι δυνατό να κάνουμε άμβλωση, τη στιγμή που ο θάνατος της γυναίκας ΔΕΝ είναι δεδομένος.

Αν πεθάνει η γυναίκα βέβαια θα συμπαρασύρει στο θάνατο το παιδί.
Αλλά δε θα θανατώσουμε το παιδί χωρίς να ξέρουμε τι θα γίνει.
Γιατί τότε θα έχουμε 2 νεκρούς, τη στιγμή που θα μπορούσαμε να έχουμε έναν.
Αρα εδώ έχουμε το δικαίωμα της ζωής τλχ ενός εκ των δυο.
Και αυτός που θα αποφασίσει θα είναι η φύση. Η κράση του καθενός εκ των δυο Και όχι η επιστήμη. Αυτή απλά εδώ υποβοηθά τη ζωή. Και όχι το θάνατο όπως στη περίπτωση της ευθανασίας.

( και στην ίδια τη γυναίκα αν επιζήσουν και οι 2 τελικά, αυτό θα πουν οι γιατροί, ότι δηλαδή δεν ήταν δυνατό να αφαιρέσουμε το έμβρυο χωρίς να ξέρουμε αν θα ζούσες τελικά και δε νομίζω ότι θα μπορούσε να πει κάτι...γιατί θα ήταν σα να ζητούσε να γίνει αυτό το έθιμο ορισμένων φυλών που όταν πεθαίνει ο άνδρας βάζουν μαζί και τη σύζυγο καταπατώντας έτσι το δικό της δικαίωμά στη ζωή)



Εδώ διανάθενα δέν μπορώ να σε καταλάβω με τίποτα.
Από που συμπέρανες εσύ,ότι οι γιατροί θα έκαναν άμβλωση σε μιά κλινικά νεκρή γυναίκα;
Αυτό και άν ήταν παράλογο.
Θυμίζει καφκα όπου μέσα στην δίνη της γραφειοκρατίας,έχει αναστραφεί το αίτιο και το αιτιατό.
Οι γιατροί δέν κάνουν καμμιά επέμβαση.Απλώς επιλεγουν να κρατήσουν στην ζ ωή με τα μηχανήματα μιά γυναίκα κλινικά νεκρή που υπό άλλες συνθήκες θα την ξεσωλήνωναν,ελπίζοντας πώς θα σωθεί το μωρό (δέν πιστεύω βέβαια όπως σωστα λέει ο φίλ τεχνικά να μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο).
Οπότε και στα παρακάτω που λές δέν μπορώ να απαντήσω,διότι έχεις ξεκινήσει από λάθος βάση.



Και παρακάτω λες:
Οπότε άσπικ, το ερώτημά σου

«Ποιά είναι τα διαχωριστικά όρια στην νομική πολιτική υπόσταση των ανθρώπων’;

μάλλον είναι άτοπο, τλχ στη συγκεκριμένη ιστορία που σκάρωσες.

Διότι δε τίθεται νομικό θέμα ΕΔΩ αφού ο νόμος των πιθανοτήτων τεκμηριώνει δικαίωμα ζωής σε έναν εκ των δυο.



Γι αυτό εξ άλλου και ο νόμος επιτρέπει την άμβλωση, όταν κινδυνεύει η υγεία της μητέρας

Στο παρελθόν, όταν οι γέννα ήταν πολύ πιο επικίνδυνο πράγμα απ ότι σήμερα, συχνά ετίθετο αυτό το ερώτημα από το γιατρό στον πατέρα: το παιδί ή τη μάνα;

Εδώ είναι τα δύσκολα......τα πολύ δύσκολα γιατί εδώ κάποιος πρέπει οπωσδήποτε να πεθάνει! Και δεν αποφασίζει η φύση αλλά ένας άνθρωπος.....


