Ακριβής ανακρίβεια

Κοιτωντας χαμηλα πιο κατω και απο 'κει

που τα αδιακρητα βλέματα χανονται στην ασαρκη κνημη μου,

θωρώ το στερέωμα των φαεινων αστρων,

σε μια άδεια αμουδειά.

την σφαιρική φωλια που ξαποσταινει το φεγγαρι,

να ξεγελά αποτσιγαρα νεκρά.

το αποτυπωμα που αφησε στο περασμα του Κοιτωντας χαμηλα πιο κατω και απο 'κει

που τα αδιακρητα βλέματα χανονται στην ασαρκη κνημη μου,

θωρώ το στερέωμα των φαεινων αστρων,

σε μια άδεια αμουδειά.

την σφαιρική φωλια που ξαποσταινει το φεγγαρι,

να ξεγελά αποτσιγαρα νεκρά.

το αποτυπωμα που αφησε στο περασμα του το πιο έσχατο σύννεφο,

αφηρημενο να κοσμει το μαξιλάρι μου.

την ατονη καρδια ενος πριγκηπα.

που λησμόνησε την προσυλωση του πληθους.

Κρεμασμενος αντίθετα στα νύχια ενος ανημπορου πουλιου,

διακρινω καθαρα το ανυσηχο βλεμα μου στα ματια του,

την απαλη αισθηση σαν τερματιζω τον πονο μου στα φτερα του,

το στυφο σου αγγιγμα προσηλωμενος στο ραμφος του.

Κλεινωντας τα ματια

βλεπω την νυχτα ματωμενη

απ'τον χολο των ανθρωπων

για την δυσαναλογη σχεση τους μαζι της.

Κρεμασμενη να ταλαντευεται

ανακαλυπτωντας την λαμπερη της πλευρα,

στην προσκληση ενος αστρου

για μια τελευταια ορχηση.

Και ακουω ενα τραγουδι άτονο

προερχομενο απο την οδύνη μου.

Ορθώνεται ενα δακρυ,

να σχηματισει ρυακια στην ραχη μου

Η πρώτη φορά που ερωτευεσαι αναποδα,

ειναι η φορά που πλάθεις παράδεισους.

Στιγμες που προσκαλω την κραυγη μου,

να επιστρεψει δίχως φοβο,πισώπλατα.

Κοιτάς με απιστία τον καθρεφτη,

και κατανοεις μια φιγουρα στο βαθος

να απομακρύνεται άσεμνα.

Κατεβαινεις συρροή απο σκάλες

οπου στην ακρη της πορτας υπαρχει το αδειο

και πίσω απο αυτο η αρχή.

------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του αλέξανδρου φούρκ ~~~

------------------------------------------------------------------------------

Ποιοί είναι online

Έχουμε 30 επισκέπτες συνδεδεμένους