ανθρώπινες σχέσεις

φιλοδοξολόγιον

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

φιλοδοξολόγιον

Δημοσίευσηαπό epsilon » Σάβ Δεκ 02, 2006 6:37 pm

είμαι όμορφη!
και μήπως νομίζετε ότι κάποιος είναι καλύτερος από μένα;
ε;
εσείς;
τι, εσείς!

χμ!
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό feelgood » Σάβ Δεκ 02, 2006 8:26 pm

κανένας και καμμία δεν είναι
ούτε καλύτερος ούτε πιο όμοφος από σένα!

Υπογραφή
----------------
ο καθρέφτης σου
...
Άβαταρ μέλους
feelgood
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 529
Εγγραφή: Τετ Ιούλ 21, 2004 11:46 am
Τοποθεσία: Athens

Δημοσίευσηαπό epsilon » Σάβ Δεκ 02, 2006 11:29 pm

σωστά!

γι'αυτό κι εγώ, επαναπαυμένη, θα αρχίσω να φτιάχνω δηλητήρια, διότι ναι μεν, εγώ είμαι η καλύτερη, αλλά μην έρθει και καμια χιονάτη...
πού ξέρεις...
φόβος και φιλοδοξία αρχίζουν από το ίδιο γράμμα.

φιλ, θα είσαι στο ραντεβού; ξέρεις εσύ!
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Δεκ 04, 2006 6:46 pm

θα ήθελα να είμουν τραγουδιστής!
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Δευτ Δεκ 04, 2006 8:35 pm

Θα ήθελα να ήμουνα
η Λαίδη κι ο Αλήτης,
θα ήθελα να ήμουνα
ένας μικρός κομήτης.
Να ήμουνα η Καρυδιά
που μένει στην αυλή μου,
να ήμουνα ο σκύλος μου
να κάνω έξω πιπί μου.
Να ήμουνα πεντάμορφη
κακιά κι αντροχωρίστρα,
ψηλή, ξανθιά κι ευάλωτη
με γκόμενους περίσσια.
Να είχα άντρα ταξιτζή,
γκόμενο τροχονόμο.
Να έγραφα ελύτικα
μήπως μου ανοίξεις δρόμο...

S(f)alento

Υ.Γ. Με όλη μου την αγάπη σε σας κα Έ. Από μια Τοσοδούλα που είχε όνειρο να γίνει η Ωραία Κοιμωμένη. Αν και θα συμβιβαζόμουν και με το πόδι της Σκλεναρίκοβος...

:D
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Δεκ 04, 2006 9:44 pm

αγαπημένη μου τοσοδούλα,
πόσο θα'θελα να μου χαρίσετε από τη χαριτωμένη, μόρτικη, αλήτικη, τσίφτικη, τοσοδούλικη λάμψη σας!
το μόνο σφαλέντο είναι η υπερβολικά μικρή (τοσοδούλικη) πίστη στον εαυτό σας...
κι όμως...
καταβάθος ξέρετε...

γιατί όλοι, την αλήθεια, την ξέρουμε, έστω όχι όλη...



θα 'θελα ναμουνα τραγουδιστής...



ο νταλάρας ας πούμε.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Δευτ Δεκ 04, 2006 10:54 pm

Στο πανάρχαιο ερώτημα της έψιλον, που ξεδιπλώνει το τριαδικό μυστήριο της ύπαρξης (εγώ,ο καθρέφτης και ο άλλος),έρχεται ο καπετάν σαχλαμάρας φίλης, σάν καθρέφτης,αλλά και σάν άλλος,να αμφισβητήσει την διαχρονία και ετσιθελικά να βάλει τέλος στην αφήγηση.
Κανένας και καμμία δέν είναι καλύτερος και πιο όμορφος από σένα,λέει ο φίλ στην έψιλον και κατεβάζει διακόπτες.
Ήλθε το τέλος του κόσμου;
Όχι.
Πάντα υπάρχει ελπίδα,για αυτό άς σκεφτούμε τα πράγματα πιο ψύχραιμα,πιο αισιόδοξα και άς δούμε το παραμύθι πιο σφαιρικά.
Πάνω οι διακόπτες.

