Όταν τελείωσε η ανάγνωση του Οδυσσέα

ΤΟΥ ΤΖ. ΤΖΟΥΣ


Oι λέξεις κι χρόνος αντίρροπο αέτωμα ,’’ζωντανές μέρες του Δουβλίνου ”,
κίτρινο τριαντάφυλλο σε λύγκειο κάμπο,σελιδοδείκτης της 16ης Ιουνίου 1904.
Έτσι μες τον αύγουστο του 2003, « ΤΟΥ ΤΖ. ΤΖΟΥΣ


Oι λέξεις κι χρόνος αντίρροπο αέτωμα ,’’ζωντανές μέρες του Δουβλίνου ”,
κίτρινο τριαντάφυλλο σε λύγκειο κάμπο,σελιδοδείκτης της 16ης Ιουνίου 1904.
Έτσι μες τον αύγουστο του 2003, « αν τα ερείπια του χρόνου» μίσχος αδειανός,
τότε με ήλιο και με ζημωτό ψωμί , ροδάκινο, και άκρη κυδωνιάς ,οικοδομείς
το βασιλικό ανάκτορο του Λανσελότου και την αιώνια χίμαιρα του Ανθρώπου.

Ο Λεοπόλδος Μπλούμ , κατέβαινε ‘χλωρός’ τις νύχτες του μεσαυγούστου μου
σε κάθετη συνομωσία απληστίας και σκοτοδίνης ,ιερομάντης με τις λέξεις του .
Σε ποιές Εβρίδες ,εκείνες οι πόρνες του Δουβλίνου γελούν ακόμη δυνατά ;
« μέσα στα όνειρα που θέλουν να πουν το αντίθετο απ’ αυτό που δειχνουν!!»
Μα που αλλού ; απο τα θεωρεία της μειόκενου των παγκόσμιων εθνικιστών ,
μου απαντούσε o έγχρωμος υαλοπίνακας Νατρίου,
σαν έχυνε μες των ματιών μου
τις ορθάνοιχτες εξώπορτες τη στίλβουσα είκονα του θανάτου .
Ο αιώνας μας .

ʼγιος συνώνυμος των στριφνών στοχασμών ,διαφάνεια μεσημβρίας με το κρυφό
νόημα της λέξης Υπάρχω, ως βυσσινιά αίσθηση χαρμολύπης του
alea jacta est.
Εις τον αιώνα των αιώνων, αγωγός βουητού , βουερές λέξεις οι θρησκείες :
« οτι εποίησε κράτος εν βραχιόνι αυτού Κύριος» ,το έλεος τζάπα τρείς πέννες
στους ομόθρησκους , οι αλλόθρησκοι το πληρώνουν με υποταγή ή με θάνατο: επιλογή τους.

Η αρμονία σα διφορούμενη δοτική ή σαν διατριβή άσκησης του μέσα μας κόσμου.
Θαμπώνει η μελανότητα του μαύρου ερέβους το φως και το λυγμικό των λέξεων.
Το εύρος καθαρής αλήθειας με τα στολίδια ηθελημένων νυχτερινών αποσιωπήσεων .
Επινόηση ,σύμπτωση, συγχορδία , ομοιωνυμία , σβώλος μουσικής .
Παραμονεύει ο Αριστοτέλης πεφυσιωμένος με σφραγίδα και εμφανής.

Εδωδιμοπώλης της ιχνιλασίας του κάθε Δουβλίνου, της Αιγύπτου ,της ξερικής γης του Χαναάν ,
του Έλληνος αλφάβητου, του Ρωμαίου στρατηγού , του Κέλτη ιπποκόμου .
Δρυάδες μες τα λεκτικά του δάση , σας δίδαξε για να μου πείτε:
« ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος να πεθυμά παράφορα αυτό που ποτέ δεν θα αποχτήσει».
Μα πονηρός ο Ίρλανδός βάζει σαν υστερόγραφο κορίτσι της ʼνδαλουσίας για να να με φιλήσει.
Φιλί αμέριμνο ,πανόραμα , σαν την στιλπνή και αντιφάσκουσα αγάπη κάθε Μόλλυς.

..........................................................................................

Ο φετινός αύγουστος είχε μαζεμένο άχραντο φώς κόρης απο χάλκινο βάθος ονείρου,
σα φλαιγόμενη χαίτη Αλκμήνης ή σαν συναυλία αγγέλων σε πλημμυρίδα...

Ποιοί είναι online

Έχουμε 29 επισκέπτες συνδεδεμένους