ανθρώπινες σχέσεις

<<Ερωτικές επιστολές>>

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

<<Ερωτικές επιστολές>>

Δημοσίευσηαπό isnogood » Δευτ Νοέμ 24, 2003 2:42 pm

Η άφατη βδελυγμιότητά μου ζητά ταπεινά συγνώμη απο την ΝΤΙΑΝΑ και της αφιερώνει το τοπικ.
<<Χθες βράδυ ήρθες στον ύπνο μου...φωνή βραχνή κι έκανες σαν ξαφνιασμένο αγγελούδι που ξύπνησε απ το κρύο της πρωινής αύρας.
Παράξενο κορίτσι γεμάτο νοσταλγία.
Πολλές φορές σε νιώθω σαν αστραπή,σαν δροσερό αεράκι το κατακαλόκαιρο.Ερχεσαι,γελάς,ορθώνεσαι ξεδιάντροπα μες τη σιωπή μου και τη φτύνεις με λύσσα.
Δείχνεις τις ώρες που έφυγαν άστοχα και γελάς,προκαλείς μόνο με την παρουσία σου.Με πονάς,με πονάς ,με πονάς,πόνο γλυκό κι αδίσταχτο,σαν τον έρωτα.Τον ξαφνικό και αδυσώπητο,τον ολοκληρωτικό.
Είσαι το αλάτι στις πληγές μου,τις φλογερές πληγές που άφησαν οι ανεκπλήρωτοι πόθοι, τα μισοτελειωμένα φιλιά, η φευγαλέα ματιά σου.Έρημοι οι δρόμοι,βουβά τα όνειρα μα η σκέψη καρφωμένη στην γλυκιά αύρα της μορφής σου.
Είσαι το νέκταρ που πεσε απο χείλη οργισμένης θεάς , το άγγιγμα της χαράς, το ονειρεμένο χάδι της Παναγιάς.
Κι εγώ, ένας ανόητος να σαπίζω κάτω απο το πέπλο της άρνησής σου.
Γλυκιά μου, γλυκιά μου, γλυκιά μου...
Πάψε να με τιμωρείς, υποφέρω, λιώνω, κάτω απο το βάρος της υπερβολής που φέρνει η απουσία σου...
Μίλα μου, μην αφήνεις τη σιωπή να κρύβει τη δίψα, την απελπισμένη δίψα που γεννά η φωνή σου.
Κι όμως είσαι μακριά, πολύ μακριά, σαν το φώς μιας ξεχασμένης ηλιαχτίδας
που προσπαθεί ν απαλύνει ένα τυφλό...
Κι έτσι κοντεύεις...>>
Άβαταρ μέλους
isnogood
full member
 
Δημοσιεύσεις: 172
Εγγραφή: Τετ Νοέμ 05, 2003 12:16 am
Τοποθεσία: Θεσσαλονίκη

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Τρί Νοέμ 25, 2003 12:21 am

Δε πρόκειται για βδελυγμία Ισνο αλλά για κούραση. Γιατί πρέπει άραγε να κάνεις το ντεμπούτο σου εδώ με τα ελάχιστα της γραφής σου ενώ θα μπορούσες να μας δώσεις τα μέγιστα; Ισως και να πλήρωσες τα σπασμένα εσύ....μια και πολύ πριν εμφανιστείς, ήδη είχε τεθεί θέμα επιπέδου στο χώρο, καλώς κατά μένα κακώς κατά άλλους. Δεκτή η συγγνώμη σου λοιπόν και δέξου και τη δική μου αν δε σε κατάλαβα καλά. Καλή αρχή.