Τι θα γινόταν λοιπόν άν ο καθρέφτης απαντούσε στην κακιά μάγισσα, όπως και ο φίλ στην έψιλον, πώς ήταν πιο όμορφη από την χιονάτη,γιατί όντως θα ήταν πιο όμορφη απο την χιονάτη;
Δέν θα την δηλητηρίαζε πιά με το μήλο της γνώσης (η μάγισσα την χιονάτη) και ο κόσμος θα χάνοταν για πάντα στα σκοτάδια του;
Και πάλι όχι.
Διότι η κακιά μάγισσα δέν θέλει να είναι η πιο όμορφη,αλλά θέλει να είναι η πιο μοχθηρή που δηλητηριάζει την πιο όμορφη.
Προφανώς λοιπόν στην περίπτωση αυτή θα δηλητηρίαζε τον εαυτό της.
Δέν θα το έκανε η ίδια.Απλώς θα τρύπωνε ένα βράδυ κρυφά στο σπιτι της χιονάτης και θα έβαζε στην τουαλλέτα τον καθρέφτη της.
Το πρωί λοιπόν που θα σηκωνόταν η χιονάτη να βουρτσίσει τα δόντια της και θα κοίταζε με έκπληξη τον καθρέφτη, θα τον άκουγε να της λέει:
<<Ξέρεις...δέν είσαι εσύ η πιο όμορφη>>
<<Και ποιός σε ρώτησε εσένα; >> θα του απαντούσε αυτή λίγο αδιάφορη λίγο πειραγμένη φτύνοντας του οδοντόκρεμα και θα έφευγε να πάει στη δουλειά της.

Και το άλλο πρωί όμως θα συνέβαινε το ίδιο.
-Ξέρεις δέν είσαι εσύ η πιο όμορφη.
-Και ποιός σε ρώτησε εσένα;

Και το άλλο πρωί το ίδιο και το άλλο και το άλλο,και πολλές μέρες θα πέρναγαν και χρόνια,η μάγισσα θα ξέχναγε πιά πώς ο καθρέφτης ήταν δικός της,η χιονάτη θα ξέχναγε και αυτή πώς ο καθρέφτης δέν ήταν δικός της,μέχρι που ένα πρωί ο καθρέφτης θα ξέχναγε και αυτός τα λόγια του και δέν θα έλεγε τίποτα πιά.
Σιωπή.
Η χιονάτη θα τον κοίταγε τώρα παραξενεμένη.Θα αναρωτιόταν γιατί δέν της μιλάει σήμερα και έτσι μετά από λίγο θα ήταν αναγκασμένη να ρωτήσει η ίδια:
<<Δέν είμαι εγώ η πιο όμορφη; >>
<<Όχι δέν είσαι>> θα της απαντούσε ο καθρέφτης (κανονικά θα έπρεπε να απαντήσει,ποιός σε γαμεί και εσένα,αλλά τέλος πάντων).

