ανθρώπινες σχέσεις

Έχετε χάσει ποτέ την αξιοπρέπειά σας;

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

Έχετε χάσει ποτέ την αξιοπρέπειά σας;

Δημοσίευσηαπό than sigma » Τετ Νοέμ 01, 2006 9:30 pm

Χάνεται έστω για λίγο; Αν χαθεί μια φορά τι γίνεται; Απλά αναρωτιέμαι αν έχει χάσει κάποιος την αξιοπρέπειά Ή έστω την "αξιοπρέπειά του; Πρακτικά κυρίως...
καλό ταξίδι αλέξη.
Άβαταρ μέλους
than sigma
Site Admin
 
Δημοσιεύσεις: 1015
Εγγραφή: Σάβ Νοέμ 30, 2002 9:05 pm
Τοποθεσία: Kalamata

Δημοσίευσηαπό Sodalis » Τετ Νοέμ 01, 2006 11:35 pm

.ψαχνω.ψαχνω Θ.
Less is morE
Sodalis
new member
 
Δημοσιεύσεις: 11
Εγγραφή: Κυρ Αύγ 06, 2006 4:00 pm

aksioprepia...

Δημοσίευσηαπό Toksotis » Τετ Νοέμ 22, 2006 4:57 pm

En exo leksiko mprosta mou gia na mporo na tin oriso...

Isos kapies fores aksizi na xathi i aksioprepia... ti enoo?

Aksioprepia, opos tin fantazome einai to pos oi ipolipoi vlepoun to diko sou prosopo mesa stin koinonia... Sigoura oloi den mporoun na se vlepoun sto psilotero skali. Kai an kapies fores elaxisti mporoun na se theoroun aksioprepi, tote exis xasi tin aksioprepi asou gia tosu ipolipous... gia sena omos? xanete i oxi?
O kosmos den allazi me kouventes, den allakse pote me prosefxes!
Άβαταρ μέλους
Toksotis
new member
 
Δημοσιεύσεις: 10
Εγγραφή: Δευτ Οκτ 02, 2006 1:30 am

Δημοσίευσηαπό ColdHardBitch » Τρί Νοέμ 28, 2006 9:14 pm

simfono me oti eipe o toksotis.
ti akrivos orizete san aksioprepeia? kai an gia mena aksioprepei simainei kati gia tous allous mporeis ayto na simainei to antitheto....
~Κάτω Τα Παγόνια~
ColdHardBitch
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 20
Εγγραφή: Πέμ Νοέμ 16, 2006 3:04 pm
Τοποθεσία: Koumasiland

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τετ Νοέμ 29, 2006 12:41 pm

αξιοπρέπεια.
να σας πω τι έζησα εγώ, μ' ένα μεγάλο εγώ τόοοοσο.
δλδ, για να νιώθεις ότι την έχεις χάσει, είναι γιατί είσαι εγωιστής και νομίζεις ότι την έχεις.
εγωιστικό συναίσθημα είναι.

να λοιπόν:
να φοράς τα καλά σου. να είσαι σαν όλους τους άλλους.
και ξαφνικά να καταρρέεις.
να γίνεσαι ένα σακούλι πατάτες. να μην μπορείς να κάνεις τίποτα. να μην μπορείς να κάνεις τίποτα απολύτως. ξαφνικά. το μόνο που μπορείς, να φωνάζεις. να μην μπορείς να κουνηθείς. και να μην έχεις ούτε τη δύναμη να ντραπείς.
πονάει πολύ.


από την πρώτη στιγμή το σκέφτηκα, όταν έβαλε ο θαν το τόπικ. όμως δεν τόλμαγα να το γράψω γιατί πονάει πολύ, κυρίως μετά. μετά ντρέπεσαι. και τότε τα χάνεις όλα. και μόλις τα χάσεις, καταλαβαίνεις πόσο παραχωρητικός πρέπει να είσαι, πόση συγγνώμη έχεις μέσα σου, και πρέπει να τη μοιραστείς και με άλλους. και μετά πάλι τα ξεχνάς όλα και γίνεσαι ξανά τόσο αγράμματος, τόσο άξεστος, όσο ήσουν πριν, έστω κι αν για κάμποσο είχες χάσει την αξιοπρέπειά σου, κι είχες καταλάβει την πραγματική σου διάσταση.
τη δίχω πρέπει διάστασή σου. την πραγματική, και γι' αυτό ανύπαρκτη, αξία σου.

