Η μπαλάντα της σταγόνας

Βρίσκομαι σε μια έρημο...
κάθε που φυσάει ο αέρας εισβάλλει η άμμος στην ψυχή μου και ολοένα και τη θολώνει...
θολώνει τα αισθήματά μου, τις πραγματικές μου επιθυμίες και πάνω απ’ όλα τις αναμνήσεις μου…
δεν ξέρω πως να φύγω από εδώ.. και Βρίσκομαι σε μια έρημο...
κάθε που φυσάει ο αέρας εισβάλλει η άμμος στην ψυχή μου και ολοένα και τη θολώνει...
θολώνει τα αισθήματά μου, τις πραγματικές μου επιθυμίες και πάνω απ’ όλα τις αναμνήσεις μου…
δεν ξέρω πως να φύγω από εδώ.. και δεν ξέρω αν θα έπρεπε να φύγω…
ίσως εδώ ανήκω πλέον…στη μεγάλη έρημο…στη γη των ανέμων...στη γη του τίποτα!
Στην έρημο είμαι και θα είμαι πάντα ξένος, διαφορετικός, περίεργος και μόνος…
είμαι το νερό το νερό που βρέθηκε στην μέση του πουθενά…
το νερό που εξατμίζετε που στο πέρασμα του δεν θα άφησε τίποτα…
Χάνω την υγρασία μου…την διαφάνειά μου την αγνότητά μου…
βρέχομαι από σταγόνες βρώμικης άμμου…
βρέχομαι από το τίποτα…και έτσι αλλοιώνομαι…εξαφανίζομαι…εξατμίζομαι…
Τα όνειρα και οι σκέψεις περιορίζονται... τα περιορίζει η απέραντη έρημος…
σβήνει το κάθε τι από μέσα μου…
με ζαλίζει και πλέον είμαι μια σταγόνα αλμυρή...
μια σταγόνα που κάποτε χύθηκε από το μάγουλο κάποιου νέου με όνειρα…

------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του στέφανου λουκόπουλου ~~~

------------------------------------------------------------------------------

Ποιοί είναι online

Έχουμε 26 επισκέπτες συνδεδεμένους