Τώρα όμως δέν θα μπορούσε να του πεί και ποιός σε ρώτησε εσένα,αφού αυτή η ίδια τον είχε ρωτήσει.
Είχε πέσει στην παγίδα η είχε ετοιμάσει αυτή μιά παγίδα;
Όπως και να χει,η ουσία είναι πώς η χιονάτη τώρα είχε δηλητηριαστεί.Ο καθρέφτης ουσιαστικά ήταν ένα δηλητηριώδες μήλο.
Και η χιονάτη ήταν ή έπαιζε τον ρόλο μιάς μάγισσας,αφού τώρα ήταν η σειρά της να τρυπώσει κρυφά ένα βράδυ στο σπίτι της μάγισσας,της αληθινής υποτίθεται μάγισσας, και να της αφήσει το δηλητηριώδες μήλο επειδή ήταν η πιο όμορφη.
Η μάγισσα το πρωί θα το έβλεπε και θα αναρωτιόταν άν έπρεπε να το φάει η μήπως ήταν δηλητηριώδες και θα έπρεπε να μήν το αγγίξει καθόλου.
Κάθε πρωί θα αναρωτιόταν άν ήταν δηλητηριώδες το μήλο.
Θα περνούσαν οι μέρες,τα χρόνια,μέχρι που η χιονάτη θα ξεχνούσε ότι είχε ένα μήλο,η μάγισσα θα ξεχνούσε ότι δέν είχε ένα μήλο και έτσι σάν δικό της πιά θα έκοβε μιά δαγκωνιά χωρίς φόβο.
Το δηλητήριο θα ενεργούσε γρήγορα,και οι μνήμες θα κατέκλυζαν το μυαλό της.
<<ʼααα, ο αγαπημένος μου καθρέφτης>>,θα έλεγε,καθώς θα κοίταζε το δαγκωμένο της μήλο.
<<Μα που τον είχα παραπετάξει τόσο καιρό και τον έψαχνα;>>.

Είχε πέσει στην παγίδα,η είχε φτειάξει αυτή μιά παγίδα;
Όπως και να χει,η ουσία είναι πώς τώρα η μάγισσα είχε δηλητηριαστεί.Το δηλητηριώδες μήλο ουσιαστικά ήταν ένας καθρέφτης.
Και γρήγορα θα τον ρώταγε και πάλι άν ήταν η πιο όμορφη.Και άν ήταν πιο όμορφη θα έστελνε στην χιονάτη ένα μήλο που ήταν καθρέφτης και άν ήταν πιο άσχημη έναν καθρέφτη που ήταν μήλο.
Διότι στα αλήθεια, η μάγισσα ήταν χιονατη και η χιονάτη μάγισσα,και ο καθρέφτης μήλο και το μήλο ήταν καθρέφτης και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.



































Σιγά ρε μεγάλε αυτό ήταν όλο και όλο;θα μου πείτε ειρωνικά.
Το παραμύθι σου χάσκει από παντού.
Διότι άντε να το δεχτούμε ότι ο καθρέφτης είναι το μήλο,αλλά άν και η χιονάτη είναι η μάγισσα,δηλαδή εμείς,τότε ποιός είναι ο άλλος;

Και θα σας απαντήσω βέβαια,μιάς και το είχα υπολογισμένο ότι θα το ρωτούσατε αυτό,πώς δυστυχώς δέν υπάρχει άλλος.
Και αυτό είναι το δηλητήριο (η μοναξιά μας επειδή δέν υπάρχει άλλος δηλαδή) που δέν σας πέρασε από το μυαλό να το ρωτήσετε.
Αλλά επειδή από μικρός την ψάχνω με τους καθρέφτες,ακούστε και τα χειρότερα που σας τα άφηνα για το τέλος.
Ελλείψει άλλου λοιπόν, μπορούμε να είμαστε πιο όμορφοι ή πιο άσχημοι μόνο απο τον εαυτό μας.Που σημαίνει ότι όσο ομορφότεροι είμαστε εμείς,τόσο πιο άσχημος είναι ο εαυτός μας,και όσο ομορφότερος είναι ο εαυτός μας,τόσο πιο άσχημοι θα είμαστε εμείς.
Και το δηλητήριο τρέχει στο αίμα μας και δέν ξέρουμε τι είναι πιο καλό να επιλέγουμε την ασχήμια και την ομορφιά την δική μας, ή του εαυτού μας;