τι πονάει πιο πολύ; η πραγματικότητα ή η ιδέα που έχουμε του εαυτού μας;
νομίζω το δεύτερο.
το πιο ύπουλο.
και το πιο φτηνό.

τελικά ο πόνος είναι πολύ ακριβό πράμα. δεν το πλησιάζεις εύκολα.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό trueseeker » Τετ Νοέμ 29, 2006 6:50 pm

Η γιαγιά μου έλεγε ότι στην εποχή της ήταν "ντροπή" μια γυναίκα να κυκλοφορεί χωρίς κάλτσες και να φαίνεται ο γυμνός αστράγαλός της. Ήταν αναξιοπρεπές …

Όσον αφορά, λοιπόν, την κοινωνική αξιοπρέπεια δεν έχει νόημα να συζητήσουμε, αφού είναι κάτι που αλλάζει τόσο με τα χρόνια όσο και με την κουλτούρα της κάθε κοινωνίας και αγγίζει (αν δεν ταυτίζεται με) τα όρια του τυπικού καθωσπρεπισμού.

Αυτό που έχει σημασία για μένα είναι η προσωπική μας αξιοπρέπεια, κατά πόσο δηλαδή εμείς οι ίδιοι στεκόμαστε στο ύψος των δικών μας "πρέπει" ή καλύτερα (επειδή κατά τη γνώμη μου τίποτα δεν πρέπει) των δικών μας αξιών.
Έχω την αίσθηση, ότι η αξιοπρέπεια αυτή δεν χάνεται. Ίσως κατά καιρούς να υπάρχει κοιλιά στην προσπάθεια να ακολουθήσει κανείς τις αξίες του, αρκεί όμως ότι οι αξίες αυτές είναι ζωντανές μέσα του. Το πρόβλημα υφίσταται όταν χάνονται οι αξίες ή ακόμα χειρότερα δεν υπάρχουν ή δεν υπήρξαν ποτέ.

Γι' αυτό ε δεν θεωρώ αναξιοπρέπεια τον πόνο, την σωματική αδυναμία, την αρρώστια. Είναι εντελώς διαφορετικό να μην έχεις τη δυνατότητα να συμπεριφέρεσαι όπως θέλεις, από το απλά να μη θέλεις ή να μην έχεις την επιλογή (λόγω έλλειψης προσωπικών αξιών) να θέλεις. Όσο για το εγωιστικό του θέματος, μου φαίνεται ότι μπερδεύεις την αξιοπρέπεια με την ματαιοδοξία. Η εικόνα που θέλουμε να έχουν οι άλλοι για εμάς (και που έχουμε κι εμείς κοιτώντας κατά την διάρκεια της πτήσης μας πάνω στο καλάμι) απέχει πολύ από αυτό που πραγματικά είμαστε και το οποίο ανακαλύπτουμε με οδυνηρό τρόπο μέσα από τη διαδικασία που περιγράφεις. Όμως όταν θέλουμε να φτάσουμε ως προσωπικότητες κάπου, τότε είναι εντελώς απαραίτητο να γνωρίζουμε που είμαστε, όσο κι αν πονάει αυτή η γνώση.


Υ.Γ. Αν απαντήσει κανείς ότι δεν έχει χάσει ποτέ την αξιοπρέπειά του, τότε απλά δεν έχει ερωτευτεί …
... παράλληλες πορείες που τις ενώνει μια σιωπή ...
Άβαταρ μέλους
trueseeker
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1380
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 13, 2003 9:42 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Τετ Νοέμ 29, 2006 8:38 pm

Γειά σου ρε κυρα εψιλονάρα,που τελικά μόνο εσύ κρατάς αξιοπρεπώς το νεκροταφείο εδώ μέσα.

