Γράμμα

«Θα θελα να σουν εδώ και να άνοιγες τις μεγάλες σου φτερούγες. Να με ‘παιρνες ένα ταξίδι μακρινό, απ’ όνειρο βγαλμένο, να με γνώριζες στους πιο ανέμελους φίλους σου, να μου μάθαινες τα πιο απλά, τα πιο ανείπωτα μυστικά σου «Θα θελα να σουν εδώ και να άνοιγες τις μεγάλες σου φτερούγες. Να με ‘παιρνες ένα ταξίδι μακρινό, απ’ όνειρο βγαλμένο, να με γνώριζες στους πιο ανέμελους φίλους σου, να μου μάθαινες τα πιο απλά, τα πιο ανείπωτα μυστικά σου και να μου έδινες τ’ αθάνατο νερό της ευτυχίας.
Θα θελα να με πήγαινες στον κόσμο χωρίς σύνορα και θρησκείες, χωρίς πολέμους, χωρίς κακίες, στον κόσμο των τρελών, των ονειροπόλων, των ανόητων, των αγαπόντων. Να ήταν όλα γύρω μας χαρά , γνώση ανοιχτοί ορίζοντες, ελεύθερες ψυχές που διψούν για το άγνωστο και «τ’ απ’ αλλού φερμένο».
Να υπάρχουν μονάχα ζωές από δίψα για να ζήσουν γιομάτες…ζωές που στάζουν αργά αργά έρωτα.
Δεν ήρθες όμως αγαπημένε μου άρχοντα. Δεν ήρθες, κι όμως εγώ ακόμα σε προσμένω. Το ουράνιο άγγιγμά σου…αυτό καρτερώ χρόνια και χρόνια τώρα. Ένα σημάδι της παρουσίας σου, να το στοιβάξω πάνω στα όνειρά μου.
Βράδια ολάκερα ξενυχτώ και ανοιγοκλείνω τα μάτια μου…προσπαθώ μια γέφυρα ανάμεσα στ’ όνειρο και τη ζωή μου να χτίσω.
Κάποτε- χρόνια πολλά πάνε τώρα- μου πες να προσπαθώ και γω δε σε πρόδωσα ποτέ ως τώρα. Μου δωσες το δώρο σου τότε αγαπημένε μου άρχοντα. Μου δωσες το αιώνιο δώρο της παρουσίας σου. Μα αφάντεψες απρόσμενα και μ’ άφησες μονάχη, να προσπαθώ για τ’ ακατόρθωτο…να γεφυρώνεις τα όνειρα και το παρόν είναι μεγάλη ευθύνη άρχοντά μου, μεγάλη ευθύνη. Και γω αισθάνομαι τόσο μικρή και αδύναμη μπρος σ’ ένα τέτοιο έργο.
Μήπως σε πλάνεψαν οι γοργόνες της γαλανής σου θάλασσας και ξέχασες το ξαναντάμωμά μας;
Μήπως μ’ αφήνεις να ψηθώ στον ήλιο σου για να με δοκιμάσεις;
Μην είναι λίγα τα όσα έκανα ως τώρα και περιμένεις να φανεί για με μια πιο δυνατή μπόρα;
Δε σε κρίνω αφέντη μου, δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι τέτοιο.
Αυτό το γράμμα μοναχά σου στέλνω, γιατί νιώθω μοναχή και τα όνειρά μου λυγούν αγάλι αγάλι αγαπημένε. Λυγάνε τα κουράγια μου…Ίσως στάθηκα μικρή για τους σκοπούς σου.
Ήθελα να σου πω πως ακόμα βαστάω αφέντη, βαστάω το φορτίο που μου χάρισες απλόχερα. Και θα βαστάω ώσπου το τώρα να γεννήσει μια πλημμύρα που θα παρασύρει και μένα μαζί.
Σε παρακαλώ όμως, τουλάχιστον αυτό. Αν είν’ γραφτό μου να πνιγώ σ’ αυτή τη θάλασσα από κενό και αν είν’ της μοίρας μου να γίνω μία απ’ Αυτούς, έλα κοντά μου, εμφανίσου…τώρα όμως που μπορώ ακόμα να σου παραδώσω ανέγγιχτο το φορτίο που μου εμπιστεύτηκες. Δε θέλω να φανώ ανάξια ακόμα και σ’ αυτό…η περηφάνια που μου μαθες να ψάχνω δε θα μ’ αφήσει να πενθώ αυτό που ήθελα να γίνω;»




||\\\\_/||
------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση της ισμήνης θωμαδέα ~~~

------------------------------------------------------------------------------



Ποιοί είναι online

Έχουμε 22 επισκέπτες συνδεδεμένους