Και τότε δικαίως θα αναρωτηθείτε και πάλι,πώς είναι δυνατόν ποτέ να μήν είμαστε αυτό που είμαστε,αλλά πάντα να είμαστε αυτό που δέν είμαστε.
Εδώ η απάντηση είναι σχεδόν απόλυτη και τραγική.
Όχι μόνον δέν υπάρχει ο άλλος,αλλά δέν υπάρχουμε και εμείς.
Και αυτό που υπάρχει μόνο,είναι ένας καθρέφτης,που και αυτός όμως δέν ξέρει άν είναι μήλο η καθρέφτης,και πολύ περισσότερο δέν ξέρει κάν ότι υπάρχει.
Διότι εμείς ξέρουμε και δέν υπάρχουμε,ενώ αυτός υπάρχει και δέν το ξέρει.
Το ξέρουμε εμείς για αυτόν όμως.
Και αυτός υποτίθεται υπάρχει για μάς.
Ποιός νομίζετε ότι έχει το πλεονέκτημα;
Και τι είναι καλύτερο,η χειρότερο,πιο όμορφο,ή πιο άσχημο,να ξέρεις ή να υπάρχεις;
Εξαρτάται από την φιλοδοξία,που φέρνει την ξεχασιά,και δέν θυμόμαστε τι ξέρουμε και τι δέν ξέρουμε,ποιός υπάρχει και ποιός δέν υπάρχει.
Που σημαίνει,αγωνιούμε στις απαντήσεις του καθρέφτη,φοβόμαστε στο δηλητήριο του μήλου,αλλά σίγουρα ξεχνώντας πώς δέν υπάρχουμε επειδή δέν ξέρουμε πώς ξέρουμε ότι δέν υπάρχουμε,ξεχνάμε τελικά,πώς ένα μήλο ποτέ δέν θα σου απαντήσει άν καθρεφτιστείς πάνω του και ένας καθρέφτης ποτέ δέν θα σε δηλητηριάσει άν του κόψεις μιά δαγκωνιά.
Εν ολίγοις,δηλαδή,μπορούμε να γυρίσουμε ανάποδα τον καθρέφτη και να υπάρχουμε επειδή αυτός δέν θα ξέρει ότι ξέρει πώς δέν υπάρχουμε,αλλά άμα κάνουμε το λάθος να γυρίσουμε και εμείς ανάποδα,τότε και εμείς θα ξέρουμε πώς δέν θα ξέρει ότι ξέρει πώς δέν υπάρχουμε,αλλά δέν θα ξέρουμε ότι τώρα ξέρει,ότι δέν ξέρει πώς υπάρχει,πράγμα που σημαίνει μεγάλη μπερδεψοδουλειά και στο τέλος κινδυνεύουμε και κανένας να μήν υπάρχει,αλλά και κανένας να μήν ξέρει πώς συνέβη αυτό,για αυτό αφήστε τα όπως είναι τα πράγματα και θα ζήσουμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα.
(ʼει στο διάολο πιά,ζαλίστηκα με αυτά τα θέματα που μπλέκω,και αφού το ξέρω ότι δέν ξέρω πώς να τα ξεμπλέκω,πάω και ξαναμπλέκω!! ).
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τρί Δεκ 05, 2006 6:33 am

... έλα ρε φίλε, τι 'ξε', τι 'ξα'!...
άλλωστε 'ψε', όπως λες και στο αβατάρ σου...
ώστε, :wink:
κι αυτά που γράφεις, καθρέφτης σου είναι. χιονάτε και κακιέ βασιλιά!
την καλημέρα μου!
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Mythos » Τρί Δεκ 05, 2006 7:20 pm