Και συνεχίζοντας από λάθος βάση,ερμηνεύεις κάτι άλλο από αυτό που ήθελα να πώ.
Διότι την νομική υπόσταση της γυναίκας,δέν την βάζω σε σχέση με ποιό από τα δύο πλάσματα θα επιλέξουν να σώσουν οι γιατροί (κάτι τέτοιο δέν υφίσταται κάν),αλλά σε σχέση με τα όρια στα οποία μιά δικαιωματική επιλογή μας παύει να είναι σεβαστή και εφαρμόσιμη.
Διότι η γυναίκα είχε επιλεξει να ρίξει το παιδί όταν ήταν υγιής,παρόλαυτά τώρα και ζωντανή ακόμη βέβαια,η επιλογή της αυτή παραμερίζεται.
Μέχρι ποιό όριο λοιπόν η βιολογική μας ακεραιότητα συμβαδίζει με την νομική μας και πολιτική μας τέτοια ακεραιότητα;
Και πέρα από αυτό,βασικά γεννάται το ερώτημα,γιατί αυτό που θεωρούν αυτονόητο οι γιατροί,που θεωρούν αυτονόητο και οι κοινωνίες μας,το δικαίωμα της ζωής δηλαδή και την υπεράσπισή της,παρόλαυτά αυτή περιορίζεται αποκλειστικά στην απλή επιλογή μιάς γυναίκας;
Πώς είναι δυνατόν να θεοποιούμε τόσο αυτή την γυναίκα δηλαδή,που να τις δίνουμε το δικαίωμα να παίρνει τέτοιες τρομερές αποφάσεις,όταν αυτή η γυναίκα δέν είναι ο δημιουργός αυτής της ίδιας της ζωής;
Και ουσιαστικά και μάλλον ασυνείδητα βέβαια,αυτό ήθελα να θίξω με την ιστορία της πιπίτσας.Ότι δηλαδή,θα είχε αυτή η γυναίκα,η πιπίτσα όντως εξουσία να επιλέξει άν θα ρίξει ή όχι το παιδί,μόνο άν ήταν η ίδια δημιουργός συνθήκη αυτής της ζωής.
Η τραγική όμως κατάσταση που περιήλθε η πιπίτσα και μπορεί να περιέλθει ο καθένας μας,μαρτυρά το αντίθετο.
Εδώ όμως στην πραγματικότητα η βαθύτερη ουσία του πράγματος είναι ότι έχουμε να κάνουμε μέ μιά διαπροσωπική σχέση,γονιού- παιδιού,όπου οι γιατροί (κοινωνία)καλειται να τοποθετηθεί δικαιώνοντας την πιό ισχυρή πλευρά κάθε φορά.
Διότι την ίδια περίπτωση της πιπίτσας βιώνουμε όλοι μας,άλλοτε σάν γονείς και άλλοτε σάν παιδιά,όπου τρομερές τερατώδεις αρνήσεις χαρακτηρίζονται αγάπη και όπου ο θάνατος χαρακτηρίζεται ζωή.
Πρίν λιγο καιρό είχα διαβάσει σε ένα ένθετο μιά κριτική για ένα βιβλίο ενός καινούργιου συγγραφέα (νομίζω μερώ τον έλεγαν) που προκάλεσε σάλο όταν κυκλοφόρησε στην γαλλία.
Εκτός των άλλων,ο συγγραφέας ανέφερε για τον θάνατο των γονιών του ήρωα,πώς παρόλη την φαινομενική θλίψη του,βαθειά μέσα του φώναζε χαρουμενος:< επιτέλους διακοπές>.
Έ;
Κάτι τόσο απλό που όλοι μας θέλουμε να πούμε,παρόλαυτά δέν τολμάμε να το ξεστομίσουμε κάν,ούτε κάν να το ανιχνεύσουμε εκεί βαθειά μέσα μας που το χουμε κρυμμένο.
Διότι άν το πούμε και αυτό,τότε οι συμβάσεις αρχίζουν και ακυρώνονται,ο πολιτισμός μας καταρέει,γεφύρια πίσω μας γκρεμίζονται και ούτε ο σαββόπουλος κάν θα είναι εκεί να μας θυμίζει τις μέρες τις παλιές.
Και μετά θα ακολουθησει το εφιαλτικό ερώτημα.
Τι είναι οι αξίες μας,τι είναι η συνείδησή μας,τι είναι οι νόμοι μας,η ηθική μας και τα συναισθήματα μας,τι είναι όλα αυτά και τι είναι ολάκερη η ζωή μας άν όχι μιά απλή ζαριά;
Απλώς κάποιοι θα μας πεί ο αλέξης,κλέβουν στα ζάρια.
Και ρίχνω ζάρια



