Οσο για την αφιέρωση ..... μια και οφείλω να διαβάζω ένα τόπικ αφιερωμένο σε μένα .....κοίτα .....προτιμώ οτιδήποτε εκτός "Μεγάλου Ανατολικού".... είμαι λίγο συντηρητική. :cry:
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό isnogood » Τρί Νοέμ 25, 2003 1:12 am

Ζωή μου...
Περιμένω πάλι με την αγωνία του μελλοθάνατου να ξανάρθεις.
Να μείνεις μαζί μου εκείνα τα ελάχιστα λεπτά που συνηθίζεις όταν συναντιόμαστε.
Να με λούσει το φως των ματιών σου και να βαπτιστώ ξανά στο όνομά σου.
Η μορφή σου κυλά συνέχεια στο αίμα μου δίνοντας δύναμη να σέρνω το σταυρό του πάθους μέχρι το τέλος.Οι λέξεις χάνουν κάθε νόημα σαν νιώθω την ανάσα σου δίπλα μου. Το στόμα ξεραίνεται, το στομάχι σφίγγεται, ηαναπνοή γίνεται αργή και στο ναό της λατρείας μου υψώνονται μόνο οι εικόνες σου.
¨Οταν φεύγεις, οι κουρτίνες της θλίψης κατεβαίνουν,αφήνοντας μόνες τις αναμνήσεις να χορεύουν τον πένθιμο χορό τους γύρω απο το μοναδικό δέντρο της ελπίδας που έχει απομείνει στον κήπο της ψυχής μου.
Ζωή μου...
χθες η νύχτα ήταν μαγευτική.
Βγήκα βόλτα στους δρόμους αυτής της μοιραίας πόλης.
Στο μέτωπο τ ασημένιο φεγγάρι καθρεφτίζονταν,προσπαθώντας ν απαλύνει τον πόνο της μοναξιάς μου. Αλίμονο,κανείς δεν άκουγε τις προσευχές του.
¨Ηταν παντού κι εκείνη η γλυκιά θλίψη των χειλιών σου.
Τα δέντρα έσκυβαν και με παρηγορούσαν. Τα ξερόφυλλα άνοιγαν δρόμο καθώς περπατούσα. Σκυφτός,ματωμένος,μόνος.
Σταμάτησα στο χείλος του γκρεμού.
Φώναξα δυνατά το όνομά σου κι έπεσα.
Το πρωί ξύπνησα με το σεντόνι γεμάτο δάκρυα.
Είχαν τη γεύση του φιλιού σου.
Ζωή μου...
Περιμένω πάλι με την αγωνία του μελλοθανάτου να ξανάρθεις.
Επώδυνη συνουσία ονείρων το κορμί σου
ασελγεί στην κόλαση του πάθους μου...
Άβαταρ μέλους
isnogood
full member
 
Δημοσιεύσεις: 172
Εγγραφή: Τετ Νοέμ 05, 2003 12:16 am
Τοποθεσία: Θεσσαλονίκη

Δημοσίευσηαπό isnogood » Πέμ Νοέμ 27, 2003 2:36 pm

Ηρθες και η νύχτα μύρισε πανσέληνο
το αίμα του πάθους κύλισε στις φλέβες
τα θέλω, ανάμνηση έγιναν
κι εγω ένας ικέτης της επανάληψης.

¨Απλωσα το χέρι και δεν έσπασε ο καθρέπτης.
Ο φόβος νικήθηκε με τ ανθισμένο κλαδί της κερασιάς.
Το στόμα σου έσταξε ζωή κι έδωσε πίσω το αίμα που φυγε με τα χρόνια.
Το κόκκινο πλημμύρισε πάλι τα βήματα, πού χαν χαθεί στο πνιγηρό σκοτάδι των αναμνήσεων.
Τα λόγια έκλεισαν πληγές και τα χάδια άνοιξαν το δρόμο.
Το φώς απλώθηκε στα βάθη της ψυχής.
Η ελπίδα ζωντάνεψε με τη θεική πνοή της νιότης που ψυθίρισαν τα χείλη σου.
Γονατιστός προσεύχομαι να ξανάρθεις!
Όχι στα όνειρα, μα εκεί στο σταυροδρόμι του παράδεισου.
Εκεί που μας τύφλωνε ο ήλιος του καλοκαιριού...
Εκεί που τα <<θέλω>> σμιλεύουνε αγάλματα.
Όχι αυτά τα κρύα των μουσείων
ούτε εκείνα που σκεπάζει το σκοτάδι.
Αλλά τα ζωντανά μνημεία πάθους που ανάμεσά μας βρίσκονται και οι μαγεμένοι μόνο προσκυνούν!
Όταν στον κήπο μου βρεθείς θα δείς πολλά που σμίλεψα με πόνο.
Όλα έχουνε τα μάτια, τα χείλη, την ψυχή σου...
Σαν την Παναγιά στις εκκλησιές.
που είναι πάντα ίδια!

Α.Κ.
Επώδυνη συνουσία ονείρων το κορμί σου
ασελγεί στην κόλαση του πάθους μου...
Άβαταρ μέλους
isnogood
full member
 
Δημοσιεύσεις: 172
Εγγραφή: Τετ Νοέμ 05, 2003 12:16 am
Τοποθεσία: Θεσσαλονίκη

Δημοσίευσηαπό wizard » Κυρ Νοέμ 30, 2003 12:04 am

kapote thymamai pos egrapsa ena gramma ,
kapou to exo , to diavazo pou kai pou alla..... dystixos auto to gramma den to edosa pote, den xero isos kataferne na allaxei kapoia pragmata ki omos den to esteila. den to esteila giati tha to estelna se kapoia pou tha tis elega pos einai to xroma sti zoi mou, ta xeili tis xaraxtika sti mnimi mou. pos ti agapisa san kammia alli , pos kontepsa na klapso....
ki auti to mono pou tha ekane tha itan na to diavasei na pei pos autos isos m agapaei kai tha to evaze se ena xartino koutaki mazi me alla pragmata, an einai dynaton, i agapi se koutaki...
tha to evaze ekei gia na thymatai pos kapote kapoios eniose kati gi autin alla den tha katalavaine ti. gi auto kai ego protimisa na kratiso tin agapi kai oxi na tin katadikaso na meinei se ena koutaki mazi me alla "pragmata".

an einai dynaton... i agaph se koutaki....
wizard
full member
 
Δημοσιεύσεις: 96
Εγγραφή: Τρί Μάιος 27, 2003 10:58 pm

Δημοσίευσηαπό isnogood » Δευτ Δεκ 01, 2003 2:28 pm

Πάλι τίποτα...
Καμιά απάντηση.
Ούτε καν μου είπες αν διάβασες το βιβλίο που σου χάρισα.Είσαι τόσο εγωίστρια λοιπόν ή απλά δε θέλεις να πληγωθείς?
Η βροχή δυνάμωσε και πέφτει ανελέητη. Πάντα όταν δυναμώνει σε θυμάμαι.
Είδες πόσο έρωτα είχε μέσα στην ψυχή της η Σαλώμη?
Πόσο απελπισμένα έθελε το φιλί του Γιοχανάν?
Εκείνος όμως ήταν ερωτευμένος με τον Θεό του...
Πές μου, ποιός είναι αλήθεια ο δικός σου Θεός?
Η θλίψη? Η θλίψη που αναδύεται απ τα <<πρέπει>> σου?
Η βροχή δυναμώνει κι εσύ ετοιμάζεσαι για τον τελευταίο χορό...
Επώδυνη συνουσία ονείρων το κορμί σου
ασελγεί στην κόλαση του πάθους μου...
Άβαταρ μέλους
isnogood
full member
 
Δημοσιεύσεις: 172
Εγγραφή: Τετ Νοέμ 05, 2003 12:16 am
Τοποθεσία: Θεσσαλονίκη

Δημοσίευσηαπό Βαβέλ » Δευτ Δεκ 01, 2003 6:24 pm

Το φιλί μαχαίρι
αγκαλιά το ξέρει
μιά στιγμή μιά σιωπή
κι έξω βρέχει

Σού γυρνώ τη πλάτη
στη πληγή αλάτι
Μα να λέει σ'αγαπώ
ποιά αντέχει...

Κι έξω βρέχει..
κι έξω βρέχει..
μα να λέει σ'αγαπώ
ποιά αντέχει...

Ζωντανό το χάδι
σαν ποντιά στον ʼδη
με τραβάς στα βαθειά
κι έξω βρέχει..