..παντως αν το καλοσκεφτει κανεις, η βασικη πηγη ολων των προβληματων μας ειναι το απαραδεκτο γεγονος οτι μια ευθεια αν προεκταθει στο απειρο θα καταληξει κυκλος. Αυτη η κυκλοποιηση της ευθειας στην πραγματικοτητα ειναι μια χωροχρονικη τακτοποιηση του Χαους Αξιζει να σημειωθει οτι η απειρη προεκταση εχει κοινα χαρακτηριστικα με αυτο που οι Ειδωλοί (φανταστικα οντα που ζουν εκειθεν του Καθρεφτη και των οποιων η μονη ασχολια ειναι να ονειρευονται την πραγματικοτητα, μια πολυ προσοδοφορα εργασια απο καθε αποψη) αποκαλουν διαλογορροϊκη αναστροφη της εννοιας "πτωση". Η εννοια "πτωση", ειναι το συμβαν οπου το μηλο συναντα το εδαφος ενω η παταγωδης αποτυχια του Νευτωνα εγκειται στο γεγονος οτι απεφυγε να λαβει υποψη του το προφανες. Οτι δηλαδη δεν ηταν το αορατο "σιδερενιο" χερι της μυστηριωδους δυναμη της Βαρυτητας που τραβηξε το μηλο αλλα η "αυθαιρεσια αναπαραγωγης" του Δεντρου της Μηλιας. Διαλογορροϊκη αναστροφη της εννοιας "πτωση" ειναι το γνωστο κολπο που εχει επιννοησει η Πατατα γνωστη και ως Δεντρο της Γεωμηλιας συμφωνα με το οποιο, αντι να περιμενεις να πεσει το γεωμηλο εισαι υποχρεωμενος να σκαψεις για να το ανακαλυψεις. Και κανοντας ετσι, εχεις πολλες πιθανοτητες να συλλαβεις την θεωρια της αντιβαρυτητας, οχι και λιγο πραγμα δηλαδη και με τεραστια πρακτικη σημασια, αν το καλοσκεφτεις..


(Σ: Εψιλον, λυπαμαι πολυ να σας ενημερωσω οτι τυχον ερωτησεις σας επι των ανωτερω επιστημονικων θεματων δεν θα απαντηθουν παρα μονον μεσω Χριστουγεννιατικου ηλεκτρονικου ταχυδρομειου.)

(ΣΣ: Δεν υπαρχει χρονος ουτε για μια βολτα στα Σουπερ Μαρκετ που αυτες τις αγιες μερες βριθουν προσφορων, οπου ισως να "τρακαρα" και τη Σκιαχτρα να χαζολογαει στο ραφι με τα εμφιαλωμενα αντιβαρυτικα προϊοντα)
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τρί Δεκ 05, 2006 7:32 pm

επειδή κόπτομαι για τα επιστημονικά καθότι είμαι όμορφη, αριστοκράτισσα, ξανθιά και 23 ετών και διανοούμενη, και διότι τα 'χω παίξει, θα σας πω τι μου έλεγε πέρσι ο σεραφείμ:
ευτυχώς που το διάστημα δεν έχει βαρύτητα
γιατί, αφού δεν είναι άπειρο, έχει γύρω του το κενό
άρα, αν στο διάστημα υπήρχε βαρύτητα, όλα θα πήγαιναν στο κενό...

το βρήκα γλυκούλη για τον εντεκάχρονο,
και άρχισα να σκέφτομαι το χυμό μήλου που είχε αμπαλάρει για μένα η τρίαέψιλον (δικιά μου είναι), κι ερχόταν απευθείας από τον νεύτωνα που δεν το είχε φάει, απλά το είχε φάει στο κεφάλι.

και πάνω σ'αυτά, διασχίζω τον καθρέφτη, παίρνω τη χατζάρα του θανάτου που είναι ο μόνος που βλέπω στον καθρέφτη μου κάθε μέρα, και λέω:

ωωωω.... τι όμορφη, τι άσχημη, και τι σοφή που είσαι!
τόσο, που να μην μπορείς να καταλάβεις τιποτις από αυτά που κάποιοι εδώ μέσα νομίζουν ότι καταλαβαίνεις!
ηλίθια!

είπαμε.

θα ήθελα να είμουνα τραγουδιστής!

(όχι σκέτος, με θαυμαστικό)

τα δώρα με το χριστουγεννιάτικο ταχυδρομείο τα θέλω!


σας φιλώ όλους ανεξαιρέτως, και θα πάω τώρα να δω μια μικρή που τη λενε νύχτα :lol:
(όχι παίζουμε!) :lol:
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Επόμενο

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 3 επισκέπτες

cron