και ρίχνω ζάρια



























και ρίχνω ζάρια....
είδατε;
Βγήκα άκυρος,γιατί τα έριξα με δύναμη και πετάχτηκαν έξω απο το τραπέζι,στο πάτωμα.
Εσείς θα συνεχίζετε να παίζετε κανονικά;
Τι θα κάνετε όταν τελειώσει η παρτίδα;

(τόσες φορές σας έχω ρωτήσει πώς μπορούμε να κάνουμε πάνω από ένα κουότ σε ένα κείμενο και ακόμη να μου πείτε.
Τι μυστικοπαθή κωλόπαιδα που είσαστε πιά!! ).
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

πάλι με πρόλαβε γαμώτη μου

Δημοσίευσηαπό de bording morning » Παρ Δεκ 02, 2005 5:06 pm

Βρε κουτά, βρε κούτου κούτου κουτουκουτάκια
τάκια τάκια τααααα
ταραρα ρααααα
ταραμ ταραμ ραααααααααμ
τιριμ τιριμ τοοοοοοοοοομ
τιριριμ τιριριροοοοοοοοοοοομ.
Εντάξει κολλητήρι σταμάτα τώρα μη μας ξεχαρβαλωθείς κι εσύ.

Το λοιπόν καλά τα λέτε για την πιπίτσα, δε λέω, αλλά ξεχνάτε ότι αυτή μπορεί να σας πρόλαβε κι εσάς και τους γιατρούς και το παιδί και κυρίως την τύχη και να προέβλεψε όλα αυτά που λέτε και με το που έμεινε έγγυος να πήγε στο συμβολαιογράφο να φτιάξει μια καθόλα νόμιμη και με υπογραφές και σφραγίδες διαθήκη αυτοδιαχείρισης του εαυτού της, την οποία κουβαλάει μαζί της (μέσα στο σουτιέν της συγκεκριμένα) για κάθε ενδεχόμενο και η οποία λέει ξεκάθαρα και αναλυτικά πως ό,τι κι αν της συμβεί πρέπει και να πεθάνει και να ρίξει το παιδί, εξασφαλίζοντας έτσι την αυτονομία και ελευθερία της στη ζωή και στο θάνατο, στο σώμα και στο πνεύμα κτλ κτλ.

