Μια πεθερά μου

Ω Παναγίτσα μου χρυσή
κάντο μου για χατίρι,
πες στη κακούργα πεθερά,
που στέκεται ομπρός μου,
να τσακιστεί και να χαθεί
τα μάτια μου ν αδειάσουν.

Σκάει στα γέλια δες τηνε,
μα είν στα συγκαλά της?
αφρούς βγάζει ο βόθρος της,
μουντζώνει να, ματιάζει!

Ωχ, που να πάω να κρυφτώ
δεν Ω Παναγίτσα μου χρυσή
κάντο μου για χατίρι,
πες στη κακούργα πεθερά,
που στέκεται ομπρός μου,
να τσακιστεί και να χαθεί
τα μάτια μου ν αδειάσουν.

Σκάει στα γέλια δες τηνε,
μα είν στα συγκαλά της?
αφρούς βγάζει ο βόθρος της,
μουντζώνει να, ματιάζει!

Ωχ, που να πάω να κρυφτώ
δεν το μπορώ ο μαύρος,
έτσι πως με κατάντησαν,
κόρη της και κουμπάρος!

Μα τι μου λες Χριστούλη μου,
γι αμάρτημα μεγάλο,
γινώσκεις Συ από πεθερές,
είχες ποτές καμιά, Σου?

Αμ δεν αντέχω θα τα πω,
κι ας όψονται οι Αγγέλοι ,
γιατί αμαρτία ουκ έχω γω
πως είπες? Δε Σε μέλλει?

Καλά λοιπόν, κάτσε να δεις
μάνα Παντάνασσά μου,
πως βάζω γω στη θέση της
την κάργια την πεθερά μου

Για άκου με ρε μπάμια εσύ
γλίτσα ψυχοπονιάρα
μασάω γω μαλαγανιές?
ουστ από δω βρομιάρα!

Που μου ρθες και στον τάφο μου,
ν ανάψεις το καντήλι
λες και δε ξέρω γω μωρή
πως σε τραβάν οι σκύλοι!




||\\\\_/||
------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του ρόδιου πρωτέα ~~~

------------------------------------------------------------------------------



Ποιοί είναι online

Έχουμε 47 επισκέπτες συνδεδεμένους