Πάντως νομίζω πώς στην ωραία εξομολόγηση που έκανες,κάπου μπερδεύεις την χαμένη αξιοπρέπεια με την χαμένη ισχύ ενός ατόμου.
Διότι,όντως ένας πτωχεύσας άς πούμε,μπορεί να είναι παραχωρητικός τώρα με τους άλλους,αυτό όμως δέν σημαίνει πώς θα είναι και αναξιοπρεπής.
Ακόμη και τζάμια αυτοκινήτων μπορεί να πλένει κάποιος στα φανάρια και αυτό να το κάνει με αξιοπρέπεια.
Το στύλ του και την αξιοπρέπεια δέν τα χάνει ποτέ κάποιος.
Φτάνει να τα έχει βέβαια.

Και το ερώτημα είναι,πώς προκύπτουν αυτά στον άνθρωπο;
Τα φέρει εκ γεννετής;
Είναι θέμα παιδείας; θέμα χαρακτήρα; η κάποιο τέχνασμα κοινωνικής συμπεριφοράς ,όταν συνηδειτοποιεί το άτομο για πρώτη φορά πώς με την αξιοπρέπεια πετυχαίνει αυτά που θέλει (όπως κάποιος άλλος με τα ψέμματα,ή με την εργατικότητα και λοιπά και λοιπά);

Έτσι λοιπόν σωστά βάζεις το ερώτημα,άν είμαστε αυτό που είμαστε ή αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε.Συμφωνώ μαζί σου (ότι είμαστε η ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας),αλλά με εντυπωσιάζει ακόμη ότι αυτό που κατά καιρούς νομίζουμε ότι είμαστε,αυτό νομίζουν ότι είμαστε και οι άλλοι.
Και όλους τους ρόλους του τί είμαστε μπορούμε να παίζουμε πειστικά για τους άλλους,εκτός από αυτόν που πραγματικά είμαστε.Είναι ο μόνος ρόλος που ποτέ δέν μπορούμε να παίξουμε σωστά (επειδή δέν είναι ρόλος τελικά) και για αυτό προφανώς οι άλλοι ποτέ δέν ξέρουν τι είμαστε,αλλά και εμείς δέν γινόμαστε ποτέ πραγματικά αυτό που είμαστε.
Διότι τελικά είμαστε αυτό που υποκρινόμαστε και όχι αυτό που είμαστε.

Από όταν ήμουν μικρός όμως,γονείς,θείοι και λοιποί συγγενείς μου έλεγαν να μήν κάνω σαχλαμάρες,να μήν είμαι πολυλογάς,παρά να είμαι σοβαρός και αξιοπρεπής,με λίγα λόγια και καλά.
Έμαθα να παίζω τον ρόλο του σοβαρού λοιπόν.
Τι άλλο μπορούσα να κάνω;
Μόνο έτσι θα είχα εξασφαλισμένο το χαρτζιλίκι μου και την αποδοχή από το άμεσο περιβάλλον μου.
Βέβαια πολλές φορές ένοιωθα ότι πνίγομαι,ότι είμαι εγκλωβισμένος μέσα στον ευατό μου και άρχιζα τα τίκ,να κουνάω τη μύτη σάν κουνέλι,να χτυπάω τους ώμους σάν μητσοτάκης,και λοιπά και λοιπά,μέχρι που τα βλεπαν οι δικοί μου και μου λέγαν να σταματήσω αυτά τα καραγκιοζιλίκια και να είμαι σοβαρός και αξιοπρεπής.
Μα εγώ ήξερα πώς ακριβώς επειδή μου ζήταγαν να είμαι αξιοπρεπής για αυτό άθελά μου έκανα όλα αυτά τα καραγκιοζιλίκια.