Γιατί... μια μέρα η πιπίτσα αποπειράται να αυτοκτονήσει. Χλαπακιάζει λοιπόν τρία κουτιά με παναντόλ που τα πέρασε για υπνοσεντόν γιατί δεν ξέρει και να διαβάζει αγγλικά και έτσι δεν τα καταφέρνει να πεθάνει. Πάει στην κάβα λοιπόν να πάρει μια βοτκα να πιεί να ξεχάσει την ντροπή και να σκεφτεί καμιά καλύτερη ιδέα για μια πιο πετυχημένη αυτοκτονία. Την ώρα που περνά απέναντι το δρόμο, ένα αυτοκίνητο πέφτει πάνω της. Ελαφρώς τραυματισμένη σηκώνεται και συνεχίζει το δρόμο της. Πιάνει όμως μπόρα κι ένας κεραυνός τη χτυπάει. Αυτή μισοζαλισμένη στραβωπατώντας προχωρεί σταθερά προς την απέναντι πλευρά του δρόμου. Πέφτει όμως στον υπόνομο. Ένας άνθρωπος τη βγάζει και την πάει απέναντι στο πεζούλι να καθήσει. Εκεί που κάθεται πέφτει μια γλάστρα στο κεφάλι της αλλά και το μπαλκόνι ολόκληρο του πρώτου ορόφου. Αυτή ζωντανή σηκώνεται και περπατάει. Όταν τελικά φτάνει ένα βήμα πριν την κάβα γλυστράει και σπάει το πόδι της. Στα καπάκια ένας σκύλος λυσσασμένος τη δαγκώνει όπως και όλους όσους πάνε να τη βοηθήσουν οι οποίοι όμως πεθάνουν επί τόπου γιατί εντελώς συμπτωματικά είναι όλοι αλλεργικοί στην λύσσα (ένας μάλιστα πεθαίνει πρωτού τον δαγκώσει ο σκύλος για λόγους που παραμένουν άγνωστοι). Έρχεται ο κινγκ κονγκ ο ίδιος αυτοπροσώπως και τρώει το σκύλο και μερικά θύματά του. Ένας ελεύθερος σκοπευτής που βρισκόταν εκεί για άλλο λόγο βλέπει το συμβάν και τον σκοτώνει. Καταλάθος πυροβολεί και την έγγυο πολύ κοντά στην καρδιά. Αυτή πεσμένη χάμω βαριαστενάζοντας, ναι, ζει ακόμα. Έρχεται το ασθενοφόρο του εκαβ που χει καλέσει ο περιπτεράς και την παίρνει. Στο δρόμο βρίσκει έναν άντρα παραμελλημένο θύμα αυτοκινητιστικού, κάνει στάση, κατεβαίνει ο νοσοκόμος, τον βάζει μέσα δίπλα στην μισοπεθαμένη αλλά κυρίως μισοζωντανή έγγυο και συνεχίζει την πορεία προς το νοσοκομείο. Ο νέος ασθενής ανοίγει τα μάτια και κοιτάζει τη συνασθενή του. Αναγνωρίζει τότε τη χαμένη για χρόνια αδερφή του που χε κλεφτεί απ’ το χωριό μ’ έναν τσέλιγκα κι ήρθαν να ζήσουν στην αθήνα να μην τους βρει ο πατέρας της που ήταν και ο μπάτσος του χωριού. Ο αδερφός από τη μεγάλη συγκίνηση δεν αντέχει, είχε κι ευαίσθητη καρδιά από μικρός. Πεθαίνει με ένα ήρεμο χαμόγελο στα χείλη. Η δικιά μας δεν έχει καταλάβει τι παίζει και ποιός είναι αυτός που χει δίπλα της μιας και της σπάσανε τα γυαλιά την ώρα που πεσε το μπαλκόνι πάνω της. Ε με εφτα βαθμούς μυωπία τι να δει η καημένη. Εμείς όμως που ακόμα φοράμε τα γυαλιά μας βλέπουμε... ένα δάκρυ να κυλάει απ’ το δεξί της μάτι...ίσως από ένστικτο... ίσως απ’ τον πόνο... ποιός ξέρει....Την ώρα λοιπόν που φτάνει το ασθενοφόρο στο νοσοκομείο, ακριβώς μπροστά στην είσοδο τρακάρει με ένα άλλο ασθενοφόρο. Εκεί, μέσα από τα συντρίμια του αυτοκινήτου κι ενώ οδηγός και νοσοκόμος σκοτώνονται ακαριαία, η γυναίκα βλέπει ένα φως να την καλεί, θυμάται ότι σε μια εκπομπή στην τηλεόραση είχε ακούσει προς πριν το θάνατο ο άνθρωπος βλέπει μια λάμψη, ατάραχη βγάζει από την τσέπη τα γυαλιά ηλίου(τα οποία είναι ταυτόχρονα και μυωπίας, τα χε αγοράσει όταν πρωτοήρθε στην πρωτεύουσα) να απολαύσει καλύτερα το θέαμα. Αντί για τον άγιο πέτρο όμως αναγνωρίζει δίπλα το νεκρό της αδερφό και σοκαρισμένη βγάζοντας μια κραυγή πέφτει σε κώμα.

Για να μην τα πολυλογώ, έρχονται νοσοκόμοι και γιατροί, περιμαζεύουν τα θύματα του τροχαίου μαζί με τη φίλη μας. Ψάχνοντας τα ρούχα της για ταυτότητες κτλ βρίσκουν το συμβόλαιο αυτοδιαχείρισης. Πρέπει λοιπόν σύμφωνα με την επιθυμία της να την αφήσουν να πεθάνει μαζί με το έμβρυο, θα ταν όμως αρκετά σκληρό αφού υπάρχουν ακόμα ελπίδες να σωθεί. Τη στιγμή που σκέφτονται τι απόφαση πρέπει να πάρουν, ο σκηνοθέτης μαθαίνει από τον μπούμαν ότι η γκόμενά του, η ηθοποιός που έκανε την έγγυο, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων κουτουπωνότανε μ’ αυτόν που έπαιζε τον κινγκ κονγκ. Τα παίρνει στο κρανίο, ρίχνει μια ξεγυρισμένη σφαλιάρα στη γκόμενα αποκαλώντας την «πουτάνα» (εκείνη τη μέρα δεν είχε γυρίσματα ο κινγκ κονγκ αλλιώς θα του δειχνε κι αυτουνού) και παρατάει την ταινία στη μέση, γράφωντας στ’ αρχίδια του τους πάντες, αφήνοντας τους υπόλοιπους συντελεστές σύξυλους και άνεργους κλείνοντάς τους και το μάτι κάπως έτσι :wink:


Αφήνοντας τους άλλους στον πόνο τους, μην μπαίνουμε πολύ στα προσωπικά τους δεν είναι σωστό, να κλείσω κι εγώ το μάτι μου :wink: στο σκιάχτρο που ναι θυμωμένο και σιωπηλό, να το καλοπιάσω, να μην μου κρατάει άλλο μούτρα.
Να κλείσω το μάτι :wink: και στη διανάθενα που παρεξηγήθηκε κι αυτή αλλά ξέρει επίσης πόσο εκτιμώ όσα μας λέει ακόμα κι αν δεν συμφωνώ και καμιά φορά την ειρωνεύομαι λίγο παραπάνω και κάπως άγαρμπα μπορώ να πω.
Να το κλείσω :wink: και στο χαμίνι μας που παίζει τάβλι με το φίλο μας τον φίλκουντ που ναι εξαιρετικό παιδί πρέπει να πω (αν και κομμουνιστής βέβαια) και του αξίζει να έχει ένα καλό αντίπαλο στο τάβλι σαν το χαμίνι.
Ε να το κλείσω και στους υπόλοιπους συμφορουμιστές μου έτσι γενικά και αόριστα :wink: :wink: :wink: , να μην έχουν παράπονο και με το ελάχιστο σάλιο που μου χει μείνει και αφού κλείσω πάλι το μάτι πολύ πονηρά :wink: να φτύσω κι εγω με τη σειρά μου το θείο που τον πιάσαν τα παράπονα τις προάλλες λες και τον πήρανε τα χρόνια ενώ γνωρίζει πολύ καλά ότι όλοι τον αγαπάμε για τη φρεσκάδα με την οποία διαποτίζει αυτό το χώρο και ότι χωρίς αυτόν θα είμασταν λειψοί και να του πω πως δεν ξεχνώ ότι πρώτη φορά αυτός με πήγε στα μπουρδέλα να γαμήσω και μου δίνει και χαρτζιλίκι τα σαββατοκύριακα να κάνω κλάμπιγκ στο ψυρρή και να κερνάω και καμιά γκόμενα.

