Γνώση Αγνοιας...


Ξάπλωσα πάνω στις αμέτρητες λέξεις μιας βραδιάς.
Χάιδεψα στοργικά την άγνοιά μου, και τη φίλησα στο στόμα.
Πόσες άλλες βραδιές δεν την έχω βιάσει να ξεράσει ποιήματα;
Τώρα κάθομαι και κοιτώ τα γουρλωμένα μάτια της που είναι
Καρφωμένα σ’ ένα απαγχωνισμένο χρυσάνθεμο.

Με γνωρίζει καλά,
Ξάπλωσα πάνω στις αμέτρητες λέξεις μιας βραδιάς.
Χάιδεψα στοργικά την άγνοιά μου, και τη φίλησα στο στόμα.
Πόσες άλλες βραδιές δεν την έχω βιάσει να ξεράσει ποιήματα;
Τώρα κάθομαι και κοιτώ τα γουρλωμένα μάτια της που είναι
Καρφωμένα σ’ ένα απαγχωνισμένο χρυσάνθεμο.

Με γνωρίζει καλά, αλλά ποτέ δε μ’ έχει κοιτάξει στα μάτια.
Κάποτε πήγε διστακτικά να μου μιλήσει.
Πριν πεί κουβέντα, πετάχτηκε μέσ’ απο το στόμα της ένας ψεύτικος κούκος
Και κορόιδεψε το κρίσιμο της ώρας.

Πάντα αμίλητη κάθεται ως που να την στραγγαλίσω μες το οινόπνευμα,
Να την λησμονήσω μες τον ύπνο μου, ή απλώς να την παρατήσω μόλις
Τελειώσει η υπομονή μου.

Τελείωσε.

Αποκοιμήθηκα πάνω στις αμέτρητες λέξεις μιας βραδιάς.





||\\\\_/||
------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του διονύση νιχίλη ~~~

------------------------------------------------------------------------------



Ποιοί είναι online

Έχουμε 26 επισκέπτες συνδεδεμένους