φωτοεικόνες

Ζώα

ο κόσμος της εικόνας και της φωτογραφίας

Δημοσίευσηαπό keno » Παρ Σεπ 16, 2005 12:22 am

XAXA
XAXAXA XAAAAA KALOOOOOOOO!
...
keno
new member
 
Δημοσιεύσεις: 11
Εγγραφή: Παρ Σεπ 16, 2005 12:10 am

Δημοσίευσηαπό Mythos » Τρί Νοέμ 01, 2005 9:57 pm

Εικόνα

Επικρατεστερη λεζαντα:
________________________________________
1 -> (Περιμένοντας τις γριπωμενες γαλοπούλες..)(ασχετο)
_______________________________________
2 -> (Εκτωρ. Ο μυστικος πρακτωρ με την πετσετα!)
____________________________________
3 -> .οΟ("Μάι νέιμ ιζ Ντογκ. Εκτωρ Ντογκ..")
_______________________
4 -> (Πετσετα και παραλλαγη!)
_______________________________________________________
5 -> .οΟ("Πως; Σκυλος ειπατε; ασφαλως θα αστειευεστε, εδω απαγορευονται οι σκυλοι..")
__________________________________________________________
6 -> .οΟ("Εχει γουστο τωρα να σκασει μυτη καμμια καργιολα γατα και να αρχισει τις γνωστες μαλακιες.. Θα γίνει ο θανατος του στρατιωτη Ράιαν")
_________________________________________________________
7 -> .οΟ("Τι θα γινει ρε καλλιτεχνη, αντε τελειωνε με τη φωτογραφηση, μη μας παρει κανα τσουναμι και μας σηκωσει..")
__________________________________________________
8 -> .οΟ("Τωρα η κωλοπινακιδα το κατουρηματακι θα το φαει, εστω κι αν παρουν τα σκαγια και την πετσετα..")


__________________________________________________
9 ???

(feel free να προσθεσετε και την δικη σας, που λενε και οι αγγλοσαξωνες)

Υ.Γ.
(λοιπον, ειπα feel και θυμηθηκα οτι χασαμε τον φιλ.)
(οπως χασαμε και τον ασπικ)
(οπως χασαμε και το τρομερο ντε παιδι με την ακορεστη ντε πεινα.)
(αντιθετα, ο μερμηγκας ενεφανισθει, προσκομιζοντας εξοχο αλλοθι...)
(χμ...)
(κι εμεις οι υπολοιποι με τις προβλεψιμα σποραδικες σχεδον σταθερα διατουσες "εκπομπες μας")
(χμ.. ξανα! ο παραξενος Οκτωβρης εξεμετρησε τις ημερες του και σουρθηκε στον παρελθοντικο του ταφο. νεος μελοθανατος μηνας ο Νοεμβρης, περασε δειλα-δειλα στο προσκηνιο.
-Λοιπον, ορμάτε του, τωρα που ειναι ζεστος! Αμα κρυωσει δεν τρωγεται, ειναι σαν το γαλαμπουρεκο αυτος ο μηνας. Ή σαν την μπουγατσα της Θεσσαλονικης της Μακεδονισσας. Ηταν ενα μπουγατσαδικο, "Ο Θεσσαλονικος" στην κατω αριστερη γωνια της πλατειας Κανιγγος. Δεν χρειαζεται να προσθεσω τιποτα αλλο.. για οσους το ηξεραν.. (ερωτημα, επειδη εχω χρονια να περασω απο το συγκεκριμενο σημειο και τωρα που το συνειδητοποιω, οτι "εχω χρονια να περασω απο το συγκεκριμενο σημειο", εκπλησσομαι, γιατι δεν μπορω να βρω μια δικαιολογια που να ευσταθει -ισως να φταιει που εχω/εχουμε παψει να περπαταμε και να τριγυρναμε πια στο κεντρο με τα ποδια- υπαρχει ακομα "Ο Θεσσαλονικιος" με ΤΗΝ θεσσαλονικια μπουγατσα του? Ηταν κι ενας αλλος Θεσσαλονικιος στην Αγιου Κωνσταντινου πατσατζιδικο αυτο.. μοσχαροπατσας ψιλοκομμενος με μπολικο σκορδοστουμπι.. χμ.. αυτον τον παιζαμε εναλλαξ με το ξενυχταδικο καφενειο-γαλακτοπωλειο της Ομονοιας στην δυτικη γωνια της οδου Αθηνάς, ανθογαλα με μελι ηταν εκει η πολυ-πολυ μεταμεσονυχτια σπεσιαλιτε, μαζι με τις εφημεριδες της επομενης που ως γνωστον στην Ομονοια κυκλοφορουσαν γυρω στις 12 τα μεσανυχτα οποτε αρχιζε να ανεβαζει στροφες το σχετικο πανηγυρι ειδικα τα σαβατοβραδα και που κραταγε μεχρι το ξημερωμα της Κυριακης.. μετα αρχιζαν να αποσυρονται οι νυχτοκαματιαρηδες και επιαναν σειρα οι κολυβιστες και λοιποι πλανοδιοι εμποροι, ωχ τραβαει σε μακρος τουτη 'δω η αφηγηση και δεν εχω κεφια.. δυομιση χιλιαδες χρονια γινονταν αυτα στην Αθηνα απο το 500 π.Χ. λενε..)
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Τετ Νοέμ 02, 2005 4:01 pm

Να αισθανθείς ελεύθερος Μύθε είναι δύσκολο πράγμα....
Ποτέ δε θυμάμαι να μου συνέβη αυτό το πράγμα εκτός από τις στιγμές που γράφω.
Οι λέξεις έχουν τη δική τους υπόσταση και σε οδηγούν εκεί όπου η πραγματικότητα σκοντάφτει. Διότι στη πραγματικότητα τα πράγματα διέπονται από νόμους που έχουν βάλει οι άνθρωποι, η κοινωνία.
Οι λέξεις όμως έρχονται από μέσα σου και αν τις αφήσεις, φτιάχνουν τη δική σου πραγματικότητα, αυτή που έχεις ξεχάσει γιατί συνήθισες να τις δαμάζεις στη καθημερινή σου ζωή, ώστε να μπορείς να συνυπάρχεις με άλλους ανθρώπους χωρίς να δημιουργούνται προστριβές, χωρίς να πληγώνεις άλλους ανθρώπους.

Αυτή την ελευθερία των λέξεων προσπαθήσαμε εδώ μέσα στο φόρουμ αλλά οι λέξεις μας που στην αρχή ήταν πηγαίες χρωματίστηκαν σιγά-σιγά από τους νόμους, τα ήθη, τις συμβάσεις, τα μέτρα και τα σταθμά της πραγματικότητας και έτσι χάθηκε πάλι η ελευθερία. Οι λέξεις άρχισαν να εμφανίζονται πάλι άψυχες, κενές, σκόνταφταν πάνω στα τζάμια σαν τα πουλιά που χάνουν το δρόμο τους καμιά φορά, μπαίνουν μέσα στο δωμάτιο και μετά δε μπορούν να βρουν την έξοδο και πραγματοποιούν κύκλους τρομαγμένα κτυπώντας τα φτερά τους πάνω στους τοίχους και τα έπιπλα.

Νομίζω φταίει η τριβή. Η τριβή με τους ανθρώπους που στην αρχή σου είναι ξένοι, έχουν κάποιο χαρτί απ έξω, κάποιο περιτύλιγμα το οποίο δε τολμάς να σκίσεις και τους αγγίζεις πάνω από αυτό ξέροντας ότι είναι μέσα ένα δώρο αλλά κανείς δε σου έχει πει ακόμα ότι προορίζεται για σένα. Σαν όμως σου πουν ότι είναι για σένα το δέμα, χαίρεσαι αφάνταστα και τότε παύεις να το παρατηρείς και να το στριφογυρίζεις σκεφτικός στα χέρια σου και αρχίζεις να λύνεις τη κορδέλα, να ξεδιπλώνεις το χαρτί για να πάρεις το περιεχόμενο. Και αφού το δεις το δώρο που είναι μέσα, μετά λες είναι δικό σου και το κάνεις πια ό,τι θες. Το φοράς, το κρατάς στη ντουλάπα σου, το πετάς στο καναπέ, το κρεμάς στη κρεμάστρα, το πλένεις, το σιδερώνεις, το ξαναφοράς, το κρύβεις για τον επόμενο χειμώνα και ούτω καθ εξής, μέχρι που το ρούχο που ήταν μέσα στο δέμα ολοκαίνουργο, φθείρεται πια και παίρνει τη θέση του ανάμεσα στα υπόλοιπα ρούχα σου, οπότε κι εσύ αρχίζεις και το πετάς και αυτό μαζί με τα άλλα από δω και από κει, το ξεχνάς καμιά φορά στη ταβέρνα που θα πας να φας, το ξαναβρίσκεις, το ξαναπαίρνεις πίσω....μέχρι που κάποια στιγμή ανοίγει από το πολύ το φόρεμα μια μικρή τρύπα στον αγκώνα που τη μπαλώνεις προσεχτικά για να μη πάει χαμένο αλλά κάποια στιγμή οι ίνες του υφάσματος δεν αντέχουν πια και ανοίγει μια τόσο μεγάλη τρύπα που είναι αδύνατο να επιδιορθωθεί και τότε εσύ το βάζεις σε ένα κουτί παρέα με άλλα παλιά ρούχα για....σουγγαρόπανο.

Αυτή είναι η μικρή ιστορία των ανθρωπίνων σχέσεων.
Είτε αυτές αφορούν το εικονικό στο φόρουμ το οποίο είναι μικρογραφία της κοινωνίας, είτε αφορούν τη φιλία είτε τον έρωτα, τη δουλειά, τους γονείς, τα παιδιά.