Σας φιλώ συγκινημένος,

λέο μπουσκάλια
de bording morning
super member
 
Δημοσιεύσεις: 295
Εγγραφή: Πέμ Οκτ 07, 2004 11:44 am

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Παρ Δεκ 02, 2005 5:44 pm

Οκ, Μπάμπης, τα κατάφερες. Κι έχεις και δίκιο. Εγώ σε καμιά περίπτωση δε μπορώ να σου παραβγώ στο λόγο. Έχεις πολύ γνώση και μεγαλύτερη φαντασία από μένα. Φαντάσου να είχα κι εγώ τη γνώση σου. Θα σε είχα εξαφανίσει, αλλά εμένα ο λόγος μου, ιδιότυπος μεν, ανίσχυρος δε. Και για να είμαι και ειλικρινής, με κούρασα με τόσο παρλαπιπί. Δε μου πάει ρε μεγάλε. ʼντε, καλή συνέχεια σε σένα, στον ανηψιό σου, στα ωραία που λέτε και στις πάμπολλες μαλακίες που λέτε επίσης. Κι αυτό δε το λέω μόνο για σένα, αλλά και για όσους γράφουν μαλακίες αλλά δε θα το παραδεχτούν ποτέ. ʼλλωστε, είπαμε, ξέρεις πολύ καλά που μειονεκτώ. Διότι πιάνω πουλιά στον αέρα μεν, εντοπίζω τις μαλακίες σου, αλλά δυστυχώς δε μπορώ, με το λόγο μου, να τις καταρρίψω. Ίσως κιόλα με τον τρόπο σου, να με προτρέπεις να ασχοληθώ μόνο με τα αγαπημένα και προσφιλή μου θέματα. Επιμένω πως δεν έχεις άδικο. Έκαστος στο είδος του. Όσο για τις ιδέες που καίγονται όμορφα, εκεί θα καίω κι εγώ τις δικές μου. Αργά και βασανιστικά. Όσο για σπόρους, φύτεψε όσους επιθυμείς. Να ξέρεις μόνο, πως το συναίσθημα που έχω εγώ όταν γράφω τα στιχάκια μου, εσύ δε θα το νιώσεις ποτέ. Όπως εγώ ποτέ δε θα φτάσω στα δικά σου επίπεδα.
Και ξέρεις και κάτι άλλο Μπάμπης; Ναι, μ' αρέσει να το παίζω θύμα. Γιατί υπήρξα θύμα ίσως λίγο περισσότερο απ' τους άλλους. Γιατί μου πάει. Γιατί αν δεν ήμουν, δε θα έγραφα. Γιατί γουστάρω να μείνω στην αφάνεια και μια μέρα να λένε 'έγραφε καλά'. Γουστάρεις Μπάμπης; Βγάζω την εγωπάθειά μου στη φόρα τώρα. Αλλά μου αξίζει ρε παλιοπαπάρα αυτή η εγωπάθεια. Και το ξέρεις και αυτό.
Γι' αυτό κάψτες εσύ όπως ξέρεις, κι εγώ όπως ξέρω. Έτσι όπως με έκαψαν κι αυτές.

Καλές γιορτές και καλή χρονιά σε όλους. Από τώρα. Ναι.
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Παρ Δεκ 02, 2005 6:13 pm

(...κοίτα να δεις πουτάνα τύχη..)
(τζάμπα βαράμε τόσο καιρό τα πλήκτρα)

αναταραχή στους καλλιτεχνικούς κύκλους

Νέο αστέρι ανέτειλλε στο λίκνο νέων καλλιτεχνών του εμισσός (και ξερός)
Με τελευταίο του δημιουργημα
"Μάνα γιατί δε με γέννησες"
τοποθετήθηκε στο Πάνθεον των μεγάλων συγγραφέων/σεναριογράφων
αγκαζέ με τον Φώσκολο..



και το μόνο που απομένει είναι να πω:




ΦΤΟΥ ΣΟΥ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ ΜΠΟΡΝΤΕΛ




υγ.Μη μου κλείνεις το μάτι πονηρά ρε παλιόπαιδο..



με κολάζεις
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό aspic » Παρ Δεκ 02, 2005 9:06 pm

Μπράβο κολλητηράκι.
Όπως βλέπω την έχεις καταβρεί και αυτό το χρωστάς στον καλο σου τον φίλο τον άσπικ.
ʼντε μόνο εγώ σε ξέρω και σε φροντίζω εδω μέσα πιά.

Και εσύ ρε με τα μπουκάλια,θα αφήσεις τα γλυκανάλατα να πιάσεις δουλειά επιτέλους;
ʼντε έχουμε αιτήματα να διεκδικήσουμε.
Εκτός απο τις θυρίδες και τα άλλα,διαβάζοντας τώρα και τα χριστουγεννιάτικα της διανάθενας θυμήθηκα πώς έχω ξεχάσει και το θέμα των γκέστ.
Οι άλλοι φαίνεται πώς ξεχάσανε να το θυμηθούνε.
Τι θα γίνει με αυτή την περίπτωση;
Δέν μπορεί να λειτουργήσει ο χώρος ωραία και αυθεντικά με ζωντάνια και χαρά, χωρίς γκέστ.
Που είναι οι γκέστ;
Τι θα γίνουμε χωρίς γκέστ;
Έχουμε τόσα πρόσωπα μέσα μας να βγάλουμε που ασφυκτιούν.
Θα σκάσουμε πιά.
Φέρτε τους γκέστ.
Τους γκέστ.






























Τους γκέστ ρε παιδιά.
Τους γκέστ.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron