Η πόρτα που αναστενάζει

Ολο το βράδι πηδιότανε
κι εγώ άκουγα
την πόρτα της ν' αναστενάζει
καθισμένος σε ένα διάδρομο ιδρωμένο
με το σπέρμα στο χαλί να γυαλίζει
με ένα φως ποτισμένο κομμάτια γυαλί
να μου δείχνει ένα τοίχο παλλόμενο

Αργεί να χύσει ο μπάσταρδος
Αργεί να φύγει
αργεί να κοιμηθεί

Εγώ Ολο το βράδι πηδιότανε
κι εγώ άκουγα
την πόρτα της ν' αναστενάζει
καθισμένος σε ένα διάδρομο ιδρωμένο
με το σπέρμα στο χαλί να γυαλίζει
με ένα φως ποτισμένο κομμάτια γυαλί
να μου δείχνει ένα τοίχο παλλόμενο

Αργεί να χύσει ο μπάσταρδος
Αργεί να φύγει
αργεί να κοιμηθεί

Εγώ να δείχνω ένα κουτί ξύλινο
όλο γεμάτο με πλήκτρα πιάνου

Φωνάζω

Είμαι ο ιωάννης
παλιά μίλησα με το πνεύμα
από μακριά έρχομαι και να
τα παπούτσια μου σκόνη δεν έχουν
αν βγάλω τις κάλτσες μου τα πόδια μου δεν θα μυρίζουν
κάνω θαύματα
Κοίτα

Φωνάζω

Είμαι χαρούμενος Αντώνιος
παλιά νίκησα το πνεύμα
έρχομαι να σε δω και πρόσεξέ με
βαρέθηκα την έρημο
έχω κουραστεί να με φωτογραφίζουν΄
λέω αστεία
Ακου

Φωνάζω

Είμαι ο ιππέας Γεώργιος
παλιά σκότωσα ένα τέρας
έρχομαι να σε πάρω και ξύπνα
έκαν δρόμο πολύ
κι όμως οι οπλές του αλόγου μου
πληγές δεν έχουν
γράφω ποιήματα
Μίλα

Θέλω να χύσω
Θέλω να μπω μέσα
Θέλω να κοιμηθώ

Τα τσιγάρα τελειώνουν
γυρίζω σπίτι
το κουτί στα σκουπίδια
τα πλήκτρα παίζουν μόνα τους
ακουμπισμένα σε νάυλον σακκούλες γοητευμένες

Τραγουδάω

Είμαι ο Σεβάχ ο θαλασσινός
λέω ιστορίες

------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του δημήτρη λέντζη ~~~

------------------------------------------------------------------------------

Ποιοί είναι online

Έχουμε 18 επισκέπτες συνδεδεμένους