ανθρώπινες σχέσεις

ξέρετε τίποτα για το ''ευ θνήσκειν'' ?

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Παρ Δεκ 02, 2005 11:30 pm

Ασπικ, το ξαναδηλώνω ότι η ιστορία σου ήταν πολύ καλή διότι έβαλε μέσα το παράγοντα τύχη που έλλειπε από τις προηγούμενες. Το ατύχημα, άσχετα από το τι εννοούσες εσύ και τι κατάλαβα εγώ, εισάγει το τραγικό στοιχείο, αυτό που λέμε ειρωνεία της τύχης φωτίζοντας μια άλλη διάσταση των πραγμάτων: το σαρκαστικό γέλιο των θεών που χαιδεύουν χαιρέκακα τον άνθρωπο και τον βάζουν να βουρλίζεται και αυτός και οι «ειδικοί» - που καλούνται να διευθετήσουν πλέον και όχι να επιλύσουν επί της ουσίας- γύρω από αυτό που οι αρχαίοι αποκαλούσαν ύβρη.

( βλέπεις λοιπόν ότι μια ιστορία άσχετα από τι ανάγνωση κάνει ο καθένας, έχει ζουμί και οι αναγνώστες τη ρουφούν μπήγοντας μέσα ο καθένας το καλαμάκι του)

Ετσι λοιπόν, δεν έχει σημασία από πού πιάστηκα εγώ ούτε τι ακριβώς εννόησα από την ιστορία σου αλλά τι κατεύθυνση πήρε ο νους μου και τι ερωτηματικά δημιουργήθηκαν και πόσες πόρτες άνοιξαν ώστε να φωτισθεί καλύτερα το θέμα.

Διότι διαβάζοντας την δευτερολογία σου, βλέπω ότι η σκέψη μας προσκρούει πάνω στο ίδιο ερωτηματικό που απλά εμφανίζεται από διαφορετικό δρόμο.

Διότι όταν λες ότι ο ρόλος των γιατρών περιορίζεται στο να « δικαιώσει την πιο ισχυρή πλευρά», στην ουσία συμφωνείς με αυτό που είπα ότι οι γιατροί υπερασπίζονται τελικά το "δίκαιο" του ενός εκ των δύο. Είτε είναι η γυναίκα που θα της έκαναν την άμβλωση όσο ήταν υγιής ( αλλά τώρα όχι) είτε είναι το έμβρυο που το βοηθούν τώρα να ζήσει, αφού ο θάνατος της γυναίκας δεν είναι δεδομένος. Ετσι, δεν είναι;

Επομένως με το ατύχημα, εμφανίζεται πλέον καθαρά ότι δεν είναι η Ζωή σαν έννοια,που διαφεντεύει τα πράγματα αλλά διαμεσολαβητές που τώρα δυστυχώς είναι στην.....εντατική και δε μπορούν να την " χειριστούν" πλέον ( η γυναίκα που είναι τώρα εν αδυναμία να την « χειριστεί» και το έμβρυο που λόγω της φυσικής κατάστασης της μητέρας του εξαρτάται από αυτήν).

( βέβαια τώρα ξέρουμε και οι 2 ότι μια τέτοια περίπτωση – μάνα διασωληνωμένη- έμβρυο τόσο μικρό- δεν είναι πραγματική κατάσταση αλλά αυτό δεν μας επηρεάζει στο να προβληματιστούμε γύρω από μια τέτοια περίπτωση απίθανη εξ άλλου θα μπορούσε η μάνα να είναι σε άλλο μήνα και το παιδί βιώσιμο αλλά να είχαμε πάλι ατύχημα οπότε τα ερωτηματικά τα ίδια θα ήταν)

Οπότε, αυτοί οι καινούργιοι διαμεσολαβητές – η γυναίκα και το παιδί – προστίθενται στους « επίσημους» διαμεσολαβητές που είναι οι.....γιατροί.
Και απέναντι;
Απέναντι στέκει η ΙΔΙΑ η ζωή που είναι μια ανώτερη δύναμη (?) που γεννά τη ζωή.

Διότι αυτό εκφράζει νομίζω η παρακάτω προβληματική σου:

«Διότι την νομική υπόσταση της γυναίκας δεν την βάζω σε σχέση με ποιο από τα δύο πλάσματα θα επιλέξουν να σώσουν οι γιατροί αλλά σε σχέση με τα όρια στα οποία μια δικαιωματική επιλογή μας παύει να είναι σεβαστή και εφαρμόσιμη»

Διότι η γυναίκα είχε επιλέξει να ρίξει το παιδί όταν ήταν υγιής, παρόλο αυτά τώρα και ζωντανή ακόμη βέβαια, η επιλογή της αυτή παραμερίζεται.

«Μέχρι ποιο όριο λοιπόν η βιολογική μας ακεραιότητα συμβαδίζει με την νομική μας και πολιτική μας τέτοια ακεραιότητα»;


Θεωρείς δηλαδή νόμο, γιατρούς αλλά και εμάς όσο είμαστε υγιείς, συνενόχους σε μια ΠΑΡΑ ΦΥΣΗ κατάσταση: να έχουμε κάνει υπεξαίρεση ενός δικαιώματος που ανήκει σε άλλον

Πράγμα που εκφράζεις εδώ:

«Και πέρα από αυτό,βασικά γεννάται το ερώτημα,γιατί αυτό που θεωρούν αυτονόητο οι γιατροί, που θεωρούν αυτονόητο και οι κοινωνίες μας ,το δικαίωμα της ζωής δηλαδή και την υπεράσπισή της, παρόλαυτά αυτή περιορίζεται αποκλειστικά στην απλή επιλογή μιας γυναίκας;

Πώς είναι δυνατόν να θεοποιούμε τόσο αυτή την γυναίκα δηλαδή, που να τις δίνουμε το δικαίωμα να παίρνει τέτοιες τρομερές αποφάσεις ,όταν αυτή η γυναίκα δέν είναι ο δημιουργός αυτής της ίδιας της ζωής;

Και ουσιαστικά και μάλλον ασυνείδητα βέβαια,αυτό ήθελα να θίξω με την ιστορία της πιπίτσας.Ότι δηλαδή,θα είχε αυτή η γυναίκα,η πιπίτσα όντως εξουσία να επιλέξει άν θα ρίξει ή όχι το παιδί,μόνο άν ήταν η ίδια δημιουργός συνθήκη αυτής της ζωής.»


Σε αυτή τη προβληματική λοιπόν που « εμφανίζεται» τραγικά μέσα από ένα « ατύχημα» δε μπορώ να απαντήσω παρά αυτό που είπα: ότι είναι ο εγωισμός του ανθρώπου που θέλει να « ξεπεράσει» τη φύση. Η θεοποίησή του εν άλλοις που είπε και το χαμίνι.

Οταν βέβαια δεν υπάρχει το ατύχημα, το δικαίωμά μας φαντάζει αυτονόητο και είμαι από τους πρώτους που το στήριξα λέγοντας ότι ο δυτικός τρόπος ζωής όπου μας έχουν στριμώξει, δεν αφήνει περιθώρια να ακολουθούμε τις επιταγές της φύσης – ρε άσπικ κουνέλες θα γίνουμε; Μπα σε καλό σου!




Υγ για τα όσα έγραψες για τη τύχη θέλω κι άλλες επεξηγήσεις. Δε κατάλαβα τίποτις....
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Προηγούμενη

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 5 επισκέπτες

cron