Γιά μιά τέτοια βόλτα
με καμένα φώτα
ακριβά πληρώνει
όποια τρέχει..

Κι έξω βρέχει..
κι έξω βρέχει..
μα να λέει σ'αγαπώ
ποιά αντέχει..
Βαβέλ
 

Δημοσίευσηαπό Salento » Δευτ Δεκ 01, 2003 7:06 pm

Συγχώρα Με

Συγχώρα με, μα το χέρι
μου τρέμει και φοβάμαι
πως δε θα αποδώσουν
καλά τα δάκτυλά μου.
Στην προσπάθειά μου να
κλείσω σ' ένα φάκελο τα
σωσμένα του έρωτά μου,
φοβάμαι πως θα εκπνεύσουν
προτού στα χαρίσω.
Οι λέξεις μου είναι άσφαιρα
και θα σε βρουν για λίγο ίσως.
Θα τις αφομοιώσουν των
ματιών σου οι κόρες,
θα γίνουν ένα με εικόνες
που δε θ' ανήκουν σε κανέναν.
Έχω δυνατούς χτύπους
στο στέρνο μου τώρα που
σου γράφω και μάλλον
θα ανησυχήσεις.
Είναι το πετάρισμα αυτό,
ξέρεις νομίζω πως σε έχω
μπροστά μου και η αγωνία
μου μαγκώνει το λαιμό.
Μα συγχώρα με όμως
που τελικά ούτε μια
όμορφη και παντοτινή
λέξη δε σου έγραψα.
Και ένα πράγμα μόνο
με συντρίβει.
Που δε μπορώ να εσωκλείσω
μια φιάλη οξυγόνου
μέσα στο φάκελό μου.
Η αγάπη σου δε θα μπορέσει
τον έρωτά μου να ανανήψει
και θα ξεψυχήσει ασφυκτιώντας.
Μα συγχώρεσέ με και γι' αυτό.

Salento
Άβαταρ μέλους
Salento
new member
 
Δημοσιεύσεις: 2
Εγγραφή: Σάβ Ιουν 21, 2003 12:22 pm

Δημοσίευσηαπό Goddes.. » Δευτ Δεκ 01, 2003 7:45 pm

Κι όμως θ' αντέξω έτσι όπως το φύλλο στον άνεμο σε αγριεμένη της καταιγίδας μου θάλασσα .
Θα κόψουμε μαζί τη θλίψη καί το χυμό της στα κύτταρα σου αγίασμα.
Κι έξω βρέχει..

Μα που γύριζες;
Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τούς κόλπους με τα βότσαλα
Ήταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο
Μα πιό βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε
Κι άνοιγες μ' έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ' όνομά του
Ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθών
Όπου σελάγιζε κι ο δικός σου ο αστερίας..

Αλήθεια,
δεν έχω διαφορά μεγάλη από τη Sophie von Kuhn
μ' αρέσουνε κι εμένα τα πετρώματα
οι καρώ μπέρτες τα λουλούδια..
επειδή κλαίω ακόμη στα κρυφά
καταπιάνομαι ακόμη με όνειρα
καιρών τ' ουρανού σκοτεινών
τόσο που αν πάς εκείνη τη στιγμή να μ' αγκαλιάσεις
πασαλείβεσαι άστρα.


Θέλω Εσύ να με σκεπάσεις στα αραχνούφαντα της νύχτας μου..

Κι απ την ανάποδη φοριέται η φαντασία
καί σ' όλα της τα μεγέθη..
Goddes..
 

leo

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Δευτ Δεκ 01, 2003 11:28 pm

Θα ήθελα να σου πω πως σ’αγαπώ μα δεν έχω αγαπήσει. Νεκρός, στεγνός, χαμένος.
Στης αγάπης σου επιμένω την άντληση, μέχρι να χαθεί κάθε σταγόνα πόθου. Στης αγάπης μου επιμένεις την ύπαρξη, για να λες πως σ’ αγάπησα.
Επισκέπτης
 

Επόμενο

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 5 επισκέπτες

cron