Ύμνος στο γερμανό γιατρό

Στο Γερμανό γιατρό που πέθανε από καρκίνο

σώζοντας παιδιά στη Βασόρα







Απόψε λέω να σου χαρίσω μια νότα ,για την αγάπη σου στην Αγρύπνια.

Ταπεινός λεξοβλεψίας εγώ ,μπας και εξορίσω την ένδον υπνολαλιά μου,

στο δρόμο που ο αέρας μιλά στο νερό στη γλώσσα των αόρατων φράκταλς.



Αυτό το Όμμα που υμνεί το δικαίωμα στο χρώμα, λαμπαδίας των πάντων,

καθώς η Νύχτα εμφιλοχωρεί μες το φως σαν πρόσχημα φωτός του μέλλοντος.

Το χλωμό εγγράφεται αρραβώνας,βέβαιη προφητεία λειψανοθήκης παιδιών,

που θα χωρέσει το στύμμα αποξηραμένων παιδικών Ημερών.



Και ενώ το υπόκωφο υμνεί και υμνείται στις ιδεολογίες των ικριωμάτων,

η Βασόρα γεμίζει την επικράτεια του μυαλού μου ως αφυδατωμένος μαστός.

Υποσιτισμός, λειψά παιδιά, ο αγέρας ένα οικοδόμημα μελανόδρομου φόβου.

Υποτασικές στεγνότητες απαγορεύουν την άνθηση της παιδικής αμεριμνησίας.



Σπίτια φαρμακωμένα, είναι το αίμα, το ουράνιο, η στάχτη, το πλουτώνιο.

Κόσμος, λέξεις και πάλι λέξεις ,Συμφέρον, φονιάδες, χαβούζα ή χαβιάρι.

Η θέση στο δρόμο καθορίζεται από την αρχιτεκνονική της αόρατης φωτογέννεσης.

Σκαιός αυτοκράτορας συγκροτεί κλυδωνισμούς ήχων και εικόνων,

η επαλληλία της εικόνας συγχέει το κόκκινο του αίματος

με τη μετάλλαξη του μαύρου σε ροδακί βενζινοκίνητη ευζωία.



Πάψε να αναγλύφεις ομοιώματα ζωής ένζυμο ασβεστίτη,

η Διάρκεια ετούτη κουβαλά ένα μακρύ άπειρο νύχτας

μετακινώντας δυτικά τη βεβαιότητα των απάνεμων χρόνων.



Μόνο αυτός ο μοναχικός Γερμανός, με φρόνημα ακμαίου στρατοκόπου,

γεώδης και εν καταδύσει μες την ψυχή παιδιών και στην οδύνη

καταγράφει βάθη ορφάνιας , θεραπεύει τα «έργα» γυμνού Καίσαρα.

Ανοίγει τα χέρια του ομπρέλα, χαρίζει μια στιγμής σωτηρία

σε «νεκρά » παιδιά , νεκρά πουλιά , εικονολάτρης φωτός ψυχών,

ένας Σείριος ανθρωπιάς μέσα σε τούτο έρεβος Χάους.



ʼλλα τι να πεις, ζούμε επί βασιλείας των Θερσιτών

που η ακολουθία «μηδενός + ενός» κάνει το Δέντρο να καρπίζει

και τους καρπούς του τους γεύονται οι εκδορείς και οι παλατινοί.

Μαυρίλα παντού, μαυρίλα οι λέξεις, οι άνθρωποι , υλακές αοράτων.

Ο ουρανίσκος σαύρες επωάζει τα φωνήεντα της αμεριμνησίας στεγνά.



Ξερακιανά ποδαράκια γυμνά, γόνατα ματωμένα της απόγνωσης και της ήττας.

Μόνο μια κατσαρίδα κι ένα παντελόνι σακάτη αιρέσεις μες τη μαυρίλα της θύελλας,

μια υπόμνηση αίματος, ένα ενδιάμεσο σκιάς και αιωνιότητας.





Αντάρα Σάρκα Νεκροί





Μετεωρίτες τεμαχισμένων ειδήσεων. Σα μετοχές σε πλήρη απαξία,

όλοι στη φάκα της αλαλίας βραδύγλωσσοι νεκροί.

Τα «μυαλά» ζέχνουν «ιδέες» ή κοιλοπονούν την επώαση συμφερόντων,

μικρές ψυχές που εκπέμπουν άπειρο έρεβος.

Ψίθυροι , τα αληθινά όνειρα φοβούνται το φως και τις ωρυγές του αληγούς ανέμου.



Του «ενός- μηδενός» το δέντρο καρπίζει για να ζουν «καλά» οι παλατινοί.



Βόμβα και άλλη βόμβα, άπειρες βόμβες -για το καλό τους -,

η γη θρυμματισμένος χειμωνανθός.



Εν τω μεταξύ ο γερμανός γιατρός περπατά ήδη τη λεωφόρο της αιωνιότητας,

Ο Χαμπουραμπί του στρώνει χαλί, οι Ασσύριοι του στήνουν ανδριάντα,

Οι Σελευκίδες των ανακηρύσσουν Ισόθεο, το χαλιφάτο των Αββασιδών

Του ανοίγει δρόμο για το δικό τους παράδεισο!!!



Μόνο ο βυθόθεν θορυβών πολιτισμός της ‘’ παγκόσμιας Αμερικής’’ τον αγνοεί.

Αυτός εκεί Φάρος, ένα διαρκές απαρέμφατο δροσερού ανέμου,

Πυρποληθείς αργά και εν γνώσει του μπας και ανθίσει η άνοιξη της Ιστορίας.



Κωπηλάτη της Ερήμου, Εκήβολε Ιησού των ημερών μας χαίρε

Ο φυσικός σου θάνατος επώαση διαχρονικής Αθανασίας.

Σιωπώ εμπρός σου Αιρετικέ ʼνθρωπε «με όρχεις Μινωταύρου»,

Όπως λέει κάπου , ένας δικός μας , ο σεβάσμιος Κακναβάτος.__

------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του πάνου νιαβή ~~~

------------------------------------------------------------------------------


Ποιοί είναι online

Έχουμε 86 επισκέπτες συνδεδεμένους