Σιαμέζες σκέψεις μέρος 2ο

Θυμάμαι σε έναν στρόβιλο από σκέψεις μια τρυφερή αγκαλιά,
να κεντάει φτερά στις πλάτες μου.
Θυμάμαι σε ένα παραμίλημα πρόσφατο,
έναν φωτογράφο να μου αναδεικνύει φωτογραφίες απ’ τον παράδεισο.
Θυμάμαι να Νιώθω τον αγέρα,
να με φλερτάρει σιγαλά,
μπλεγμένος να σφίγγομαι στα απαλά σου μαλλιά.
Θυμάμαι μια Θυμάμαι σε έναν στρόβιλο από σκέψεις μια τρυφερή αγκαλιά,
να κεντάει φτερά στις πλάτες μου.
Θυμάμαι σε ένα παραμίλημα πρόσφατο,
έναν φωτογράφο να μου αναδεικνύει φωτογραφίες απ’ τον παράδεισο.
Θυμάμαι να Νιώθω τον αγέρα,
να με φλερτάρει σιγαλά,
μπλεγμένος να σφίγγομαι στα απαλά σου μαλλιά.
Θυμάμαι μια νύχτα που συνάντησα έναν οδοιπόρο,
να μου υποδεικνύει τον γνώριμο δρόμο στην καρδιά σου.
Έπειτα έφυγε θυμάμαι.
Απέμεινα σε ένα φωτεινό γυάλινο κλουβί.
όπου όλα απ’ έξω σβήσαν και φέραν το πιο σκοτεινό ξαγρύπνημα.
Όμως δεν άργησα να βγω από εκεί.

Θυμάμαι ένα κοινό πρωινό, από αυτά που ξυπνάς,
και γίνεσαι το θήραμα του ήλιου,
σαν κρύφτηκα να ξαποστάσω μέσα σου.
Θυμάμαι να πνίγομαι σε διάφορα πράγματα.
Στους λυγμούς απ’ τα δάκρυα , στην σκέψη...
είμαστε τόσο μακριά.
Σε μια φθινοπωρινή μπόρα μέσα στο καταχείμωνο,
πνίγοντας τον χρόνο.
Πνιγμένος για χρόνια, ήρθες εσύ,
να μου απόδειξης το αντίθετο.
Ένα σου χάδι στάθηκε αρκετό ,
να στεγνώσει τα δάκρυα.
Ένας σου άτονος ψίθυρος εισακούστηκε από τον Θεό ,
σταμάτησε να με γρονθοκοπεί με κακοδιάθετα σύννεφα.
Τώρα έφυγες και εσύ…
Με άφησες ευάλωτο να ψάχνω διαφυγή από αυτό το γυάλινο κλουβί .
κάθε μου απόπειρα να ουρλιάξω ναυάγησε ανίσχυρη στον πάτο της γυάλας.
Ομολογώ άργησα πολύ να δραπετεύσω από εκεί.

Θυμάμαι να περικλείομαι από συλλέκτριες ,
αφιλοκερδώς να χαρίζω κομμάτια μου σε αυτές,
τις ελκύστηκες εκπρόσωπους της τέχνης.
Θυμάμαι να σκίζω έναν καθρέφτη,
Τις επόμενες ώρες και σε αυτές που πέρασα ονειρικά.
Να ψάχνω σαστισμένος εκεί,
Το εγκλωβισμένο σε αυτόν είδωλο μου.
Θυμάμαι λιγοστά πράγματα ωστόσο.
Φωτογραφίες μαύρες, καμένες απ’ το φως.
Ψίθυρους άτονους να πλαγιάζουν στον ωμό μου.
Την λύτρωση την βρήκα.
Επικαλούμενος κάποια ασθένεια ξέχασα τα πάντα.
Όλα αυτά που αναφέρθηκα,
είναι ένα παραμιλητό ,
που με στοιχειώνει τα βράδια στον ύπνο μου.
Αν υποθέσουμε ωστόσο πως ταυτίζονται έντονα με σας.
Μα και αν σας βολεύει να ζείτε με ξένα βιώματα,
τότε απλόχερα να σας χαρίσω την ζωή μου.

------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του αλέξανδρου φούρκ ~~~

------------------------------------------------------------------------------

Ποιοί είναι online

Έχουμε 14 επισκέπτες συνδεδεμένους