άτιτλο

Είναι τάχα η ομορφιά,
σαν τ'άστρα στο πυκνό σκοτάδι,
ή μήπως είναι περιοδική και απαλή σαν της αυγής τη σιωπή στο ατέλειωτο τούτο μονοπάτι;
Ξέρω πως θα είσαι δικός μου μόνο όταν θα έχω μετρήσει τα μόρια της άμμου που καλύπτουν ολόκληρη τη Είναι τάχα η ομορφιά,
σαν τ'άστρα στο πυκνό σκοτάδι,
ή μήπως είναι περιοδική και απαλή σαν της αυγής τη σιωπή στο ατέλειωτο τούτο μονοπάτι;
Ξέρω πως θα είσαι δικός μου μόνο όταν θα έχω μετρήσει τα μόρια της άμμου που καλύπτουν ολόκληρη τη Γη.
Το μυαλό μου το 'χεις πάρει, κι έτσι δε μπορώ να μετρήσω... Την καρδιά μου σου την έχω δώσει, δε μπορώ άλλο ν'αγαπήσω...
Περιμένω λοιπόν καρτερικά το τέλος που θα έρθει σε όλ'αυτά, όταν πια δε θα μπορώ άλλο να σε διεκδικώ αφου θα βρισκόμαστε στον έναστρο ουρανό..
Τότε θα ξέρεις πως η αγάπη μου για σένα ήταν τόσο δυνατή όσο το δέος μου για το Σύμπαν!
Ίσως εκεί ψηλά να επικρατεί η Συμπαντική Σιωπή κι ο τρόμος του Αγνώστου.. Όμως μέσα μου θ'αντηχεί μια μουσική τόσο αρμονική, που θα γιατρεύει κάθε πληγή μέσα σε τούτη την ανείπωτη Ζωή...

------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση της Βασιλικής Φεργαδιώτη ~~~

------------------------------------------------------------------------------

Ποιοί είναι online

Έχουμε 28 επισκέπτες συνδεδεμένους