Το πράγμα χειροτέρευε όλο και περισσότερο.Υπήρχαν φορές που με πιαναν όλα τα τίκ μαζί.Ταυτοχρόνως δηλαδή,τίναζα τους΄ωμους,πετάριζα τα μάτια,κούναγα την μύτη,έστριβα το κεφάλι,έτριζα τα δόντια,χτύπαγα τις αρθρώσεις και έτρωγα τα νύχια,κάνοντας τον πατέρα μου να μου φωνάζει εκνευρισμένος και να με απειλεί πώς άμα συνεχίσω θα μου τα κόψει μιά και καλή με την λουρίδα.
Και το βράδυ που ξάπλωνα να κοιμηθώ και επιτέλους χαλάρωνα, καθώς μου ποναγε όλο το σώμα απο τις νευρικές κινήσεις της μέρας,σκεφτόμουν ποσο άτυχο παιδάκι είμαι εγώ και με τιμωρεί έτσι ο θεός.Ένοιωθα σάν αυτά τα πεινασμενα και άρρωστα παιδιά στην αφρική.
Τόσο χάλια.
Τότε κατάλαβα ότι δέν είμαι εγώ,ούτε κάν αυτό που θέλουν οι άλλοι να είμαι.Στην πραγματικότητα είμαι η παραμόρφωση αυτών που θέλουν οι άλλοι να είμαι.


Με τον καιρό διαπίστωσα ότι είχα μπλέξει άσχημα,αλλά δέν ήξερα ακόμη τι πρέπει να κάνω.
Όταν πηγαίναμε επισκέψεις με τους γονείς μου,σε διάφορες γιορτές και λοιπές συγκεντρώσεις συγγενών και φίλων ,όλοι με κοιτάγαν με λύπη έτσι όπως κτυπιόμουνα.
<<Το πουλάκι μου,ακόμη να το ξεπεράσει>> λέγαν στην μητέρα μου.
Και βέβαια εγώ αισθανόμουν άσχημα και καθόμουν παράμερα στη γωνιά μου,χωρίς να μιλάω καθόλου.
Ώσπου μιά φορα σε μιά τέτοια επίσκεψη,ανακάλυψα ότι οι άλλοι απέφευγαν να με κοιτάνε,διότι φοβόντουσαν να μήν κολλήσουν και αυτοί τα τίκ μου.
Αυτό στην αρχή με έκανε να νοιώσω ακόμη πιο χάλια και να μαζευτώ ακόμη περισσότερο στη γωνιά.Γρήγορα όμως κατάλαβα πώς θα πρέπει να την πάω τώρα τη δουλειά και άρχισα να κοιτάω έντονα τους μεγάλους κάνοντας παράλληλα τις νευρικές μου κινήσεις.Και σιγά σιγά άρχισα να σηκώνομαι δήθεν για να πάρω νερό,δήθεν για να δώ διάφορα αντικείμενα στο σαλόνι,προσπαθώντας να τους κάνω να προσέξουν εμένα και τα τίκ μου.
Μιά φορά μίλαγε για ένα σοβαρό θέμα ο κύριος σάββας,ο καθόλα αξιοσέβαστος κύριος σάββας και εγώ που κατάλαβα πώς ει΄ναι επιρεπής στα τίκ,πήγα και έβαλα τα χέρια μου στο τραπεζάκι,ακούμπησα το κεφάλι μου πάνω τους όπως συνήθως κάνουν τα παιδιά,και τον κοίταγα κατευθείαν στα μάτια, δήθεν με μεγάλο ενδιαφέρον για αυτά που έλεγε.
Αρχισε να νοιώθει ενοχλημένος.Προσπαθουσε να μήν προσέχει τα τίκ μου,αλλά γρήγορα έκανε και αυτός μιά κίνηση στην μύτη που προσπάθησε να κρύψει με το χέρι του.
Απασχολημένος να προσπαθεί να ελέγξει τον εαυτό του,άρχισε να μπερδεύει τα λόγια του.Εγώ όχι μόνο συνέχιζα να κάνω τα τίκ μου σάν να μήν συμβαίνει τίποτα,αλλά πολλές φορές έκανα και επιπλέον τίκ επίτηδες.Οπωσδήποτε τους είχα χαλάσει την συζήτηση που είχε δώσει την θέση της τώρα σε διάφορους ντροπαλούς ήχους δυσφορίας έως και ένοχους ήχους σάν αυτούς τους πνιχτούς που προσπαθούμε να κρύψουμε το γέλιο μας, μέχρι που σύντομα ακούστηκε η βροντερή και βραχνή φωνή του πατέρα <<ρε κατσαπλιά πήγαινε να κάτσεις κάτω και άφησέ μας να συζητήσουμε>>.
Αυτό ήταν.
Είχε έλθει πιά και η επικύρωση.
Τώρα δέν είχα πάρει απλώς εκδίκηση,αλλά είχα δείξει πώς και η δική τους αξιοπρέπεια ήταν ευάλωτη.
Τώρα δέν ήμουν πλέον η παραμόρφωση αυτών που θέλαν να είμαι,αλλά η παραμόρφωση αυτών που δέν θέλαν να είναι οι ίδιοι.

