άτιτλο 1

Πώς ξέρεις να εγκλωβίζεσαι! Πόσο καλά το ξέρεις! Στα πάθη, στην αγάπη, στα θέλω, στην ίδια τη ζωή σου
Εκεί, δίπλα στον κήπο τον γεμάτο αθωότητα, δίπλα στο δάσος το γεμάτο όνειρα, δίπλα στο σπίτι το γεμάτο πρέπει, δίπλα στη φυλακή Πώς ξέρεις να εγκλωβίζεσαι! Πόσο καλά το ξέρεις! Στα πάθη, στην αγάπη, στα θέλω, στην ίδια τη ζωή σου
Εκεί, δίπλα στον κήπο τον γεμάτο αθωότητα, δίπλα στο δάσος το γεμάτο όνειρα, δίπλα στο σπίτι το γεμάτο πρέπει, δίπλα στη φυλακή τη γεμάτη κενό
Κάτω απ τα αστέρια, κάτω απ την αγάπη, κάτω απ την απλότητα, κάτω απ την συντροφιά
Πιο πάνω απ την υπερβολή, πιο πάνω απ τη σοφίτα των ορίων τους, πιο πάνω ακόμα κι απ τα σύννεφα του Θεού
Αιχμηρά τα όνειρα και σε ματώνουν.
Αιχμηρή η αγάπη και σε πληγώνει.
Αιχμηρές και οι σκέψεις σου.
Ταλαντεύεσαι σε ένα μισοκομμένο σκοινί ισορροπιών. Ούτε εσύ δεν ξέρεις ποιος σε έφερε εκεί, ούτε κατάλαβες ποτέ πώς να κρατιέσαι πάνω σ αυτό.
Αιχμηρές και οι ισορροπίες.
Είχες απλώσει στο γραφείο σου όλα σου τα θέλω, όλα τα αισθήματά σου.Μια νύχτα που είχες κλειστό το φως στο δωμάτιο, χύνεις το ασετόν πάνω στο γραφείο.
Ξεθώριασαν τα θέλω και τα αισθήματα. Ένα ανεπαίσθητο ροζ σε μαύρο φόντο το χρώμα τους.
Αιχμηρά και τα χρώματα.
Πιόνι στη σκακιέρα τους, εκτελεστής των προσδοκιών τους, στρατιώτης των φιλοδοξιών τους, έρμαιο της ψυχής σου.
Στο παλιατζίδικο της γωνίας ξεπούλησαν το εμπόρευμα που τους είχες χαρίσει.
Πουλήθηκε η στοργή σου, πουλήθηκαν οι σκέψεις σου, πουλήθηκε το κορμί σου, πουλήθηκε η ζωή σου. «Τιμή Ευκαιρίας» είπαν όλοι και έτρεξαν να κατασπαράξουν την έτοιμη λεία
Κάτω απ το αδίστακτο φεγγαρόφωτο κρύβεις τα λάθη που έγιναν εφιάλτες αποφεύγεις όμως να τα κοιτάξεις.Φοβάσαι.ʼλλος ένας φόβος λοιπόν τα λάθη το φεγγαρόφωτο
Ξυπνάς μόνη.Χαμογελάς. «ʼλλη μια νύχτα πέθανε» σκέφτεσαι και είναι η ανακούφιση τόσο μεγάλη που δακρύζεις.Γιατί όμως τα δάκρυα σου καίνε τα μάτια; Γιατί η καρδιά σου δεν ησυχάζει απ τους φόβους της; Γιατί και ο ήλιος σε τρομάζει; Γιατί το χαμόγελο σβήνει όπως τότε που αποχαιρετούσες μόνη την αθωότητα; Είναι αργά και πάλι για εξηγήσεις.Σε ποιον άλλωστε να απολογηθείς; Κανείς δεν έχει ανοιχτή την ψυχή του. Κανείς δεν μπορεί να σπάσει τα δεσμά του εγωκεντρισμού του και νιώσει την ανάγκη να ακούσει, να δώσει, να κλάψει, να νοιαστεί, να δοθεί.
Ένας απ αυτούς και συ.Κλείστηκες μέσα στη σιωπή των τύψεων και κυλάς στα μονοπάτια της μοναξιάς χωρίς να προσπαθείς να πιαστείς από καμιά αγάπη από κανένα έρωτα.Διαλέγεις το μονοπάτι αυτό των ποιητών, το δυσδιάβατο, το ονειρικό, το τραγικό
Συνεχώς εγκλωβισμένη εκεί που περιορίζεις τις σκέψεις σου Συνεχώς εγκλωβισμένη στα λάθη σου.
Συνεχώς εγκλωβισμένη στο παρελθόν

||\\\\_/||
------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση της ισμήνης θωμαδέα ~~~

------------------------------------------------------------------------------

Ποιοί είναι online

Έχουμε 31 επισκέπτες συνδεδεμένους