Το ερώτημα επομένως που τίθεται είναι αν αξίζει κανείς να δέχεται δώρα.
Η, αν υποτεθεί ότι δέχεται οτιδήποτε έστω υπό τύπον συναλλαγής, αν θα πρέπει να χρησιμοποιεί το περιεχόμενο αντί να το κρυφοκοιτά και να φαντάζεται μόνο τις χρήσεις που θα είχε το αντικείμενο.
Αν θα πρέπει δηλαδή να παίρνει περισσότερο χαρά από τις εν δυνάμει καταστάσεις του πράγματος που του προσφέρεται, παρά από τη πραγματική του χρησιμοποίηση.
Η, αν αυτό θεωρείτο έστω τσιφούτικη συμπεριφορά, ψηλομύτικη, αντικοινωνική, προβληματική ή ό,τι άλλο θεωρήσετε, να τοποθετεί το αντικείμενο πολύ ψηλά, σε κάποιο ράφι του ψυχισμού του λίγο απρόσιτο απ όπου θα το κατέβαζε σπάνια, σε εξαιρετικές περιπτώσεις μόνο, όταν θα είχε μεγάλη ανάγκη να φανεί κάπως περιποιημένος, κάπως καινούργιος στον εαυτό του, κάπως να παρηγορηθεί κι αυτός ότι του αξίζει ένα καλύτερο ρούχο από το καθημερινό του που το βαρέθηκε.

Το ρούχο θα κρατούσε τότε πιο πολύ.
Ολοι μας θα κρατούσαμε πιο πολύ.
Θα σεβόμασταν ο ένας τον άλλον πιο πολύ.
Θα ήμασταν πιο φτωχοί ίσως στην καθημερινή μας εμφάνιση αλλά μέσα μας θα αισθανόμασταν πιο ασφαλείς γιατί θα είχαμε μια καβάντζα. Οτι ψηλά στο ράφι έχουμε και κάτι αχρησιμοποίητο για τους δύσκολους καιρούς.

Γι αυτό λέω ότι τώρα που φορέσαμε όλες τις λέξεις που γεννήθηκαν από τη συναλλαγή μας εδώ στο φόρουμ, δεν έχουμε τίποτα άλλο στο ράφι πια. Ακόμα χειρότερα φοβόμαστε πια τώρα που είδαμε τη κατάντια όσων χρησιμοποιήσαμε, να τραβήξουμε και άλλες από το κουτί γιατί ξέρουμε ότι και αυτές έτσι θα καταντήσουνε... σουγγαρόπανα.

Φοβόμαστε να δεχτούμε άλλες, ακόμα και από καινούργια πρόσωπα. Φοβόμαστε ο ένας τον άλλον.

Νόμιζα ότι όσες περισσότερες λέξεις ανοίξω, όσες περισσότερες φορέσω τόσο πιο ζεστά θα είμαι ντυμένη και τώρα συνειδητοποιώ ότι τρύπησαν όλες κα είμαι κουρελιάρα.
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό forgiven » Τετ Νοέμ 02, 2005 9:56 pm

ό,τι θέλει χάνει ο καθένας
κι ό,τι θέλει βρίσκει

εναλλακτικός τίτλος για τη φοτό "κοίτα τα μούτρα σου"
forgiven
new member
 
Δημοσιεύσεις: 2
Εγγραφή: Τετ Νοέμ 02, 2005 2:47 pm

Δημοσίευσηαπό fbl » Παρ Νοέμ 11, 2005 4:23 pm

Εικόνα
press alt + f4 after read..
Άβαταρ μέλους
fbl
super member
 
Δημοσιεύσεις: 224
Εγγραφή: Τρί Φεβ 15, 2005 1:47 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Σάβ Σεπ 09, 2006 11:23 am

φου μπου λού, εσύ είσαι στη φωτογραφία;
δεξιά ή αριστερά;
ελένη
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό fbl-fbl » Σάβ Σεπ 09, 2006 10:55 pm

Κοιταξε με καλα Ελενη.......
Κοιταξε με πιο προσεκτικα....

Και απαντησε στο μικρο μου το γιατι .....












Γιατι ξεχνατε εσεις οι ανθρωποι ;









Εικόνα
fbl-fbl
new member
 
Δημοσιεύσεις: 4
Εγγραφή: Σάβ Σεπ 09, 2006 9:52 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Κυρ Σεπ 10, 2006 6:38 am

εδώ έχεις αποθανατίσει και το ύφος μου! μπράβο σου!
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό ColdHardBitch » Δευτ Νοέμ 20, 2006 3:12 pm

Η αλήθεια είναι ότι η φώτο τραβήχτηκε από κινητό και ότι ήθελα να τον τραβήξω μερικές καλλιτεχνικές λίγο πριν τον θάνατο του αλλά δυστυχώς με πρόλαβαν άλλοι και μου τον πήραν μακριά.

Εικόνα


τα γατόνια μου πάντως ζουν και βασιλεύουν ξεσκίζοντας μου τα παπούτσια . Από δω η Νταίζη και ο Θρασύβουλος

Εικόνα


και τέλος το όχι δικό μου μαμούδι

Εικόνα
~Κάτω Τα Παγόνια~
ColdHardBitch
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 20
Εγγραφή: Πέμ Νοέμ 16, 2006 3:04 pm
Τοποθεσία: Koumasiland

Προηγούμενη

Επιστροφή στο φωτοεικόνες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 0 επισκέπτες

cron