Με τον καιρό μου φύγαν τα τίκ βέβαια (όχι απολυτα,μιάς και πάντα επιστρέφουν),αλλά πλέον είχα ανακαλύψει μιά καινούργια μέθοδο προσαρμογής ΄με τους άλλους (ένα καινούργιο όπλο ρε αδελφέ).
Τώρα όποτε έπρεπε να είμαι αξιοπρεπής,ευκολα χρησιμοποιούσα διάφορες γκριμάτσες και μορφασμούς τύπου τικ,για να κάνω ευάλωτη την αξιοπρέπεια των άλλων.
Το πρόβλημα όμως είναι και παραμένει,πώς ακόμη και τώρα,ποτέ δέν μπορώ να είμαι αξιοπρεπής όταν θέλω να είμαι αξιοπρεπής και καραγκιόζης όταν θέλω να είμαι καραγκιόζης.Πάντα είμαι αυτό που δέν θέλω να είμαι.
Έτσι τώρα μεγάλος πιά,όταν ξαπλώνω να κοιμηθώ και επιτέλους χαλαρώνω,και καθώς πονάει η ψυχή μου από όλες αυτές τις νευρικές συσπάσεις της,σκέφτομαι πόσο άτυχος είμαι και με τιμωρεί έτσι ο θεός.Νοιώθω ΄σαν αυτούς τους κούφιους πρωταγωνιστές στις σαπουνόπερες.
Τόσο χάλια.
Τώρα καταλαβαίνω,πώς δέν είμαι αυτό που θέλουν οι άλλοι,ούτε κάν η παραμόρφωση αυτών που θέλουν να είμαι.
Απλώς τώρα είμαι η παραμόρφωση αυτών που θέλω να είμαι εγώ.
















Παρηγοριέμαι όμως , γιατί τώρα ξέρω ότι και οι άλλοι,και εσείς,όταν ξαπλώνετε να κοιμηθείτε και χαλαρώνετε,το ίδιο χάλια είστε όταν και εσείς σκέφτεστε πώς είστε η παραμόρφωση του εαυτού σας.
Και το ερώτημα είναι:
Αξιοπρέπεια είναι να κρύβεις την παραμόρφωσή σου,ή η παραμόρφωσή σου να κρύβει εσένα;
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Πέμ Μάιος 03, 2007 2:04 pm

χάλια είναι.
έτσι νομίζω.
καλημέρα σας.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό aerasaeras » Πέμ Ιουν 19, 2008 3:58 pm

Και ειπε λοιπον ο σοφος κι ολο το θυμομαστε τελευταια, γιατι αραγε ?,
οτι ο ανθρωπος μπορει να ζησει κλεισμενος για χρονια με μια κατσαριδα σ'ενα μολις τετατραγωνικο μετρο.
ετσι ειπε αυτος
κι ετσι ειναι,
το δοκιμασα, μπορει να γινει
αλλα υπαρχει ενα προβλημα,
στο τελος η κατσαριδα παραμενει κατσαριδα
κι ο ανθρωπος μας...
ε αυτος απλα γινεται κι αυτος κατσαριδα
αληθεια
το δοκιμασα.
aerasaeras
 

Δημοσίευσηαπό epsilon » Πέμ Ιουν 19, 2008 4:35 pm

μετά το φως μπορεί να τον αλλάξει.
δοκίμασέ το.




την αγάπη μου
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Επόμενο

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 3 επισκέπτες

cron